Колумна на Ацо Станковски: ПРИНЦИП

Де­но­ви­те ста­ну­ва­ат апа­тич­ни, а, се­пак, не­из­вес­ни. На­ро­дот се ста­би­ли­зи­ра од пу­чот и не­го­ви­те кон­се­квен­ции. Се­ко­гаш е та­ка ко­га пу­чот ус­пе­ва, ди­ри­ги­ран од ужас­ни­те пи­па­ла на Дла­бо­ка­та др­жа­ва и чу­до­ви­ште­то што жи­вее во дла­би­ни­те на неј­зи­но­то мо­чу­ри­ште. Тоа е мо­чу­ри­ште­то на мо­ра­лот и доб­лес­но­ста, тоа е пе­кол­ни­от ам­бис на мо­ќта од овој свет.

Ова чу­до­ви­ште е стрв­но за чо­веч­ко стра­да­ние. За су­ро­во ме­со од лу­ѓе, за нив­на­та жи­вот­на си­ла, за нив­ни­те ду­ши. Ова пос­лед­но­то најм­но­гу го воз­бу­ду­ва, го по­лу­ду­ва, го фр­ла во мон­стру­о­зен транс, ова од­врат­но чу­до­ви­ште, што ле­жи во дла­би­ни­те на мо­чу­ри­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва и упра­ву­ва со сво­и­те ла­ти­фун­дии. Кам­ши­ци­те фр­чат, ро­бо­ви­те пи­ска­ат, хо­ри­зон­тот е црн. Хо­ри­зонт, соз­да­ден од бр­да и пла­ни­ни од ѓу­бре. Стра­вот­ни ча­до­ви со од­вра­тен ми­рис и отро­вен ефект од здра­ви­от раз­ум ле­ви­ти­ра­ат низ кра­јо­ли­кот.

Та­кви се твор­би­те на Дла­бо­ка­та др­жа­ва, по­доб­ни на хо­ли­вуд­ски хо­рор-филм. Ви­сок бу­џет, су­перѕ­вез­ди, су­пе­ри­о­рен пи-ар.

Ко­га по­ли­ти­ка­та кра­хи­ра, ту­ка е на­ро­дот, но ту­ка е и чу­до­ви­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва. Ко­га по­ли­ти­ка­та ќе пад­не, на­ро­дот ќе ѝ по­да­де ра­ка да ста­не или, пак, же­сто­ко ќе ги уко­ри про­та­го­ни­сти­те на пу­чот. Тие што ги ур­наа си­те прин­ци­пи на по­ли­тич­ко­то од­не­су­ва­ње и во пре­диз­бо­ри­е­то, и за вре­ме на из­бо­ри­те, и по­тоа, ко­га ‘ргнаа да ги кр­шат си­те до­го­во­ри и да гра­ба­ат кон вла­ста ка­ко по­лу­де­ни, се при­ка­жу­ва­ат ка­ко не­ви­ни жр­тви, кои тре­ба да се со­жа­лат и да им се да­де вла­ста, по ко­ја тол­ку ку­ка­ат ве­ќе со го­ди­ни. На­ви­сти­на же­лез­ни опин­ци иски­наа за да дој­дат до та­му, ка­де што се.

На до­фат, та­ка бли­ску, еве, ме­ѓу­на­род­на­та ги приз­на, го при­фа­ти пу­чот, го кру­ни­са арам­ба­ша­та на пу­чи­сти­те, без ог­лед на кр­шот што бе­ше на­пра­вен при овој чин во од­нос на Уста­вот и за­ко­ни­те.

Прин­ци­пот го воз­ви­шу­ва ка­ра­кте­рот, а прин­ци­пи­ел­но­ста соз­да­ва до­вер­ба и си­гур­ност. Без овие доб­ле­сти не­ма хар­мо­нич­ни си­сте­ми, без прин­ци­пи по­доб­ни сме на жи­вот­ни.

И, на­ви­сти­на, та­кви­те сли­ки поч­наа да се ро­јат низ си­сте­ми­те за ин­фор­ми­ра­ње, да го пре­зен­ти­ра­ат воз­не­ми­ре­ни­от бе­стри­а­ри­ум со око­ко­ре­ни очи и зи­на­ти усти. Ра­скр­ва­ве­ни и раз­др­па­ни со бле­ди ли­ца, уп­ла­ше­ни за сво­и­те жи­во­ти. Ка­ков ужас, ка­ква та­га и не­моќ, со­стој­ба гроз­на и не­при­фат­ли­ва, а, се­пак, та­ка ло­гич­но по­ста­ве­на во це­ла­та сво­ја функ­ци­ја. Овој филм оди без пре­ста­нок со го­ди­ни. На­ро­дот е до­ве­ден до ра­бот на под­нос­ли­во­ста. Одед­наш фил­мот пу­ка и до­а­ѓа до поп­ла­ва од ужас­ни емо­ции, кои по­ве­ќе не мо­жат да би­дат кон­тро­ли­ра­ни, до експ­ло­зи­ја.

На­ро­дот ја има ви­стин­ска­та моќ во свои ра­це. Ду­ри и за мо­мент да се чи­ни де­ка е по­бе­ден и раз­о­ру­жен, ста­вен под кон­тро­ла и до­бро за­уз­дан, тоа е са­мо при­вид, та­ка са­мо изг­ле­да, но во­оп­што не е та­ка. То­гаш на­ро­дот е са­мо пов­ле­чен под­ла­бо­ко во сво­и­те скро­ви­шта. Во тие ми­го­ви тој мис­ли, не­го­ви­от ум гроз­ни­ча­во ра­бо­ти, не­сфат­ли­ви ениг­ми игра­ат во не­го­ви­от ум, по ил­ја­да па­ти ги про­це­си­ра шо­кант­ни­те искус­тва.

Зо­што? Зо­што? Зо­што?

А зо­што да не?!

И, по­втор­но ед­но мач­но ро­ти­ра­ње око­лу оска­та на проб­ле­мот, но од­го­во­рот ни­ка­ко да блес­не. Во та­ква ди­хо­то­ми­ја на све­ста на истра­жу­ва­чот на му­дро­ста и ви­сти­на­та пе­не­три­ра­ат си­те ла­ги и кле­ве­ти на ма­ши­на­та за афе­ри. Се бра­ну­ва све­тог­ле­дот, збу­не­то­ста знае да по­ро­би, скеп­са­та да за­ро­би, стра­вот да вко­ча­ни.

Со дру­ги збо­ро­ви, и по­крај ем­па­ти­ја­та што се ра­ѓа кон те­па­ни­те по­ли­ти­ча­ри, не е вре­ме за сен­ти­мен­та­ли­зам, а уште по­мал­ку за за­ем­ни об­ви­ну­ва­ња, по­себ­но со оние кои беа пр­ви на удар од чу­до­ви­ште­то од мо­чу­ри­ште­то на Дла­бо­ка­та др­жа­ва од Ва­шин­гтон ДЦ.

Тре­ба да се со­бе­рат пар­чи­ња­та од скр­ше­ни­те ам­фо­ри на древ­ни­те ве­ру­ва­ња. Ќе се за­ле­пат со су­пер­ле­и­ло­то, на­ре­че­но до­вер­ба и про­сту­ва­ње, а по­тоа на­пред во све­та­та ми­си­ја за за­чу­ву­ва­ње на ре­дот и хар­мо­ни­ја­та по­ме­ѓу гра­ѓа­ни­те и др­жа­ва­та.

Тре­ба да се уви­дат гре­шки­те и на ед­ни­те, и на дру­ги­те, и на па­три­о­ти­те од по­ли­тич­ки­те пар­тии, и на из­ла­жа­ни­те гра­ѓа­ни, кои по­ра­ди нај­раз­лич­ни, по­не­ко­гаш и оправ­да­ни при­чи­ни гла­саа за СДСМ и беа ве­ќе фа­те­ни во ста­пи­ца. Ка­ко за­ја­ци, ка­ко врап­ци, ка­ко глув­ци.

Не­кои се осве­сти­ја за ова и тоа нѐ пра­ви среќ­ни си­те што ја бра­ни­ме су­ве­ре­но­ста и не­за­вис­но­ста на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја. Не­кои, пак, сѐ уште со­ну­ва­ат иди­от­ски сни­шта ка­ко зом­би, без­на­деж­но за­ко­ва­ни во без­ум­ни­те ку­тии на фа­на­тиз­мот.

Колумна на Ацо Станковски: АТАКА

Играта на нервите заврши во четврток на 27 април – денот што ќе влезе во македонската историја.

А не дека не стана исцрпувачка оваа игра полна со подметнувања, ненадејни сурови удари, кои требаше да бидат фатални, разни итроштини на теренот, досега невидена хипокризија во политичкиот живот на овие простори, корупција, разузнавачки интервенции, закани, уцени, агресија, разни пленуми и шарени кондом-револуции за пари, кои брзо се трошат, а потоа?

Остана печатот на предавник, кој е удрен на челото на тие што за 30 илјади денари виртуелна просечна плата го поддржаа велепредавството на националните интереси, а кога дојде на асталот на политичката гозба фамозната платформа, во која се разнебитува македонската држава, не се повлекоа, ниту се покајаа.

И со нема упорност тргнаа во плетењето на својата узурпаторска мрежа на владеење.

Регуларните партии на македонскиот легалистички интерес не покажаа некоја голема борбеност. За мир в куќа? Или поради нивната експонираност, се лесна цел за каков било напад од страна на непријателот.

Всушност, цело време гледаме една неочекувана попустливост, повлекување, напати и дефетизам. Зошто? Зар историската ВМРО тоа би го правела така? Зар не гледате дека ве хранат со лажни надежи, со лажни ветувања? Зар не гледате дека во нив не треба да се има никаква доверба? Во протагонистите, наречени добар чадор и лош чадор?

Полека, но сигурно, ве водат кон амбисот. Чадорите, тие меѓународни геополитички вампири, ве хипнотизирале и со безобразна нерасположеност ве носат кон гибелта.
НАТО и ЕУ, до кога ќе ви бидат златното теле, идолот на отпаднатите од Бога?

Зар не гледате дека „меѓународната“ е блудница, која нема став, туку само безумна алчност за моќ и за доминација? Одете таму каде што вашиот карактер е оцрнет, а вие непожелни.

Поради името ли?

Ете во почетокот на независноста вашите идеолошки противници го сменија името, па сменија сѐ и украдоа сѐ и уништија сѐ. Зашто многу беа уплашени.

Во детството, пропагандата на маршалот Тито ги плашеше со монструозни претстави за империјализмот. Им кажуваше колку е тој суров и колку е бескрупулозен кон работникот и кон неговите тешко остварени права. Тоа – „фабриките на работниците“ – ќе го снема. Ќе дојде Капо со корбач и ќе ви ги „лупи“ грбовите секогаш кога продуктивноста ќе се намали. Сопругите, сестрите и ќерките ќе ви ги претвори во проститутки откако ќе ги приватизира сите фирми и ќе го редуцира бројот на вработените во името на профитот.

Во приватизираните фабрики ќе работите како скотови со надница, која едвај може да ви ги закрпи дупките на лактите на џемперот и чорапите. Ќе бидете никој и ништо. Ќе бидете лумпенпролетери, како што беа и вашите несреќни предци. Посебно лошо во таа верзија на реставрираниот капитализам ќе поминат членовите на КП – таканаречената „црвена буржоазија“.

И кога Горбачов го шитна комунизмот за Нобелова награда и малку готовина, а Москва пропадна како светски авторитет, сите овие комунисти проквичеа и фатија да се китат со либералистички перја, станаа социјал-демократи или, подобро кажано, предавници на левицата, на историската левица.

Е, тоа е итрината на западната моќ, на илуминатската пеколна инспирација, на силите на злото, да успеете со еден силен и импресивен удар непријателите да ги деидеологизирате и да ги претворите во свои најверни слуги.

Зашто ваквиот слуга, а поранешен непријател, ќе сака да се докажува повеќе од кој било друг слуга зашто сомнежот врз неговата лојалност треба секојдневно да се отстранува, а и парите се добри. Парите добиени за кодошење на сопствениот народ.

Затоа, драги мои пријатели од патриотските партии, а најмногу од ВМРО-ДМНЕ, вие никогаш не ќе се зближите со НАТО и со ЕУ, значи, со илуминатите и со другите слуги на нечестивиот, како што прават вашите политички опоненти – предавниците на сопствената идеологија и предавниците на сопствениот народ.

Упорното инсистирање на НАТО и на ЕУ ви ја зема силата и ве одвојува од народот, кој толку многу се даде во ваша заштита верувајќи ви и мислејќи дека вашиот курс вреди да се следи.

Токму и затоа граѓаните на Македонија се кренаа на протести, зашто почувствуваа дека легализмот не функционира во оваа држава.

Чадорот ли го исклучи системот и сега не функционира?
Во четвртокот народот тргна по 60 дена предупредување и шетање. Црвената линија беше помината од предавниците. Протестите тој ден преминаа во револуција.

И тешко си на тој што ќе ѝ застане на патот.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Ацо Станковски: РЕВОЛУЦИЈА

Ре­во­лу­ци­ја­та е еден вид ми­ли­та­ри­стич­ки ре­жим, аген­ту­ра ко­ја дејс­тву­ва иле­гал­но, но ко­ја има свои во­о­ру­же­ни гру­пи, кои дејс­тву­ва­ат ка­ко удар­на си­ла врз си­сте­мот кој тре­ба да се надв­ла­дее и ур­не.

Ре­во­лу­ци­ја­та мо­же да при­ми нај­не­о­че­ку­ва­ни фор­ми во сво­ја­та ор­га­ни­за­ци­ја. Таа е ка­ко окто­под, чи­и­што пи­па­ла вез­ден ба­ра­ат со­јуз­ни­ци, ин­фор­ма­ции, фи­нан­си­ски средс­тва, оруж­је, но­ви бор­ци и иле­гал­ци, што е нај­важ­но од сѐ – ли­дерс­тво.

Ли­дерс­тво­то тре­ба да мо­ти­ви­ра, да го пот­хра­ну­ва иде­а­лот на ре­во­лу­ци­ја­та, да го во­о­бра­зу­ва со­нот кој го со­ну­ва­ат бор­ци­те. Што е со­нот по­за­вод­лив во се­кој пог­лед, и на етич­ки, и на естет­ски план, тол­ку окруп­ну­ва­ње­то и ома­со­ву­ва­ње­то на ре­во­лу­ци­ја­та е по­из­вес­но.

За­тоа ли­дерс­тво­то тре­ба да бил­да ха­риз­ма, да би­де ми­сти­фи­ку­ва­но од след­бе­ни­ци­те, да се иде­а­ли­зи­ра и да се из­гра­ди еден вид култ на лич­ност око­лу не­го. Та­ка ре­во­лу­ци­ја­та ќе проц­ве­та и ќе ста­не сла­тка ду­хов­на хра­на на бес­ни­те и жел­ни за од­маз­да гра­ѓа­ни кон си­сте­мот про­тив кој се бо­рат.

Ре­во­лу­ци­ја­та ста­ну­ва еден вид ре­ли­ги­ја, ду­ри мо­же да по­при­ми и мно­гу по­фа­на­ти­чен ин­тен­зи­тет од ко­ја би­ло се­кта.

Ре­во­лу­ци­ја­та е то­та­ли­тар­на, неј­зи­на­та вол­ја е над сѐ. Таа не тр­пи при­го­вор и бр­зо се спра­ву­ва со опо­нен­ти­те. Тоа го пра­ви со огром­на па­си­о­ни­ра­ност и са­мо­пре­гор. Уни­шту­ва­ње­то на не­при­ја­те­ли­те на ре­во­лу­ци­ја­та е све­та долж­ност за ре­во­лу­ци­о­не­ри­те.

Ду­ри отко­га си­те не­при­ја­те­ли ќе би­дат уни­ште­ни, ду­ри то­гаш мо­же да се ре­че де­ка ре­во­лу­ци­ја­та го за­вр­ши­ла сво­јот иск­лу­чи­те­лен, зна­ча­ен дел од це­ли­от про­цес на исто­ри­ска­та ми­си­ја, што се­ко­ја ре­во­лу­ци­ја ја има во сво­ја­та иде­о­ло­ги­ја и хе­рој­ска­та ми­то­ло­ги­ја за неј­зи­но­то ли­дерс­тво, неј­зи­на­та си­ла и исто­ри­ска­та не­ми­нов­ност.

Се­ка­ко, исто­ри­ска­та оправ­да­ност е нај­сил­но­то иде­о­ло­шко али­би за по­не­ко­гаш гро­зо­мор­на­та пра­кти­ка на ре­во­лу­ци­ја­та, по­себ­но при ели­ми­на­ци­ја­та на не­при­ја­те­ли­те.

Ка­ко ре­во­лу­ци­ја­та со ма­ни­ја­кал­на по­све­те­ност ги про­го­ну­ва иде­о­ло­шки­те и во­е­ни­те не­при­ја­те­ли, та­ка таа оста­ва при­лич­но долг кр­вав траг за се­бе­си. Тоа нај­до­бро се чи­сти со дра­кон­ска са­та­ни­за­ци­ја на не­при­ја­те­лот и по­втор­но со при­ка­ски­те или, ако са­ка­те, дог­ми­те за уто­пи­ски­те ви­зии на ре­во­лу­ци­ја­та, за неј­зи­на­та им­пе­ра­тив­ност, за ме­си­јан­ска­та долж­ност на си­те по­све­те­ни­ци на бор­ба­та за еден по­пра­ве­ден и по­до­сто­инс­твен свет.

Ре­во­лу­ци­ја­та са­ка де­стру­ктив­ност, тоа ја хра­ни неј­зи­на­та ги­гант­ска су­е­та. По­крај ова, агре­сив­но­ста е по­гон­ско го­ри­во за ре­во­лу­ци­о­нер­на ак­ци­ја. Ре­во­лу­ци­ја­та не смее да ми­ру­ва. Ако не дејс­тву­ва, таа ќе ‘рѓо­са и ќе ис­чез­не.

Од ова, пос­лед­но­во, се пла­ши се­кој ре­во­лу­ци­о­нер. Па, та­ка, ре­во­лу­ци­ја­та са­ма­та по се­бе ги мо­ти­ви­ра сво­и­те след­бе­ни­ци.
Ре­во­лу­ци­ја­та најм­но­гу од сѐ са­ка да рас­те, да се разм­но­жу­ва и да ги за­фа­ти си­те стра­те­ги­ски точ­ки на оп­штес­тво­то. По­тоа поч­ну­ва да дејс­тву­ва на са­ми­от жи­вот, мо­де­ли­рај­ќи го спо­ред ни­за на­ло­же­ни пра­ви­ла на од­не­су­ва­ње и мис­ле­ње.

Не­ма бе­га­ње од се­ви­ди­мо­то око на ре­во­лу­ци­ја­та. Таа гле­да сѐ и слу­ша сѐ. Таа ги знае тај­ни­те на чо­веч­ки­те ср­ца. А, пак, да за­ца­ри та­му, во цен­та­рот на чо­ве­ко­ва­та емо­тив­ност, е неј­зи­на­та ул­ти­ма­тив­на цел.

Ако ѝ се при­дру­жи­те, ре­во­лу­ци­ја­та ќе ви ста­не при­ја­тел, љу­бов­ни­ца, ан­гел-чу­вар, до­пол­ни­тел­на си­ла, ко­ја ќе ве на­пра­ви гор­ди на са­ми­те се­бе и лу­ѓе со ви­зи­ја, што отсе­ко­гаш би­ло де­фи­ци­тар­но.

Ако ѝ опо­ни­ра­те на ре­во­лу­ци­ја­та, ќе стек­не­те ужа­сен не­при­ја­тел, кој ќе ве рас­ки­не ка­ко што ѕве­рот го рас­ки­ну­ва сво­јот плен во ди­ви­на­та.

Ре­во­лу­ци­ја­та не тр­пи не­од­луч­ни и не­у­трал­ни лич­но­сти. Тие ќе би­дат мар­ги­на­ли­зи­ра­ни и ши­ка­ни­ра­ни и ќе за­вр­шат на нај­не­по­вол­ни­те и нај­ми­зер­ни­те по­зи­ции во оп­штес­тво­то. По­не­ко­гаш, ако овие лич­но­сти се прем­но­гу ина­ет­ли­ви во не­у­трал­но­ста, мо­же да би­дат ак­цеп­ти­ра­ни и ка­ко не­при­ја­те­ли. То­гаш ќе би­дат ста­ве­ни на те­шки не­при­јат­но­сти и мал­тре­ти­ра­ње, кои мо­же да за­вр­шат и фа­тал­но.

Та­ква е ре­во­лу­ци­ја­та, неј­зи­на­та крај­на цел е пер­фек­ци­о­низ­мот во про­цен­ки­те. Таа ни­ка­ко не са­ка да оди во ри­зик. Се­кој сом­неж е до­во­лен за ели­ми­на­ци­ја. Се­кој про­пуст по­доц­на мо­же да соз­да­де го­ле­ми проб­ле­ми кои ре­во­лу­ци­ја­та ни­ка­ко не ги по­са­ку­ва. За­тоа ре­во­лу­ци­ја­та, и ко­га гре­ши, тоа го пра­ви со про­цен­ка и дла­бо­ка свест за при­о­ри­те­ти­те, за­тоа се­ко­ја гре­шка на ре­во­лу­ци­ја­та, всуш­ност, е прес­ме­та­на жр­тва, ка­ко во ша­хот.

Ре­во­лу­ци­ја­та е чу­до­ви­ште, кое до­а­ѓа од ни­ка­де и не­го­ва­та за­да­ча е да го ис­чи­сти оп­штес­тве­ни­от те­рен од де­ге­не­ри­ра­ни­те и ко­рум­пи­ра­ни­те по­ли­тич­ки стру­кту­ри, кои вла­де­ат со не­го.

Не­кои ре­во­лу­ции се ап­сурд­ни, лаж­ни, пла­те­ни и гро­теск­ни. Ка­ко не­ка­ков евтин бле­фер­ски ули­чен те­а­тар во служ­ба на не­ко­ја пар­ти­ја. Та­кви беа „ша­ре­ни­те“ на СДСМ. Во си­те свои фа­зи тие ма­ни­фе­сти­раа не­моќ и ка­ри­ка­ту­рал­ност, а, единс­тве­но, енорм­ни­от кван­тум на им­по­тент­на зло­ба е екви­ва­лент на обил­ни­те фи­нан­сии, што ги до­би­ваа од Со­рос, УСА­ИД, нар­ко­ма­фи­ја­та и дру­ги оп­скур­ни ме­це­ни.

Тоа не бе­ше ни­ка­ква ре­во­лу­ци­ја, ту­ку обич­на лу­кра­тив­на из­ма­ма и пси­хо­те­ра­пи­ја низ ма­сов­на хи­сте­ри­ја. Ед­на гро­теск­на дру­жи­на де­ге­не­ри­ци и ма­ни­ја­ци.

Про­те­сти­те, пак, што ги во­ди гра­ѓан­ско­то здру­же­ние „За за­ед­нич­ка Ма­ке­до­ни­ја“ и тоа ка­ко мо­же да пре­рас­нат во ре­во­лу­ци­ја до­кол­ку упор­но не се по­чи­ту­ва­ат ба­ра­ња­та на гра­ѓа­ни­те што се по­бу­ни­ја про­тив ти­ран­ска­та пла­тфор­ма.

А, по­тоа, Гос­под не­ка им е на по­мош на оние, по кои ќе трг­не ре­во­лу­ци­ја­та во лов.

Станковски: Прагот на толеранција кај народот е сведен на минимум

Вчера бев меѓу граѓаните кои протестираат и забележав дека прагот на толеранција е сведен на минумум, оцени уметникот Ацо Станковски во дебата на ТВ НОВА.

„Народот веќе сака акција, а тоа зависи од потезите во Собранието. Нема да влезат внатре непредизвикани, но доколку се направи било каков чекор во насока на изигрување на она што е еден принципиелен политички тип на договарање и следење на сите клаузоли на пратеничкиот прирачник и ако бидат доволно интелигентни да не се обидуваат да ги бајпасираат сите оние оние точки во политички смисол, тогаш со нови избори може да се избегне упад на народот, но доколку и понатаму тврдоглаво опстокјуваат на своите измами, лаги и криминали, народот ќе ја земе судбината во свои раце, и да ја ребрендира Македонија од нулта позиција, по што би следувало прилагодување и организација на нови избори на кои можеби некои партии можеби нема да постојат“, рече Станковски.

Колумна на Ацо Станковски: СУПЕРМЕН

Супермен е јунак што ги симболизира американскиот капиталистички либерализам и империјализам. Што се однесува до неговите политички преференции, тој повеќе личи на републиканец според конзервативниот карактер, кој често го манифестира по низа општествени и морални прашања, но, од друга страна, како и секој популарен херој, тој покажува солидарност со угнтетените и понижените, што го поместува кон лево од центарот и со тоа го поистоветува со демократите. Кон тоа, неговото потекло е од сосема друга планета, поточно од Криптон, што му дава аура на емигрант, но за разлика од мизерните, уплашени и беспомошни доселеници, кои со милиони се излеваа во ветената земја – САД, овој дојденец е моќен и супериорен во секој поглед во однос на граѓаните на Метрополис – градот во кој тој работи како спасител од заканувачките ситуации, а кој е очигледно аналогија на Њујорк Сити.

Супермен е идејно преземен од „натчовекот“ на Фридрих Ниче, кој беше еден од филозофите што станаа инспирација на идеолозите на националсоцијализмот во Германија. Со тоа, и концептот на „Übermensch“ на Ниче се трансформира низ машинеријата на нацистичката пропаганда во еден вид суперјунак, идеален херој, парадигматичен за доброволците во СС (Schutzstaffel).

Од друга страна, „натчовекот“ е потомок на полубоговите или боговите од древните евроазиски култури. Тор, синот Одинов (врховното божество во германскиот пантеон) е, всушност, прототип за вака вообличениот херојски мит или, пак, Еракле во древните балкански јуначки култови.

Во средновековието се изнедри митот за Крале Марко, кој подобно на Супермен, можеше да демонстрира неверојатни перформанси за човечко суштество.

Ликови со суперможности, пласирани во херојски потфати за спас на личности и на материјални добра, никнуваат во сите култури, а нивното множење се одвива правопропорционално со развитокот на популарните уметности и култура.

Хероите како Брус Ли, Спајдермен, Бетмен, Чак Норис или Фантом, се суштества што опстојуваат во зоната што се наоѓа во граничните простори меѓу реалноста и фантазијата. Премногу реални за да бидат заробени во светот на фантазијата и премногу нестварни за да бидат реални, овие ликови се постојано во можност да се појават на сцената и да ги средат работите така како што треба да бидат средени во контекстот на општоприфатениот морал и универзалниот бонтон. Всушност, така тоа дејствува во контекстот на нашето пладнување, но кога, навистина, нештата ќе тргнат наопаку, а ние сме заглавени во проблеми до гуша, нив воопшто ги нема.

Истото тоа се случува и со таканаречената „меѓународна“ заедница. Таа бандитска дружина, строго профитерски ориентирана и добро замаскирана со хуманистички образец, ќе наметне авторитет на моќник и на сезнајко и ќе фати да ви го компликува животот. Животот во општеството и во државата.

А кога ќе потонете во сите тие злонамерни глупости на „меѓународната“, неа никаде ја нема. Тогаш сите тие мршојадци ве опсервираат од сигурна далечина и фаќаат сеир. Величествени чувства на полубогови и на суперхерои им доаѓаат додека ве гледаат како се мачите во сопствениот жив песок.

Ако исчезнете, за нив е во ред. Уште еден проблем помалку. Ако преживеете и станете посилни (според таа на Ниче – „тоа што нема да ме убие ќе ме направи посилен“) ќе ве подготват за нова измама за уште едно молзење на вашите потенцијали. Со тоа ќе ви понудат и сено или зоб за да не помислите дека има такво нешто како бесплатен ручек.

Такви се законите на трговијата уште од древните дни.

Но понекогаш вреди човек да се освести и да им рече – не, на сите овие неми трговци со души. Да се извлече од калта на сопствената малодушност и да ја испроба другата страна на реалноста, во која никогаш не бил, а за која размислувал да ја посети по секоја ужасна измама и пропаст, која така, како од ракав, му ја приредувале „пријателите“ од „меѓународната“.

– Сега го гледаш – сега не го гледаш! –токму така постапуваат овие измамници кога се работи за некој значаен договор, кој никако не требало да се прекрши според нивните сугестии, договор од кој зависи мирот и стабилноста во државата, па и во регионот, што посебно заоѓа во нивните беспоговорни интереси.

Тие, наводно, ќе ве замолат фино, а вие најљубезно ќе го задоволите нивното барање. Каде тие со око, вие со скок, како најдобро издресирани пудлици.

А, потоа, ве фрлаат на депонија, патем, правејќи шеги на ваша сметка од типот колку сте глупави и прости.

Ете, така, ние коегзистираме со тие неколку манијаци и педофили што ги викаме – „меѓународната“.

Крајно време е да го отфрлиме нивниот авторитет. Тие не се никакви надлуѓе или супермени, туку обични мизерни крадци и измамници со глувчешко достоинство и плашливо его.

Ете ви ги вашите силни господари, тие хистерични мајмуни, кои без својата лажна претстава се никој и ништо, тигри од хартија и плашила од слама.

Нивните илузии за влијание и моќ за нас се колку карикатурални, толку и смешни. Ако претераат, ќе ги изметеме со метла како здодевни гадинки.

Македонските граѓани решија да си ја земат судбината во свои раце. Нивната сила е неспорна, нивните барање се правични и затоа ќе победат во оваа битка над битките.

Колумна на Ацо Станковски: ЗАЕДНИШТВО

Големите, сега веќе напумпани планери во издишување, таканаречената „меѓународна“ во заминување, направија голем превид во својата финална точка за дисoлуција на македонската држава.

Прво, овој проект се движеше горе-долу поволно по волјата на „чадорот“, но во финишот му се случи она од што најмногу се плашеше, а што најмалку го очекуваше. Тоа беше будењето и достоинствениот протест на македонските граѓани, на кои им дојде преку глава од безбројните махинации и тормозења од самата независност на Републикава, па досега.

Гледајќи ретроактивно, ѝ се чудам на трпеливоста на овој народ. По сѐ, тоа е талент благословен од небесата, но понекогаш таа бескрајна трпеливост и непоколеблив стоицизам ми изгледаа како кукавичлак и идиотизам.

Сега, кога народот реши да ги преземе нештата во свои раце, чувствувам оптимизам и голема доверба во македонските граѓанки и граѓани.

Оваа обновена блискост, која создава еден вид восхит, се содржи во одново разбудената одговорност кон судбината на државата, кон мултикултурниот, унитарниот и рамноправниот карактер на ова сложено, но, на чудесен, сосема уникатен културолошки начин, хармонично општество.

Жовијалноста на македонскиот животен простор е интензивна и разновидна, како на ретко кое друго место во Европа. Тоа е богатство, кое е така екстраординарно, но ние често забораваме на овој општествен и културен квалитет. Едноставно, ни излегува од светогледот. Навикнати сме на него. Но, кога ќе наиде некој силен политички предизвик, како што беше овој, кој нѐ малтретира веќе две и пол години, а хармонијата меѓу етничките заедници ќе се наруши, тогаш мора да стапат во акција сите системи за предупредување, сите аларми и сите конструктивни и солидарни граѓани, освестени за општествената хаварија, која се подготвува, да се организираат во достоинствена, но консеквентна одбрана на конфигурацијата на културните вредности и енергии во кои живеат.

Последните неколку недели македонските граѓани покажаа дека знаат што сакаат, дека конспиративната интенција на домашните предавници и на „чадорот“ им е сосема јасна, дека им е доста од сите тие цинични понижувања на папсаната банда европски дипломати, кои лажат дека говорат во името на европските народи.

На граѓанките и граѓаните македонски им е згадено од лошиот вкус на меѓународните мешетари и домашните предавници, кои од манијачки и лукративни побуди ги продаваат националните интереси, сето можно достоинство и сите вредности што можат да се продадат.

Тие се одамна откриени од народот, но таа мудрост, таа трпеливост, одново и одново им даваше шанса да излезат од оваа прелест, од оваа болест на умот и душата и сѐ уште ги толерира во надеж дека, конечно, ќе се покаат за гревовниот им живот.

Но, тие се осоколија уште повеќе, се осрдија и аздисаа. Сега најбезумно и најбессовесно покажуваат ужасно грди карактери, до лудило стрвни за власт и, кон тоа, практикуваат крајно аморално однесување во деликатните структури на политичката процедура.

Народот на Македонија, конечно, без оглед на идеолошката и етничката припадност, почувствува дека е време за директна интервенција во политичкиот систем на државата.

И, би така, илјадници луѓе излегоа по улиците на престолнината Скопје, но и во сите други градови низ земјава.

Тие луѓе го преземаат мандатот од предавничките политичари во свои раце, ја враќаат моќта повторно при себе откако увидоа дека нивните избраници ги изневерија очекувањата на огромното мнозинство гласачи со подметнат ултиматум од страната на трите албански партии во Македонија, со активно соучешништво на СДСМ. Тиранската платформа.

Зар тоа не ви е јасно, господа лажливци и манипуланти?

Зар „чадорот“ не претпостави дека граѓаните на Македонија, сепак, не се мајмуни, кои секогаш ќе ги излажеш со банана?
Сега овој потценувачки однос кон народот на Македонија ќе им се удри од глава.

Не требаше толку да го тормозите овој благотрпелив македонски граѓанин. Голема грешка направивте и сега скапо ќе го платите тоа.

Вие, лажговци и „чадори“, сѐ уште живеете во еден веќе одминат свет. Тешко се будите од хипнозата на новиот светски поредок, на монополарниот авторитет, на магичната зелена боја на доларите, што везден треперат во вашата алчна имагинација.

Време е да се соочите со една сосема нова, за вас, воопшто непланирана стварност, нешто од што ќе ви замрзне крвта во жилите.

Вашиот газда полудел! Тешко му паднала новата состојба во светската политика. Не можел да го прифати сето ова и одлепил. Нема проблем, тој има доволно пари за да го чуваат во најскапиот швајцарски санаториум, ако треба, и повеќе од илјада години. Можно е и да го мумифицираат за профит. Нека трае до бескрај споменот на неговите лудачки, но крајно опасни општествено-политички експерименти.

Шимпанзото од Кале го враќаат во Зоолошката градина, од каде што го донесоа. Неговите параноични крикови се одраз на шокираноста од грешката што ја направило, а која се покажа катастрофална по неговите планови.

Сега народот на Македонија влезе во едно чудесно национално помирување, на еден сосема спонтан и искрен начин.

Секако, тоа се случи по Божја промисла како, впрочем, што секогаш и се случува сѐ во вселената.

Амин.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Ацо Станковски: МАК-ПАТ

Обично, ситуациите што стануваат нерешливи, безизлезни и фиксирани за состојбата во која заглавиле, а за која нема никакво реално решение, ги нарекуваат пат-позиции. Овој термин „пат“ е преземен од шаховската терминологија и означува невозможност за продолжување на играта бидeјќи кралот нашол толку добра стратегиска позиција, што противничката „армада“, иако е многукратно посилна на „теренот“ и веќе ги победила војските на кралот губитник, сепак не може да ја извојува победата. Дури може и тој, кој имал толку голема материјална и стратегиска предност, во оваа ситуација да биде акцептиран како губитник, со оглед на тоа што загубил добиена позиција.

Обично, вакви моменти им се случуваат на шахисти-почетници. Искусните играчи никогаш не заглавуваат во вакви дилетантски ќор-сокаци на шаховската игра.

Искусните играчи, исто така, треба да ја играат и таа игра – уметност на возможното, популарно наречена – политика.

Но, како што вели старата германска поговорка, премногу готвачи го расипуваат јадењето. Токму тоа се случи со најновата состојба на политичката сцена во Република Македонија. Одеднаш, целата конструкција, добро обмислена од стотици „умни“ глави, се распадна, а нејзините дезинтегрирани делови сведочат за големиот пресврт, за шокот, за космичките закони на акцијата и на реакцијата.

Турбулентните промени во новата американска администрација ги оставија абонентите на старата администрација без земја под нозете. Тука мислам на тие домашни галеничиња, кои под покровителство на американската амбасада во Скопје и на Сорос Транснационале без причини аздисуваа последниве две-три години по скопскиот урбан простор. Или, подобро – со причини, колку апсурдни и тенденциозни, толку субверзивни и антидржавни. Сепак, секој има право на свој став и на свое незадоволство. Но кога сето тоа ќе се претвори во агресивна хистерија и вандализам, тогаш тоа прераснува во едно немо и анимално малтретирање на граѓаните. И тоа трае и трае, а Сорос Транснационале и американската амбасада во Скопје истураат ли истураат милиони долари на запалливо масло.

Сите воспалени хулигани од скопските улици тука добија значајни ролји, плус хонорари, а да не ја споменувам помодарската аура на „револуционери“, што медиумите на Сорос Транснационале ја дуваат до небесата на славата.
Да фрлаат балони со боја врз спомениците на културата, да вандализираат институции и да палат претседателска канцеларија.

Не знам колку се свесни, но сето тоа е едно грдо и неподносливо силување на сите хумани и цивилизациски вредности. Веројатно не се свесни. Што да се прави, толкав им е менталниот капацитет.

И, така, стампедото на овие рогати говеда (според менталниот капацитет) тргна да ја освои власта.

Траекториите на движење им беа диригирани од страната на агентите на Сорос Транснационале, кодошите од американската амбасада во Скопје, разни ситни стратегиски „експерти“ од НАТО и од ЕУ, па разни наемници од соседните земји, па разни бандитски шефови и мафијашки команданти и по некој самопрогласен револуционер.

И, така, оваа гротескна армија на криминалци и на профитери влезе во итра игра на појавување и на криење, на ветувања и на шарени балони, на мимикрија и на лудо комедијантство, на патетика и на хистерија.

Прво ова почна да дава резултати, скромни, но кога надојдоа доларите на Сорос Транснационале и на американската амбасада во Скопје, одеднаш армијата на комедијанти и на предавници се засили, се зацврсти и стана заканувачка по поредокот.

– Ма, каков патриотизам! Дај парите, да удрам неколку куртони со боја по Триумфалната арка, па да си одиме на Халкидики!

Стратегија, проста како грав. Но, делотворна. Во комбинација со кодошките акции на прислушување на приватните разговори на владетелите и нивна дистрибуција по електронските медиуми, финансирани од Сорос Транснационале и американската амбасада во Скопје, резултатите значајно се подобрија.

И го накрмија рибникот, наречен ФИРОМ, со храна, што не мал број крапови одбија да ја јадат, но, сепак, еден значаен дел од нив ја проголта, па дури и уште сака да гнете.

И, еве им ја платформата. Ајде де, голтнете ја! Ајде, стоко! Голтај!

И почнаа да ја голтаат зашто веќе немаше каде. И ќе ја изголтаат, кога е власт во прашање, за нив и за нивниот водач нема лимити.

Но им се случи народ. Е тоа не беше планирано. Тука малку им се слоши, но се понадеваа, дека авторитетот на американската амбасада во Скопје и на Сорос Транснационале ќе ги покријат, ама…

Тоа го однесе виорот на историските промени.

Еееј, говеда рогати! Сте чуле ли дека Доналд Трамп ја победи Хилари Клинтон на изборите за претседател на САД?!

Но, за нив тоа не значи многу. Тие живеат во изолиран и аутистичен свет (во еден вид бара) и мислат дека илузионистот Зоки може да направи сѐ.

Затоа нашиот принципиелен претседател, Ѓорѓе Иванов, кој е одговорен пред историјата, мораше да ги потсети на реалноста.

По овој, за мене, херојски чин на претседателот Ѓорѓе Иванов, тие, конечно, сфатија дека нивниот поход кон власта е запрен. Ова е пат-позиција, при која, конечно, правдата и моралните принципи во политиката и во општествените релации ќе се појават на сцената како делотворни механизми за конечно воспоставување стабилен цивилизациски поредок во земјава. Луѓето ќе се собираат кон правичната опција, предводена од патриотските сили, а носителите на платформата ќе останат осамени на бојното поле како генерали без војска.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Ацо Станковски: ВОЈНА

Уште колку денови, часови и минути ќе бидат потребни за македонските граѓани и нивните здруженија, партии и институции да се освестат и, конечно, да сфатат дека таканаречената платформа на трите албански партии, всушност, е – објава на војна кон Република Македонија.

Тоа, секако, не е директна, брутална објава на војна, како што е правено во минатите векови, туку оваа платформа на ДУИ, Беса и на Алијансата на Албанците е една еуфемистичка уцена, при која на помалку или на повеќе суптилен начин се нуди нешто што воопшто не е прифатливо ниту за граѓаните на Република Македонија ниту, пак, за сите етникуми во државата, вклучувајќи го тука и албанскиот етнички корпус. Зошто дури по изборите овие три партии на Албанците, со помош на странскиот фактор, го компонираа овој политички ултиматум? Зошто не го конституираа пред изборите за нивните гласачи да видат со што се зафатиле и каде би можеле да бидат одведени следејќи ги, вака изманипулирани и на слепо?

Ова, едноставно, не е фер кон нашите сограѓани Албанци, кои традиционално гласаат за ДУИ, а и со извесен квантум ентузијазам им го дадоа својот глас на новопојавените партии, Беса и Алијансата на Албанците.

Но, платформата во предизборието не постоеше. Реториката беше националистичка и радикална, дополнително фризирана од потезите на СДСМ, на господинот Заев, но овој „Франкенштајн“, сега подгреан од последните остатоци на развластените американски неолиберали и нивните европски трабанти, овој пат откинати од централата во Вашингтон Д.Ц. и аутизирани во чудни политички лордовства, калифати и кнежевства, наместо да го положат „оружјето“ и да му изразат лојалност на новиот владетел на САД, Доналд Трамп, тие продолжуваат да роварат и ријат со уште посилен фанатизам по геостратегиската табла на светот, спроведувајќи ги со несмален инает своите планови.

Всушност, тие се сосема излезени од системите на хиерархија на американската политичка конституција и принципите на дистрибуцијата на моќта што САД ја имаат како силен фактор на убедување.

Ризикот што го преземаат овие администратори и дипломати на американската држава е огромен и доколку нивниот обид за преврат не успее, последиците за нив ќе бидат драконски.

Овие, таканаречени, лордови на политичкиот „непокор“ дејствуваат исклучиво партиски во име на Демократската партија на Обама, Клинтонови и Сорос, а нивната непоколеблива желба да го детронизираат претседателот Доналд Трамп е веќе загарантирана со нивните дејствија, кои, покрај небулозноста и хаосот при транзицијата на власта во САД, веќе се на големо јасни, недвосмислени и екстремно опструктивни.

За волја на вистината, претседателот Трамп има проблеми и со десетици, па и стотици корумпирани од Сорос и другите центри на неолибералната моќ, челници во Републиканската партија, која и го кандидираше како претседателски кандидат. Тука се собрале и по некој сенатор и конгресмен, кои, наместо да го поддржат сопствениот претседател, конспирираат со демократите и вршат секакви субверзии во системот по нивен налог.

Несомнено, вообичаената „мека“ транзиција на власта во САД, што ја инаугурираше поранешниот претседател Барак Обама, беше само уште една шарена лага на најлажливиот, најнеуспешен и најфрустриран претседател во историјата на Америка.

Ако ова продолжи и ако претседателот Трамп не ги мобилизира сите ресурси на државата за да го спречи овој процес, тогаш американското општество ќе влезе во ужасен галиматијас, кој неминовно ќе води кон граѓанска војна. А, од таква ситуација, фрагилната американска федерација може да се разбие во парампарче и да замине во историјата со истата брзина со која и се наметна, користејќи ја својата поволна геостратегиска позиција и двете светски војни од минатиот век, што почнаа во Европа.

Затоа овој период е да се биде или не за Доналд Трамп и за неговиот тим. Затоа толку тешко стигнува бранот на промените до остатокот на светот. Раѓањето на новата Америка оди болно и бавно, а остатоците од неолибералната олигархија на демократите и нивните елитни републикански сојузници прават сѐ само Трамп да заглави во хаосот и, ако ништо повеќе, да биде блокиран, а неговата администрација, нефункционална и неефикасна.

Во дипломатијата, пак, сите проекти за поставување неолиберални влади, финансирани од Сорос, уште повеќе се интензивираа. Сега тоа треба да бидат влади против Трамп, кои ќе бидат добри платформи за дејствување однадвор кон новата сѐ уште нестабилна Трампова влада.

Затоа и поранешниот шеф на ЦИА, Бренан, беше во Тирана пред неколку месеци. Претпоставувам дека при таа посета Еди Рама и директорот на ЦИА ја договориле платформата, а потоа таа како штафета им е предадена на овие неколку партии на македонските Албанци. Веројатно, ова е пледоаје за финалното решавање на албанското прашање во Европа.

Рама, како примател на Соросови пари и американска моќ, ни во сон не можел да го одбие овој предлог иако многу добро знаел дека ако Трамп ги победи демократите на терен и ги исчисти од сите одлучувачки позиции во системот на владеење на САД, ќе му следува страшна казна. Но, веројатно се надева дека вродениот талент за умилкување уште еднаш ќе го спаси од гибелта.

А, што се однесува до нас овде, во Македонија, ние сите треба што побрзо да излеземе од овој хипнотички транс и да се подготвиме за провокативната и заканувачка политичка реалност. Ако не, повторно нѐ чека ужасна и убиствена војна, за која, и тоа како, треба да се подготвиме зашто овој злосреќен ултиматум беспоговорно упатува на тоа.

Пишува: Ацо Станковски за неделникот „Република“

Колумна на Ацо Станковски: „ВЕСЕЛИОТ ЗАЈАК“

Ко­га ги но­сев мо­и­те при­ја­те­ли Сем и Џо­ан од ае­ро­дро­мот „Але­ксан­дар Ве­ли­ки“ кон Скоп­је, кај Кам­ник, на­сел­ба Чен­то, го здог­ле­дав­ме она чуд­но за­мо­че – ре­сто­ран во ло­веч­ки стил – што гор­до и све­че­но освет­ле­но се из­ди­га над ма­ло­то скоп­ско бр­до. Одед­наш ка­ко си­те трој­ца да нѐ об­зе­де чуд­но ег­зал­ти­рач­ко чув­ство, кое нè вра­ти мно­гу го­ди­ни на­на­зад.

aco-stankovski-happy-rabbit

– Се се­ќа­ва­те ли?
– Ка­ко не! – во ист глас ми од­го­во­ри­ја Сем и Џо­ан, ко­ја си­те ја ви­кав­ме Џо.

Сем е скулп­тор од Сан­та Кла­ра, Ка­ли­фор­ни­ја, а Џо е не­го­ва­та со­пру­га – ан­тро­по­лог и ет­но­лог, ко­ја пред мно­гу го­ди­ни ка­ко пост­дип­ло­мец спро­ве­ду­ва­ше ан­тро­по­ло­шко-ет­но­ло­шки истра­жу­ва­ња низ Ма­ке­до­ни­ја (то­гаш сѐ уште во со­ста­вот на СФРЈ). Најм­но­гу од сѐ, таа му се по­све­ти на истра­жу­ва­ње­то на фе­но­ме­нот на тра­ди­ци­о­нал­ни­те ма­ги­ски пра­кти­ки од Дра­че­во. Че­сто зна­е­ше да ка­же де­ка Дра­че­во е нај­ви­брант­ни­от ма­ги­ски цен­тар во ју­го­и­сточ­на Евро­па.

– Ка­ко бе­ше – „Ве­се­ли­от за­јак“, а?
– Ток­му та­ка, во Оре­гон, сре­де ни­ка­де.

„Ве­се­ли­от за­јак“ („The Happy Rabbit“) од Оре­гон, САД, бе­ше слич­на ло­веч­ка крч­ма ка­ко таа на Кам­ник. Та­му се ја­де­ше де­ли­ка­те­сен ди­веч, а по­се­бен спе­ци­ја­ли­тет на ку­ќа­та бе­ше та­ка­на­ре­че­ни­от – „Ве­сел за­јак“, по кој беа лу­ди си­те го­ле­ми гур­ма­ни од ре­ги­о­нот. За да ја­де­те во „Ве­се­ли­от за­јак“, тре­ба­ше да ре­зер­ви­ра­те ме­сто со не­де­ли од­на­пред, а крч­ма­та ја по­се­ту­ваа бо­га­ти гур­ма­ни, ду­ри и од источ­ни­от брег, од Бо­стон, Њу­јорк, Фи­ла­дел­фи­ја или, пак, Ва­шин­гтон Д.Ц. По­не­ко­гаш има­ше страш­на на­ва­ли­ца од фран­цу­ски го­сти, кои ги м’кнеа на­ва­му нив­ни­те род­ни­ни од Кве­бек, си­те ми­ли­о­не­ри.

Бе­ше те­шко да се нај­де, сѐ бе­ше по­кри­е­но со снег, ед­вај се рас­поз­на­ва­ше тра­е­кто­ри­ја­та на па­тот.
Не и за бо­га­ти­те, нив ги че­ка­ат спе­ци­јал­ни во­ди­чи, не­ко­гаш ко­га не е тол­ку лад­но ги но­сат со мо­тор­ни сан­ки.

Тие се­ко­гаш ба­ра­ат ек­стра­ва­ган­ции.

Во­оп­што не ми фа­ли нив­ни­от свет. На­про­тив, на­о­ѓам де­ка е бе­скрај­но здо­де­вен и не­под­нос­ли­во три­ви­ја­лен.

Џо бе­ше од се­мејс­тво на евреј­ски ми­ли­о­не­ри од Ка­ли­фор­ни­ја, но таа уште ка­ко сту­ден­тка по­бег­на од тој свет, пр­во во Порт­ланд на сту­дии, а отка­ко дип­ло­ми­ра, дој­де во Ма­ке­до­ни­ја за на дра­чев­ски­те ма­ги­ски тра­ди­ции да ја под­го­тви сво­ја­та до­ктор­ска ди­сер­та­ци­ја. По­тоа го срет­на Сем, бри­ли­јант­ни­от умет­ник и ха­риз­ма­ти­чен чо­век од Сан Хо­зе.

Сем бе­ше Аме­ри­ка­нец со шпан­ско по­тек­ло, тем­пе­ра­мен­тот му бе­ше мно­гу сли­чен на на­ши­от, по­не­ко­гаш ми изг­ле­да­ше ка­ко да сме по­рас­на­ле за­ед­но во Ми­чу­рин.

Не мо­жам да за­бо­ра­вам на мо­мен­тот ко­га стиг­нав­ме до „Ве­се­ли­от за­јак“. До де­нес се пра­шу­вам што се слу­чи со нас таа ноќ?

Џо ја бе­ше ре­зер­ви­ра­ла на­ша­та ма­са пред три не­де­ли, бе­ше Бо­жик по Гре­го­ри­јан­ски­от ка­лен­дар. Од­но­си­те ме­ѓу САД и СССР беа во иди­лич­на фа­за. Ко­му­низ­мот про­па­ѓа­ше со зву­ци­те на ро­ке­нро­лот. Гор­би бе­ше нај­о­ми­ле­ни­от ли­дер на пла­не­та­та. Му да­доа ду­ри и Но­бе­ло­ва на­гра­да за мир.

Ка­кво искус­тво! Се се­ќа­ваш ка­ко се на­ро­пав­ме со за­јач­ко?!

Да, ни­ко­гаш не­ма да го за­бо­ра­вам тоа искус­тво.

По не­кол­ку ча­са гур­ман­ски екс­пе­ри­јанс, трг­нав­ме на­зад. На па­тот кон авто­мо­би­лот, на не­кои пе­де­се­ти­на ме­три од крч­ма­та, на по­че­то­кот на гу­ста­та бо­ро­ва шу­ма по­кри­е­на со снег, Џо здог­ле­да ед­на оса­ме­на ел­ка, укра­се­на со чуд­ни укра­си. Овој ениг­ма­ти­чен фе­но­мен нѐ прив­ле­че и ние трг­нав­ме кон ел­ка­та. Одед­наш пред нас изри­па еден за­јак од сне­гот и по­бег­на кон шу­ма­та, оста­вај­ќи тра­ги од сво­и­те ше­пи зад се­бе. Про­дол­жив­ме кон чуд­на­та ел­ка.

– Што е ова?! – се чу­де­ше вџа­ше­но Сем, кој дој­де најб­ли­ску до ел­ка­та.

– Shit!!! – ел­ка­та бе­ше укра­се­на со туф­ни, кои, всуш­ност, беа за­јач­ки опа­ши, сто­ти­ци за­јач­ки опа­ши, за­ка­че­ни за гран­ки­те на ел­ка­та, од не­кои од нив се уште сѐ це­де­ше крв врз бе­ли­на на сне­гот. Тие тре­ба­ше да прет­ста­ву­ва­ат не­ка­ков тип лам­пи­о­ни. И, на­ви­сти­на, од да­ле­ку при­ле­гаа на не­ка­кви кос­ма­ти но­во­го­диш­ни укра­си.

Одед­наш си­те трој­ца нѐ оп­фа­ти не­под­нос­ли­во га­де­ње и син­хро­но поч­нав­ме да се „ко­зи­ме“ во сне­гот крај ел­ка­та. Се­кое пар­че за­јач­ко го исту­рив­ме ту­ка, на тоа прок­ле­то ме­сто, кое одед­наш ни ја по­ка­жа нај­су­ро­ва­та стра­на на ре­ал­но­ста. Низ гла­ви­те ни прој­доа без­број су­ро­ви сце­ни од ло­во­ви на за­ја­ци. Ед­вај не­ка­ко се со­брав­ме. Се за­мив­ме и осве­жив­ме со сне­гот. Тоа не вра­ти во жи­вот.

Но, бе­ља­та да би­де уште по­го­ле­ма, ко­га се вра­ќав­ме на­зад кон ци­ви­ли­за­ци­ја­та, ве­ќе исто­ште­ни и ин­дис­по­ни­ра­ни за што би­ло, одед­наш пред авто­мо­би­лот истр­ча еден за­јак. За да не го зга­зи, Сем наг­ло го свр­те во­ла­нот и ние се из­лиз­гав­ме од па­тот уди­рај­ќи во еден бор во удол­ни­ца­та. Ре­ал­но­ста наг­ло се сме­ни и ста­на су­ро­ва.

Ис­цр­пе­ни, по пет­на­е­се­ти­на мил­ји пе­ша­че­ње на­зад до „Ве­се­ли­от за­јак“, за да те­ле­фо­ни­ра­ме на влеч­на­та служ­ба, по­втор­но се со­о­чив­ме со нај­мор­бид­но­то но­во­го­диш­но др­во во Оре­гон. Се раз­де­ну­ва­ше, а др­во­то ста­ну­ва­ше сѐ по­у­жас­но и по­у­жас­но. Ка­ко не­ка­ков де­мон­ски то­тем.

– Кој го на­пра­ви ова? – го пра­ша Сем еден од кел­не­ри­те.

Ло­кал­ни­те Ин­ди­јан­ци. Тие ло­ват за­ја­ци за нас, а опа­шки­те ги за­ка­чу­ва­ат на ел­ка­та. Се­кој ло­вец има сво­ја гран­ка и се нат­пре­ва­ру­ва со дру­ги­те во бро­јот на опа­шки. Тој што до Но­ва го­ди­на, ин­ди­јан­ска­та Но­ва го­ди­на, а таа е на про­лет, ќе за­ка­чи најм­но­гу опа­шки на сво­ја­та гран­ка, до­би­ва бо­нус од 100 до­ла­ри од ку­ќа­ва. Биз­ни­сот цве­та, а за­ја­ци­те се ко­тат. Има­ме по­себ­ни ко­ти­ли­шта за нив и про­гра­ми за пре­хра­на…

Ко­га, ко­неч­но, по­втор­но бев­ме „on the road“, Џо поч­на да го спо­ре­ду­ва др­во­то со за­јач­ки­те опа­шки со се­фо­ви­те пол­ни со злат­ни­те за­би од ло­го­ра­ши­те, истрг­на­ти од на­ци­сти­те за Тре­ти­от рајх да би­де уште по­бо­гат, а крч­ма­та „Happy Rabbit“ со Ау­швиц.

Јас са­мо мо­жев да ви ја ка­жам ста­ра­та бал­кан­ска по­го­вор­ка, мис­лам де­ка по­тек­ну­ва од вла­шка­та ет­нич­ка за­ед­ни­ца – ба­ди­ја­ла си­ре­ње са­мо во ста­пи­ца за глув­ци.

Се­ко­гаш пре­циз­ни­от Сем ме ис­пра­ви – ба­ди­ја­ла мор­ков са­мо кај „Ве­се­ли­от за­јак“.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Ацо Станковски: Јуда Искариотски

При­ка­ска­та за пре­дав­ство­то на ближ­ни­от е мно­гу пла­стич­но пре­да­де­на во Но­ви­от за­вет пре­ку епи­зо­да­та со Ју­да Иска­ри­от­ски – два­на­е­сет­ти­от Хри­стов уче­ник, оној кој че­сто по­ста­ву­ва­ше чуд­но пра­ша­ња, за­гри­жен и де­пре­си­вен по­ве­ќе­то од вре­ме­то, при­лич­но скеп­ти­чен во ми­си­ја­та на Ису­са од На­за­рет, по­себ­но од вре­ме­то ко­га лу­ѓе­то во Ју­де­ја поч­наа да го пре­поз­на­ва­ат овој Ра­ви, овој ис­це­ли­тел и чу­до­тво­рец ка­ко ме­си­ја.

То­гаш Ју­да – нај­у­че­ни­от ме­ѓу Хри­сто­ви­те уче­ни­ци би­деј­ќи бе­ше пи­сар во хра­мот Еру­са­лим­ски – по­чув­ству­ва ка­ко мор­ни­ци му ла­зат по те­ло­то.

„Што да се пра­ви се­га?“ – Ју­да Иска­ри­от­ски го фа­ти го­лем не­мир.

Тој не бе­ше оби­чен чо­век. Ју­да бе­ше при­пад­ник на зи­лот­ско­то ос­ло­бо­ди­тел­но дви­же­ње, кое ни­ка­ко не мо­же­ше да го под­не­се рим­ски­от оку­па­ци­ски ја­рем. Зи­ло­ти­те имаа под­др­шка во це­ла­та про­вин­ци­ја, а чел­ни­ци­те од Си­не­дри­о­нот беа тај­но по­вр­за­ни со нив, на­де­вај­ќи се де­ка еден по­го­ден ден це­ли­от Изра­иљ ќе се кре­не и та­ка ќе го отфр­лат Рим од сво­и­те стра­дал­нич­ки пле­ќи. Се­кој Изра­е­лец со­ну­ва­ше за де­нот ко­га сло­бо­да­та ќе блес­не во нив­на­та на­па­те­на зем­ја.

И та­ка, ве­ро­јат­но, и Ју­да Иска­ри­от­ски, учен, со го­лем авто­ри­тет ме­ѓу на­ро­дот, де­лум­но са­мо­и­ни­ци­ја­тив­но, де­лум­но по ин­струк­ции на дел од чел­ни­ци­те на кле­ри­кал­на­та ели­та од Еру­са­лим, до­а­ѓа до Ису­са и, не­ка­ко на­си­ла, без не­ко­ја ра­дост на Бо­го­чо­ве­кот се прик­лу­чи на брат­ство­то.

Исус, кој сѐ гле­да, вед­наш ви­де де­ка Ју­да е ко­дош, кој тре­ба да ги сле­ди и да го ин­фор­ми­ра Си­не­дри­о­нот за нив­но­то дви­же­ње и дејс­тву­ва­ње.

„Тој се сне­ве­се­ли, но му до­пу­шти да дој­де со нив“.

Са­ду­ке­и­те и фа­ри­се­и­те, ви­ско­ко­све­ште­ни­ци­те и ве­ле­по­сед­ни­ци­те, мно­гу се за­ин­те­ре­си­раа за овој учи­тел ко­га лу­ѓе­то поч­наа сѐ по­ве­ќе и по­ве­ќе да го гле­да­ат ка­ко ме­си­ја.

Тоа ги воз­не­ми­ру­ва­ше, но и ин­три­ги­ра­ше. Не­кои од нив во не­го гле­даа опа­сен ере­тик, кој се са­мо­про­мо­ви­рал ка­ко ме­си­ја, што ако не е, а ка­ко би бил, ко­га е ро­ден во пе­ште­ра и од си­ро­маш­но за­на­ет­чи­ско се­мејс­тво, а не не­кој принц евреј­ски, то­гаш пра­ви те­жок грев кој зас­лу­жу­ва нај­дра­кон­ска каз­на. Дру­ги­те, пак, вер­ски и оп­штес­тве­ни моќ­ни­ци раз­мис­лу­ваа што мо­же да се изв­ле­че од оваа си­ту­а­ци­ја. Не­што, што би му би­ло од ко­рист на Изра­иљ.

„Ко­га на­ро­дот тол­ку го са­ка и ве­ру­ва де­ка Исус е ме­си­ја­та, то­гаш ај­де да го иско­ри­сти­ме тоа и да го на­пра­ви­ме наш во­дач, кој ќе го обе­ди­ни на­ро­дот про­тив Рим, а та­ка обе­ди­не­ти мо­же да ја по­бе­ди­ме вој­ска­та им­пе­ри­јал­на и да се ос­ло­бо­ди­ме од нив­на­та ужас­на тор­ту­ра“.

За­тоа и го пра­ти­ја Ју­да Иска­ри­от­ски при Ису­са за да му вли­јае, да го под­го­тви за го­ле­ма­та ос­ло­бо­ди­тел­на вој­на про­тив рим­ска­та ти­ра­ни­ја.

Но, Исус не по­ка­жа ни нај­ма­ла жел­ба за ва­кви во­е­но-по­ли­тич­ки аван­ту­ри. На­про­тив, за не­го си­те беа исти, и Ју­деј­ци и Рим­ја­ни, и си­те дру­ги, без оста­ток. За Ису­са нај­важ­на бе­ше чи­сто­та­та на ду­ша­та на чо­ве­ка, а не рас­а­та или оп­штес­тве­ни­от ста­тус.

И се­то тоа се по­вто­ру­ва­ше и зго­ле­му­ва­ше, а оби­ди­те на Ју­да Иска­ри­от­ски да го во­ве­де во уло­га­та што му ја пре­до­дре­ди Си­не­дри­о­нот за ос­ло­бо­ди­те­лен во­дач ни­ка­ко не ус­пе­ваа. На­про­тив, Исус сѐ по­ве­ќе и по­ве­ќе из­бег­ну­ва­ше да збо­ру­ва со не­го, а ко­га, пак, Ју­да ќе му се пу­ште­ше со сво­и­те ин­си­ну­а­ции, Исус, ед­но­став­но, ќе се пов­ле­че­ше не­ка­де или, пак, ве­што ќе ја сме­не­ше те­ма­та. Се­то тоа поч­на да го из­лу­ду­ва Ју­да Иска­ри­от­ски, кој бе­ше вр­вен ин­те­лект и еден од нај­у­че­ни­те пи­са­ри во Па­ле­сти­на.

Ко­неч­но, Ју­да со це­ла­та сво­ја ин­те­ли­ген­ци­ја и кон­та­кти што ги има­ше на­се­ка­де по про­вин­ци­ја­та ско­ва пе­ко­лен план.

– Да го иско­ри­сти Ису­са од На­за­рет ко­га за Пас­ха ќе дој­дат во Еру­са­лим и ко­га ќе се соз­да­де го­ле­ма ме­ша­ни­ца и ко­га тол­па на­род ќе при­стиг­не за да го ви­ди тој Бож­ји Чо­век, Зи­ло­ти­те, не­го­ви­те ре­во­лу­ци­о­нер­ни дру­га­ри да се сме­ша­ат со на­ро­дот и да го кре­нат во­ста­ни­е­то. То­гаш мо­же­би и Исус, ко­неч­но, ќе се све­сти де­ка не­го­ва­та суд­би­на е да за­ста­не на че­ло­то на овој пре­врат, кој ќе до­не­се сло­бо­да и жи­вот.

Но, Исус во­оп­што не вле­зе во нив­но­то сце­на­рио, а во­ста­ни­е­то про­пад­на.

Та­ка, раз­о­ча­ран, но и бе­сен, Ју­да го пре­да­де Ису­са на Рим­ја­ни­те откри­вај­ќи го ме­сто­то на Мас­ли­но­ва­та го­ра, ка­де што брат­ство­то Ису­со­во се бе­ше пов­лек­ло од Еру­са­лим и од страш­ни­от ме­теж и ко­леж што се слу­чи та­му.

И по­тоа зна­е­ме ка­кви гро­зо­мор­ни си­ту­а­ции сле­ду­ва­ат. Но, ви­сти­на­та и со­ве­ста ра­бо­тат. Тие не ми­ру­ва­ат, тие дејс­тву­ва­ат и на ја­ве, и на сон.

Ко­га сфа­тил за ка­кво зло­стор­с­тво се од­лу­чил, тој, Ју­да, са­ми­от си пре­су­ди и се обе­си на др­во во кве­че­ри­на­та на нај­мач­ни­от ден.

Пре­дав­ство­то е гро­зо­мо­рен чин, во слу­ча­јот са­мо сим­бо­лич­ки прет­ста­вен во три­е­сет­те сре­бре­ни­ци. На Ју­да овие па­ри ве­ро­јат­но не му ни тре­ба­ле. Тоа бил са­мо хо­но­ра­рот за да го ве­ри­фи­ци­ра сво­е­то пре­дав­ство на Ису­са Хри­ста.

Три­е­сет сре­бре­ни­ци – три­е­сет ил­ја­ди де­на­ри про­сеч­на пла­та. Се­кој сре­бре­ник по ил­ја­да де­на­ри. Не е ло­шо, би ре­кол, де­ка е и со­се­ма до­бро.

А, тоа што ќе ја из­гу­би­ме др­жа­ва­та, на­ши­от Изра­иљ, на­ша­та Све­та зем­ја, ска­по пла­те­на низ ве­ко­ви­те бор­ба за сло­бо­да, тоа не­ма вр­ска. Тоа е са­мо илу­зи­ја.

– „Од тоа не се жи­вее, но од пет­сто­ти­ни евра мо­же и до­бро да се по­ми­не. За­тоа ќе гла­са­ме за три­е­сет ил­ја­ди де­на­ри – за три­е­сет­те сре­бре­ни­ци.“

– А со­ве­ста? Таа не­ма да ве пу­шти ни­ко­гаш, ни­ту на ја­ве ни­ту на сон.

Пишува: Ацо Станковски за Република