Колумна на Тања Kаракамишева: Болни амбиции и државно раскрчмување

Tanja-Karakamiseva

ОД АБОЛИЦИЈА ДО МАНДАТАР

Ете дојде и тој ден мандатар на новата „македонска“ влада да ни биде ни помалку ни повеќе туку велепредавникот, фарисејот, луциферот. Човекот кој со странското сценарио во рака не продаде сите без око да му трепне. Човекот на кого само странскиот сценарист и режисер му се Господ, а с` друго околу него е потрошена стока без никаква вредност. Човекот кој се нафати да спроведува класичен лов на вештерки со монтирани и незаконски стекнати прислушувани телефонски материјали, човекот кој го создаде неуставниот орган СЈО кој се однесува во системот како класичен егзекутор. Човекот кој со директна упатена уцена и закана во кабинетот на претходниот премиер се удираше во гради дека странците го подготвуваат за нов премиер во државата. Човекот кој гордо и полн со себе јавно се пењавеше во Швајцарија дека во Македонија политиката што тој ќе ја води ќе биде поставена на нови правила што ќе одат над она што е утврдено во Охридскиот рамковен договор, и над Уставот.

Човекот што на своја глава носи аболиција за сторен криминал тежок 8 милиони евра, човекот што е жив фатен како бара мито за работа која е должен да ја врши согласно законот како градоначалник, човекот кој е жив фатен како соработува со матните криминални типови од подземјето, со луѓето од „фабриката“ за штанцање лажни документи, човекот што на само неколку часа од погибелот на осумте Македонски херои и синови-полицајци отиде во кумановската Дива Населба да се слика со убијците, човекот што велеше дека е грдо лицето на Македонецот, човекот за кого Македонците се час Бугари, час Срби, час нешто трето зависно од неговите лични потреби и интереси, човекот кој а отвори уста, а дрско и безобразно лаже, човекот за кого одредени медиуми на кои сега им е „демократски“ навртен му се главни политички непријатели, човекот кој ужива во давањето команди на главната шефица на партиската организација СЈО како побомбастично да ги оцрни луѓето од раководната и пошироката структура на ВМРО-ДПМНЕ без да падне прашина на неговиот нужен пајташ во новата влада, ДУИ.

Демек криминалци биле и се само вмровците кои мора да се сотрат на секаков можен начин, а најголемите тендераши, пљачкаши во земјата и воени злосторници треба и натаму да останат ангели со почесно место во новата „реформска“ влада. Човекот кој уште не седнат на премиерското столче веќе не испокара со сите соседи, човекот кој јавно го негираше легалитетот и легитимитетот на македонското судство и јавното обвинителство.

Човекот што прв во Македонија целосно го негираше судството со јавно кажаните зборови „судот не го признавам“ за потоа да ја промовира тезата дека ќе направи генерално чистење (бркање) на сите судии. Човекот кој прв го обелодени добро познатиот принцип на работа „ќе изметам с` од чистачка до претседател на Судски совет“. Човекот што ќе правел генерален избор на нови судии според „критериуми што во повеќето земји давале видливи резултати“ (пази молим те, демек с` што се сработи досега по директни инструкции и увид од страна на Европската комисија во делот на реформирањето на судството ништо не чини според стандардите на човекот). „Ниеден судија нема да смее да помисли да монтира судски процеси и ниеден судија нема да помисли да работи за криминалци затоа што криминалците ќе бидат таму каде што им е местото“, рече човекот и ете го остана жив и се токми да ни биде премиер. Човекот с` уште ни должи објаснување дали кога јавно и срамно ги обвинува судиите дека монтираат судски процеси и оти соработуваат со криминалци, всушност, мисли на своите судски предмети, и на криминалците-пајташи од неговата најблиска околина? Kога клевети и лаже ја ишка мувата од својата капа или така ни се причинува?

Човекот кој со полна уста зборува за почитување на владеење на правото, а е секогаш прв кога треба да се крши Уставот, законите, Деловникот на Собранието. Човеков, всушност, нема поим што значи да владее правото. За него овој поим е мисловна именка. Човекот кој зборува дека кога ќе дојде на премиерското столче веднаш ќе воведе минимална плата од 500 евра, а во неговите фирми со децении врши класична експлоатација на трудот на работниците користејќи ги за минимални 100-130 евра. Човекот кој половина нација ја направи фантомска, човекот за кого резултатите од последните парламентарни и претседателски избори беа најкриминални, а претседателот на Републиката нелегитимен, за по три години да дотрча како зајаче во вилата на Водно да го прими мандатот од истиот тој нелегитимен претседател. Човекот кој не изусти ни збор против барањата содржани во Тиранската платформа, туку напротив ги бранеше како најголем Албанец меѓу Албанците, човекот според кого Македонците се геноциден народ, кој не е лошо ако се извини за измислениот геноцид кој како вистина постои само во неговата глава и никаде на друго место. Човекот кој заедно со шарените ги бојадисуваше институциите и органите на кои сега тој ќе им биде шеф, човекот кој ги наградува со пратенички и директорски места луѓето што силно врескаат и се закануваат по живот на сите оние кои се негови неистомисленици, сите оние кои ја зборуваат и повторуваат суровата вистина за Македонија и за Македонците.

Човекот кој нема проблем да свитка кичма за името, за химната, за грбот, за знамето, за територијалниот интегритет, за сувереноста и независноста на земјата, човекот што му ја продал душата на ѓаволот и како таков нема проблем да му стори какво било зло на сопствениот народ по цена да дојде еден ден на власт и да го земе под своја контрола државниот буџет за да може апсолутно да корумпира и искористува. Човекот што дели ресори како да му се донесени од дома, човек што на сто луѓе им ветува министерски фотелји или директорски места, човек што а отвори уста а излаже, човекот за кого двојазичноста на цела територија на државата и моделот на кантонизација на државата се одлични политики на кои треба да се работи, човекот за кого неуставниот и неделовничкиот избор на пратеникот Талат Џафери за „претседател“ на Собранието е нормална работа, човекот за кого политичкото насилство е демократска придобивка, човекот за кого предметот „Пуч“ за кој повторно доби „амнестија“, но овој пат од шефицата на СЈО е монтиран предмет, а сите предмети на холивудското биро СЈО против членовите на ВМРО-ДПМНЕ законски предмети за кои мора да постои одговорност, човекот кој нема поим ниту од правда, ниту од право, е тој човек драги мои сограѓани ќе биде наш премиер, наш претставник во наредниот период.

Тој и таков човек ќе служи за пример на младите и на постарите генерации што живеат во Република Македонија, но и на оние 600.000 граѓани кои едвај чекаат сега да се вратат во државата, бидејќи нели нивниот човек дојде на власт, пример како треба да се однесуваат во земјата, со кои луѓе треба да се дружат, каква агенда треба да спроведуваат ако сакаат еден ден и тие да станат премиери на државата. Пример за сите млади генерации на каков пат треба да се фатат за да седнат на премиерското столче. Очај, ужас и дно, драги мои. Тешко нам со вакви примероци за примери, тешко и горко на државата со вакви претставници на власта. Тешко на Република Македонија со премиери кои не ги личи да бидат патриоти!

Пишува: Тања Kаракамишева-Јовановска за Дневник

Колумна на Мирка Велиновска: Фашистички калифат

Mirka-Velinovska

Родриго Дутерте, претседателот на Филипини, беше во Русија во официјална посета „со работен карактер“. Од првиот момент како стапи на должност, лани, и почна борба до уништување на мафијата, која тргува со дрога, стана мета на ордите медиумски терористи кои сакаат да го остварат сонот на умоболни антихуманоидни сопственици. Речиси веднаш се активира фамозната евро-американска длабока држава. Човекот отиде во Москва со порака дека Филипините како држава сакаат да соработуваат со Kина и Русија, со сиот свет, ама како рамноправен партнер со свое национално и државно достоинство и интереси. Побара да склучи договори со Москва за купување оружје за одбрана на државата и уште на првиот ден од престојот му се случи Минданао. Островот на југот, познат и од Втората светска војна по битките што се водеа, а на кој живее и мало муслиманско малцинство, одеднаш се најде среде оркестриран терористички напад на исламски радикали, на ИСИЛ, кои, ете, „мигрирале“ баш тука од Блискиот Исток. Дутерте веднаш прогласи вонредна состојба и го прекина својот еднонеделен престој во Русија. Во интервјуто за „Раша тудеј“ тој неклиширан политичар од Пацификот на јасен, чист човечки јазик, кој го разбираат сите нормални луѓе во светот, ги објасни причините зошто е маркиран како плен на глутниците медиумски хиени од евро-атлантскиот фашистичко-колонијален полусвет. Прво, зашто не сака филипинскиот народ да биде стадо американски робови, второ, дека не сака неговата држава која на избори ја добил на управување да биде третирана како колонија и, трето, дека интересот на филипинскиот народ е да живее достоинствено, слободно и во материјална благосостојба, низ работа, а не од реекспорт на дроги, учество во војни и други гнасотилаци. И, оп, само што го рече, американската дип стејт, преку ЦИА му ги активира на далечинско инфилтрираните војници на калифатот кои му се учипиле на југот на земјата „случајно“ во близина на американска база. Kако кај нас во 2001, како во Бродец во 2008, како во Смилковци во 2013 и во Kуманово во 2016 година.

Зошто вака го почнувам неделното обраќање до народот? Затоа што ова интервју на Дутерте го видоа 4 милијарди луѓе на планетата. Да. Толку луѓе ја гледаат оваа државна телевизија. Kредибилна е и професионална, па има планетарен углед. Заедно на купче да ги ставите Си-ен-ен, Фокс њуз, Ал Џезира, Би-би-си и уште збир од телми, 24-орки бранкогеровски пропагандистичко-терористички локални ќелии на Гебелсовото министерство за вистина, не можат да покријат ни третина од оваа бројка. Исказот на филипинскиот претседател во 28-минутно интервју во истиот миг се впи во свеста на четири милијарди индивидуи кои добија потврда на она што им се случува, Од Гамбија до Либија, од Монтевидео до Kаракас, разбраа кое зло ги напаѓа, а заради кое ненадејно кризираат нивните држави и општества и научија како треба да се справуваат со ваквите напади. Со борба, со отворени очи и свест дека вакви борби на животот наспроти смртта, на вредното наспроти профитното, на здравото наспроти дегенерираното и умоболносто не се ни лесни ни бескрвни, но и дека никој, освен нападнатиот, не може ефикасно да се одбрани. Дутерте расчистил дека многу е веројатно да биде цел на атентат. Знае и дека борбата што го чека мора да ја доведе до крај, како победник. Заради иднината на Филипини и Филипинците. Преку потсетувањето на судбината на Ирак, Сирија, Либија и Панама, која ја креираа оние од вашингтонската баруштина, тој испрати снажна порака во светот. ЦИА, односно дип стејт веднаш реагира.

Е, сега, се враќам во Македонија. Kаква порака зрачеше нашата политичка и медиумска елита кога беше нападната, па окупирана од гнаси од луѓе во комбинација со Соросови медиумски терористи, СДС-УЧK-балистички ИСИЛ-терористи и американско-европски претставници на фашистичкиот калифат? НИKАKВА. Развеаја бело знаме пред и да тргнат во прва борбена акција. Kапитулираа на екстериторијална зелена маса во Пржино, во резиденцијата на евробирократот Аиво Орав и под команда на Џес Бејли. Цело време на „процесот“ на ѓоа преговори меѓу четири партиски поглавици – статисти и американски цијаш преоблечен како дипломат кој Македонија од држава ја претвораше во парцела спремна за аукциско распродавање, не реагира ниту една државна институција. Од шефот на државата, преку Уставниот суд, Собранието, обвинителството, судството, војската и полицијата, до владата. Никој не се огласи. Никој не презеде ни дејства ни одговорност. Затоа сега сус! Сега никој од нив нема што да каже ниту може да му се опули на народот. А и кога ќе кажат нешто исплакнато и празно, никој од нормалниот свет веќе не ги разбира. Жртви се на ГМО-говорот кои го нарекуваат политички коректен говор. Некоректниот, а вистинскиот, е под тешка цензура. Се титка или затемнува. Гнасите слават и се силат. Онаа соросоидно брендирана Јадранка, дури прогласи победа над црната чума, иако самата е и ментално и вредносно чумосана поодамна. Сите калемени сливи, партиски војници вградени во институциите како јавна администрација си ги покажаа суратите. И она човеколико гомненце кое сонува да биде Хитлерче во неговото маало, Бранко Геровски, „демократски“ објави дека тој и неговите ќе владеат илјада години, а ВМРО-ДПМНЕ никогаш повеќе нема да дојде на власт. Па, да, зашто ќе царува фашистичкиот калифат едно 1.000 години. Пак ли. бе? Исти му беа славеничките беседи и во 2002 година кога го најави илјадагодишното владеење на дувачкиот оркестар на Сорос и СДС. Сепак, декларираните христијани од ДПМНЕ нека му ја мислат сега кога ги третираат како црна чума. „Либералните“ орди на цијашко-соросовскиот ментално пореметен калифат нјавуваат дека ќе јадат живо месо. Што е тука чудно, ви се молам? Па за што се бореа умоболните? Ќе има сега храна за Бранко Тричковски, Мирослав Грчев и останатите вампири и зомби-креатури. И Фрчковски со Грчев ќе може да рушат и расшрафуваат со француски клуч, па и да убиваат колку сакаат и кого сакаат. Што друго да прават цивилизирани манијаци и лудаци? Додека некои од мајка родени во ноќ без месечина тивко не ги расшрафи на анатомски делови.

Знаете, јас од времето кажав дека во СДС си имаме работа со дијагноза, а не со политички субјект кој е во опозиција. Kажав и тоа дека болест со ваква дијагноза не се лечи со „аспирин“ и „аналгин“. Гледам тоа го констатираат и здравите и политички незагадени психолози и психијатри од Америка, која по ланските избори се наоѓа во слична ситуација како Македонија. Просто крахира. Само тие велат дека гнасите што ги напаѓаат, ЦИА, корумпирани судии и обвинители, валкани политичари и бизнис-профитери со глутниците од корпоративните медиуми холивудски забавувачи и универзитетски пленуми се толпа со сериозно нарушена ментална состојба. Демек, и Америка е нападната од лудило кое до вчера го извезуваше како свој ексклузивен производ. Сега се сретна со својата карма на домашен терен. Умниот и искусен Стив Бенон на својот ученик Трамп му пиша писмо во кое го потсетува дека го чека жестока борба. Секој ден, секоја минута, на секое место и со сите средства. Го потсетува дека за да победи ваква болештина ќе паднат и жртви. Kолку да не си мислат Американците дека фашизмот е „едукативна“ серија од типот на „Вил и Грејс“ или „Сексот и градот“.

Јас ќе ги прашам „нашите“ капитуланти: Уште ли ЕУ и НАТО ви се помили од Македонија? Ќе го прашам Kараѓорѓе Иванов, закитен со христијанско православно одличје, уште ли стои зад својот исказ даден во 2014 година дека Македонија сега се наоѓа на дното, а патот кон иднината води само нагоре. Значи, формално-правен претседателе, има ли пат за нагоре со потезите што ги влечевте? Ќе летаме ли угоре, ќе лазиме ли, ќе гребеме со нокти качени еден на друг како пожртвуваните мравки или ќе чекаме гнаси, влекачи и крвопијци да ни стават бетонска плоча за живи да н` закопаат. Прашањето е реторичко. Не очекувам одговор. Го знам многу добро и вашиот и нашиот, на народот.

Имам реторичко прашање и до Никола Груевски „мирносовесниот“: Во која рунда според неговата тактика ќе престане да зуи околу напаѓачите, а ќе почне да боде со осилото на задникот? Да не го чека референдумот за името за да може и тој неуспех да му го залепи како грев на македонскиот народ!? Божем не знае или наивен е до толку дека и референдуми и избори, кога ќе им дозволите, ќе ви ги намести ЦИА со ЕУ или некој друг мајмун од дип стејт. Знае тој убаво и одамна дека НИKОЈ нема право да го вади на референдфум народот за прашања на кои однапред е познат одговорот. Такви се оние за тоа дали сакаш да ЖИВЕЕШ ИЛИ ДА УМРЕШ, да избираш омилени окупатори „за ДА ТЕ ЕБАТ ИЛИ СТРЕЛААТ“ како јунаците во култниот црногорски виц, ДА ИМАШ СВОЈ ИДЕНТИТЕТ ИЛИ ДА ТИ ИЗМИСЛАТ, да си роб или слободен човек. Сите досегашни операции за деконструкција на Македонија и оние што допрва н` чекаат се странска креација со доброволно, ем свесно учество на нашите домашни управители што ги гласавме. Одговорноста е затоа ексклузивно нивна како и добивките што си ги присвојуваа „во име на народот“, а без негова волја и дозвола. Нема олеснителни околности и нема вадења по серијата свињарии. Kажав веќе, народ кој е осуден да умре со самоубиство може да го смени планираното од нелуѓе само со жестока борба на секој чекор, на секоја педа, во секоја прилика, од зад грб, изненадно, герилски, андерграундски. Тивко и гласно, ама непрекинато. И како што им кажуваше легендарниот Че на потчинетите, окупираните и колонизирани народи „не чекајте да ве ослободува ослободител“. Луѓето, народите, се ослободуваат самите. Водачите се само симболи на таа огромна потисната колективна енергија која во еден момент ќе се излее како ерупција. Затоа секој народ е непобедив кога се бори за својот опстанок. И овој пат ќе се бориме со човечки отпад кој е во фаза на гниеж. И овој пат, со водачи или без нив, ќе се видиме горе, на сонце или под ѕвездите, а без гадинките што ќе се пикнат под некој камен во некое смрдливо мрачно скровиште чекајќи нова шанса за рециклажа на злото. Ако им ја даде пак некој расипан, глуп или неспособен.

Пишува: Мирка Велиновска за Дневник

АМЕРИКАНЦИТЕ СЕ ВРАЌААТ – Нови војници и пораки на Балканот

SAD-Balkan

Над­нас­ло­вот на оваа ко­лум­на на мно­гу­ми­на од по­во­зрас­ни­те чи­та­те­ли ќе им го вра­ти се­ќа­ва­ње­то за аме­ри­кан­ски­от игран филм „Ру­си­те до­а­ѓа­ат“, кој се еми­ту­ва­ше по­ве­ќе па­ти во пос­лед­ни­те де­се­ти­на го­ди­ни од по­ра­неш­на­та Ју­гос­ла­ви­ја. Во фил­мот се збо­ру­ва за еки­паж на рас­и­па­на ру­ска под­мор­ни­ца ко­ја за­рин­ку­ва крај аме­ри­кан­ски­от брег и ба­ра по­мош од ло­кал­ни­те жи­те­ли кои ќе по­мис­лат де­ка Ру­си­ја ѝ об­ја­ви­ла вој­на на САД, по што се под­го­тву­ва­ат за од­бра­на. Овој филм, кој за­вр­шу­ва ка­ко среќ­на при­каз­на, мно­гу ли­чи на се­гаш­на­та со­стој­ба на Бал­ка­нот во кој пре­дол­го вре­ме се слу­чу­ва­ат ко­ме­дии ка­ко увер­ти­ра за го­ле­ми тра­ге­дии.

Во се­гаш­на­та ре­ал­ност вој­ни­ци­те што до­а­ѓа­ат не се Ру­си, ту­ку Аме­ри­кан­ци, тие не до­а­ѓа­ат на остров, ту­ку на Ко­со­во, а по­пре­циз­но е да се ка­же де­ка тие се вра­ќа­ат ме­сто де­ка до­а­ѓа­ат. При­стиг­ну­ва­ње­то на 130 аме­ри­кан­ски вој­ни­ци при­пад­ни­ци на до­бро­о­бу­че­ни и опре­ме­ни еди­ни­ци на ар­ми­ја­та на САД, кои се спе­ци­ја­ли­зи­ра­ни за во­нред­ни без­бед­нос­ни ин­тер­вен­ции, не би тре­ба­ло да пре­диз­ви­ка ни­ка­кви по­себ­ни ин­те­ре­си на ре­ги­о­нал­на­та и на свет­ска­та јав­ност за­тоа што тие не се ни­ту пр­ви­те ни­ту единс­тве­ни­те аме­ри­кан­ски и за­пад­ни вој­ни­ци што се ста­ци­о­ни­ра­ни на Ко­со­во. Во мо­мен­тов во по­ра­неш­на­та ју­гос­ло­вен­ска по­кра­и­на има по­ве­ќе од 4.600 вој­ни­ци на НА­ТО, од кои по­ве­ќе од 500 се од САД.

Зо­што при­стиг­ну­ва­ње­то на но­ви­от кон­тин­гент аме­ри­кан­ски вој­ни­ци има по­го­ле­мо зна­че­ње од обич­на про­ме­на на со­ста­вот на во­е­на­та ми­си­ја на САД во мул­ти­на­ци­о­нал­на­та еди­ни­ца во ко­ја чле­ну­ва­ат 31 др­жа­ва, на си­те им е јас­но. Ре­ги­о­нот се со­о­чу­ва со но­ви без­бед­нос­ни пре­диз­ви­ци отка­ко ал­бан­ски и ко­сов­ски по­ли­ти­ча­ри поч­наа јав­но да го­во­рат за ме­ну­ва­ње на гра­ни­ци­те на Бал­ка­нот, а Ср­би­ја на­ба­ви со­вре­ме­но и моќ­но ру­ско оруж­је кое ни­кој во Ср­би­ја не­ма да го чу­ва на стра­на до­кол­ку Бел­град се по­чув­ству­ва за­гро­зен.

До­кол­ку си­ту­а­ци­ја­та е крај­но се­ри­оз­на за да се ис­пра­ќа но­ва вој­ска, не­јас­но е зо­што оваа тен­зи­ја не се ре­ши со дип­ло­мат­ски че­ко­ри, ка­ко по­ви­ку­ва­ње на ко­сов­ски­от, срп­ски­от или ал­бан­ски­от ам­ба­са­дор во Ва­шин­гтон, ка­де што во Стејт де­парт­мен­тот ќе им би­де пре­циз­но ка­жа­но де­ка гра­ни­ци­те во ре­ги­о­нот се за­вр­ше­на при­каз­на. Или зо­што Ра­муш Ха­ра­ди­нај сѐ уште не е ста­вен на „цр­на­та ли­ста“ на САД по­ра­ди не­го­ви­те нај­а­ви за оп­шта вој­на.

Те­о­ре­ти­ча­ри­те на вој­на­та и дип­ло­ма­ти­ја­та зна­ат де­ка ко­га би­ро­кра­ти­те не мо­жат да ги над­ми­нат проб­ле­ми­те, то­гаш во игра вле­гу­ва­ат вој­ни­ци, но и ова сце­на­рио е мал­ку ве­ро­јат­но за­тоа што 130 но­ви вој­ни­ци не мо­жат ни­ту да спре­чат ни­ту да про­ме­нат не­што во од­но­сот на си­ли­те во ре­ги­о­нот до­кол­ку, ка­ко што нај­а­ву­ва­ат пред сѐ срп­ски­те и ру­ски­те ме­ди­у­ми, поч­не во­о­ру­жен су­дир ме­ѓу ко­сов­ски­те ра­ди­ка­ли и срп­ски­те си­ли во Пре­шев­ска­та До­ли­на, ка­де што за­се­га е нај­си­лен при­ти­со­кот, ду­ри по­го­лем и од срп­ска­та енк­ла­ва во се­вер­но Ко­со­во, ко­ја со го­ди­ни ва­же­ше за ед­на од нај­експ­ло­зив­ни­те ло­ка­ции на европ­ски­от кон­тин­гент.

Ед­но од сце­на­ри­ја­та кое, исто та­ка, се на­мет­ну­ва по сред­ба­та Тај­лер­сон – Ла­вров и Трамп – Ла­вров во Ва­шин­гтон е де­ка за по­те­гот на САД на Ко­со­во има до­го­вор ме­ѓу две­те су­пер­си­ли и де­ка но­ви­те вој­ни­ци не­ма да пре­диз­ви­ка­ат кон­тра­че­ко­ри од ру­ска, од­нос­но од срп­ска стра­на, што е пре­дус­лов евен­ту­ал­на­та не­ста­бил­ност на Ко­со­во да се ли­ми­ти­ра во рам­ки на по­стој­ни­те гра­ни­ци без да се ши­ри над­вор од по­ра­неш­на­та срп­ска по­кра­и­на. Ова сце­на­рио е од осо­бе­на важ­ност за Ма­ке­до­ни­ја за­тоа што до­кол­ку по­стои ка­ков би­ло вид до­го­вор ме­ѓу Мос­ква и Ва­шин­гтон за сми­ру­ва­ње на стра­сти­те во ре­ги­о­нот, тоа мо­же и кра­тко­роч­но и дол­го­роч­но да ги на­ма­ли тен­зи­и­те ду­ри и ако на­ви­сти­на Ха­ра­ди­нај се оби­де да го освои Ниш, мож­ност што во мо­мен­тов е све­де­на на обич­на ше­га.

Пре­ду­пре­ду­ва­ња од Ру­си­ја

kol246-gm-balkan-albania-kosovo

Она што за наб­љу­ду­ва­чи­те е осо­бе­но ин­те­рес­но е тоа што при­стиг­ну­ва­ње­то на но­ви­те вој­ни­ци на САД се сов­па­ѓа со об­ја­ва­та на сце­на­ри­о­то на ру­ски ме­ди­у­ми бли­ски до Кремљ, кои пред­ви­ду­ва­ат же­жок ју­ни. Вес­ни­кот „Иве­сти­ја“, кој ва­жи за „се­на­ци­о­на­лен ру­ски вес­ник“ и кој до пред не­ко­ја го­ди­на бе­ше во сопс­тве­ност на ру­ски­от енер­гет­ски ги­гант во др­жав­на сопс­тве­ност „Газ­пром“, ве­ќе на­ве­сти де­ка во ју­ни по пред­вре­ме­ни­те пар­ла­мен­тар­ни из­бо­ри на Ко­со­во и ре­дов­ни­те во Ал­ба­ни­ја се мож­ни се­ри­оз­ни пре­диз­ви­ци во и око­лу Ко­со­во и Ал­ба­ни­ја. Спо­ред „Из­ве­сти­ја“, ко­ја има од­лич­ни вр­ски со ру­ски­те служ­би за раз­уз­на­ва­ње и кон­тра­ра­зуз­на­ва­ње, по во­нред­ни­те из­бо­ри на 11 ју­ни на власт во При­шти­на ќе дој­де ек­стрем­на вла­да, нај­ве­ро­јат­но, со­ста­ве­на од дви­же­ње­то „Са­мо­о­пре­де­лу­ва­ње“ и Ра­муш Ха­ра­ди­нај, кои се за­ла­га­ат за одр­жу­ва­ње ре­фе­рен­дум за обе­ди­ну­ва­ње на Ко­со­во и на Ал­ба­ни­ја, а со отво­ре­ни очи со­ну­ва­ат за при­по­ју­ва­ње на Ал­бан­ци­те од Јуж­на Ср­би­ја.

Во овој кон­текст не тре­ба да се за­бо­ра­ви де­ка се­дум во­деч­ки чле­но­ви на „Са­мо­о­пре­де­лу­ва­ње“, по­крај ко­сов­ско, има­ат и ал­бан­ско др­жав­јанс­тво из­да­де­но од стра­на на пре­тсе­да­те­лот на Ал­ба­ни­ја, Бу­јар Ни­ша­ни, што на си­те во ре­ги­о­нот им ис­пра­ќа по­себ­ни сиг­на­ли за тоа ка­ко ќе се од­не­су­ва Ал­ба­ни­ја во слу­чај нив­ни­те фор­мал­ни гра­ѓа­ни да поч­нат би­тка за се­ал­бан­ско обе­ди­ну­ва­ње.

Сиг­на­ли­те и по­ра­ки­те се (не)јас­ни

Ко­га се збо­ру­ва за сиг­на­ли и по­ра­ки со че­ко­ри­те пре­зе­ме­ни или не­пре­зе­ме­ни од раз­лич­ни­те акте­ри во бал­кан­ска­та и во гло­бал­на­та по­ли­ти­ка, мо­ра да се ка­же де­ка САД со ис­пра­ќа­ње­то но­ви 130 вој­ни­ци упа­ту­ва­ат ни­за раз­лич­ни по­ра­ки до си­те во ре­ги­о­нот. Спо­ред ло­ги­ка­та на ра­бо­ти­те, во си­ту­а­ци­ја ко­га ни­ту еден ал­бан­ски и ко­сов­ски ли­дер не­ма до­би­е­но за­бра­на за па­ту­ва­ње во САД и во ЕУ, ни­ту има за­мрз­нат имот во за­пад­ни др­жа­ви иа­ко со сво­е­то по­ве­де­ние јас­но ра­бо­тат про­тив ста­бил­ност на за­пад­ни­от Бал­кан, Ва­шин­гтон ќе ба­ра дру­ги на­чи­ни да ги ста­ви под кон­тро­ла не­пос­луш­ни­те по­ли­ти­ча­ри.

Во отсус­тво на јас­на вол­ја јав­но да се на­ру­шат од­но­си­те ме­ѓу САД и ал­бан­ски­от фа­ктор, кој е нив­ни нај­ве­рен со­јуз­ник, не се иск­лу­чу­ва де­ка ад­ми­ни­стра­ци­ја­та на Трамп ќе се оби­де од­на­тре да вли­јае врз од­не­су­ва­ње­то на ко­сов­ска­та вла­да, ко­ја и да е таа. Ис­пра­ќа­ње­то до­пол­ни­те­лен кон­тин­гент вој­ни­ци зна­чи ди­рект­на по­ра­ка де­ка ко­сов­ска­та ар­ми­ја не мо­же да би­де фор­ми­ра­на во дог­лед­но вре­ме, нај­мал­ку до­де­ка не се ста­би­ли­зи­ра­ат од­но­си­те со Ср­би­ја.

Ед­на че­та вој­ни­ци на САД во во­е­на смис­ла не зна­чат ни­што, но во сим­бо­лич­ка смис­ла нив­но­то при­стиг­ну­ва­ње зна­чи мно­гу за­тоа што и на Ко­сов­ци­те, и на Ср­би­те, и на Ма­ке­дон­ци­те САД им по­ра­чу­ва­ат де­ка не го за­не­ма­ри­ле за­пад­ни­от Бал­кан и де­ка на­ско­ро по це­лос­но­то пре­зе­ма­ње на по­зи­ци­и­те на ад­ми­ни­стра­ци­ја­та на Трамп мо­же да се оче­ку­ва­ат зго­ле­ме­ни по­ли­тич­ки, еко­ном­ски и дип­ло­мат­ски на­по­ри за ста­би­ли­за­ци­ја на воз­не­ми­ре­ни­от ре­ги­он. Во тој кон­текст не тре­ба да нѐ за­чу­ди ако 130-те вој­ни­ци се са­мо дип­ло­мат­ски че­кор со кој тре­ба да се до­бие на вре­ме.

Во пос­лед­ни­от че­кор на Ва­шин­гтон има по­ра­ки и за Ср­би­ја, ко­ја до­пол­ни­тел­но тре­ба да ги ола­ба­ви без­бед­нос­ни­те про­це­ду­ри кои ва­жат во Пре­шев­ска­та До­ли­на, а на кои се жа­лат Ал­бан­ци­те до Ру­си­ја и Тур­ци­ја, кои по­сте­пе­но го по­пол­ну­ва­ат по­ли­тич­ки­от, еко­ном­ски­от и без­бед­нос­ни­от ва­ку­ум на Бал­ка­нот, но и до Европ­ска­та уни­ја, ко­ја соз­да­ва не­ста­бил­ност со ко­ле­ба­ње­то да во­ве­де но­во ни­во на ин­те­гра­ци­ја на зем­ји­те од ре­ги­о­нот.

Цр­ни сце­на­ри­ја

kol246-gm-balkan-us-soldiers

За жал, исто­ри­ја­та на Бал­ка­нот до­се­га ни по­ка­жу­ва де­ка цр­ни­те сце­на­ри­ја се­ко­гаш пре­ов­ла­ду­ва­ат пред среќ­ни­те при­каз­ни. Ако се ана­ли­зи­ра од таа по­чет­на точ­ка, то­гаш ни­ту на Ко­со­во ни­ту на Ср­би­ја, а уште по­мал­ку на Ма­ке­до­ни­ја, им се пи­шу­ва до­бро. Ис­пра­ќа­ње­то на вој­ни­ци­те мо­же да зна­чи де­ка САД ис­пра­ќа­ат си­ли што тре­ба да ги за­шти­тат нив­ни­те ин­ста­ла­ции на Ко­со­во кои ќе би­дат на удар во евен­ту­а­лен су­дир. Тоа ин­ди­рект­но зна­чи де­ка САД не­ма­ат кон­тро­ла на рас­теч­ки­от на­ци­о­на­ли­зам и де­ка не мо­жат да се спра­ват со апе­ти­ти­те на ал­бан­ски­те и на ко­сов­ски­те вла­сти кои са­ка­ат да се обе­ди­нат по се­ко­ја це­на. По­ли­ти­ка­та на изо­ла­ци­о­ни­зам, ко­ја во пре­диз­бо­ри­е­то ја дек­ла­ри­ра­ше До­налд Трамп, ги по­ткре­пу­ва овие сце­на­ри­ја, спо­ред кои САД не­ма да тро­шат ре­сур­си ни­ту нив­ни вој­ни­ци ќе ги­нат на те­ре­ни ка­де што ди­рект­но не се бра­ни аме­ри­кан­ски­от су­ве­ре­ни­тет или ин­те­гри­тет. А, Ко­со­во или Јуж­на Ср­би­ја, иа­ко има­ат зна­чи­тел­ни ко­ли­чи­ни јаг­лен и се важ­на со­о­бра­ќај­на кр­стос­ни­ца пре­ку ко­ја мо­же да пе­не­три­ра­ат здру­же­ни­те ру­ски и ки­не­ски др­жав­ни кор­по­ра­ции, не се Ку­вајт, Ве­не­цу­е­ла или Ли­би­ја, ка­де што САД ги бра­нат сво­ја­та енер­гет­ска ид­ни­на и еко­но­ми­ја.

Ова сце­на­рио е ка­та­стро­фал­но за си­те во ре­ги­о­нот за­тоа што, пра­ктич­но, зна­чи доз­во­ла за оп­шта те­пач­ка во ре­ги­о­нот по прин­ци­пот по­бед­ни­кот до­би­ва сѐ, а САД ќе го приз­на­ат по­бед­ни­кот. Ако ова сце­на­рио е во игра, Ма­ке­до­ни­ја и но­ва­та вла­да мо­ра да се под­го­тват за се­ри­оз­ни уда­ри. Пред сѐ од оние ма­ке­дон­ски по­ли­ти­ча­ри што сво­ја­та и ид­ни­на­та на сво­и­те де­ца ја гле­да­ат во Го­ле­ма Ал­ба­ни­ја, а не во уни­тар­на Ма­ке­до­ни­ја. Иа­ко тре­ба да се би­де ре­а­лен де­ка нај­го­лем дел од ал­бан­ски­те по­ли­ти­ча­ри са­ка­ат да би­дат рам­но­прав­ни гра­ѓа­ни на Ма­ке­до­ни­ја, мо­ра да се ка­же де­ка уште по­го­лем дел од нив не­ма­ат хра­брост да се спро­тив­ста­ват на ве­ли­ко­ал­бан­ска­та тен­зи­ја што им до­а­ѓа и до­пр­ва ќе им при­стиг­ну­ва од нив­ни­те бра­ќа пре­ку за­пад­на­та и се­вер­на­та гра­ни­ца. Во ова сце­на­рио ед­на од глав­ни­те уло­ги ќе ја има и парт­не­рот на Ра­муш Ха­ра­ди­нај од СМС по­ра­ки­те об­ја­ве­ни пред не­ко­ја го­ди­на, ли­де­рот на СДСМ, Зо­ран За­ев, кој ка­ко нов пре­ми­ер ќе тре­ба да го спре­чи се­кој обид на ал­бан­ски­те ра­ди­ка­ли да ја втур­нат Ма­ке­до­ни­ја во нов конф­ликт.

Пишува: Горан Момироски за Република

Колумна на Џејсон Мико: Напад на македонската култура и традиција

Dzejson-Miko

РАЗМИСЛУВАЊА ЗА 21 ГОДИНА

На 25 мај 1996 година првпат во мојот живот слетав во Скопје. Има толку многу за што да се размислува во двете децении плус една година, но едното нешто на кое сакам да се фокусирам е најсмртоносното за иднината на Македонија – најголемата промена на која бев сведок во 21 година е следнава: имаше с` побрз напад на македонската култура, а под „култура“ тука земам страница од „Kултурата е важна“, издадена од покојниот Семјуел Хантингтон, кој ја дефинира културата со субјективни термини, вклучително и „вредности, ставови, верувања, ориентации и фундаментални претпоставки што распространети меѓу луѓето во општеството“

На 25 мај 1996 година првпат во мојот живот слетав во Скопје. Пред тој ден, одредено време во текот на претходните четири години минав во другите земји на Балканот, но ова ми беше првпат во Македонија и слетав по бизнис патување во Хрватска на тридневна посета за да видам дали можам да живеам тука за тримесечна хонорарна работа со „Мрси корпс“, хуманитарна организација базирана во Портланд, Орегон. Kон средината на јули се вратив за таа хонорарна работа и трите месеци се претворија во една година, која се претвори во седум години, кои сега се претворија во 21 година. И време е да се размисли.

Има толку многу за што да се размислува во двете децении плус една година, но едното нешто на кое сакам да се фокусирам е најсмртоносното за иднината на Македонија – најголемата промена на која бев сведок во 21 година е следнава: имаше се побрз напад на македонската култура, а под „култура“ тука земам страница од „Kултурата е важна“, издадена од покојниот Семјуел Хантингтон, кој ја дефинира културата со субјективни термини, вклучително и „вредности, ставови, верувања, ориентации и фундаментални претпоставки кои распространети меѓу луѓето во општеството.“ Одамна научив дека с` потекнува од културата на општеството, вклучително и економијата и политиката. И иако културата се менува со текот на времето, таа промена треба да биде многу бавна и направена со голема внимателност, дебата и согласност од мнозинството од општеството. Но, брзината со која социјалните инженери на прогресивната левица (како домашни, така и меѓународни) работеа да ја променат македонската култура, беше толку брза што одзема здив. Објаснето на друг начин, истиот тој напад над американската култура започна во 1960, но во изминатите осум години добива неверојатна брзина (а кој беше претседател во изминатите осум години?).

Овој напад над културата и традицијата почнува (во Америка, Македонија, Унгарија, Полска итн.) со фамилијата и сака да ја промени самата природа на фамилијата. Во Македонија ова добива поголема димензија: преку поткопување на фамилијата, прогресивната левица се надева дека ќе го поткопа името и идентитетот на Македонија. А не ли е фамилијата онаа која го продолжува непрекинатото пренесување на тоа име и идентитет? Предавана од една генерација на следната, македонската култура, име и идентитет продолжува во вечност. Додека не престане затоа што нема кој да ја продолжи. Оттаму произлегува дека напад на основниот градежен блок на некое општество, фамилијата, е напад над македонското име и идентитет. Ирскиот автор Ос Гинис пишува вака „…мора да продолжиме да ја кажуваме приказната, не смееме никогаш да заборавиме и мораме да изградиме наши фамилијарни спомени и наши национални спомени бидејќи споменот е клучот… Со уништувањето на фамилијата преку катастрофата на таквата смислена културна промена, културната трансмисија и традиција исто така ќе бидат губитници.“

Војната со македонската култура, име и идентитет не е ништо помалку од обид за преправање на општеството во сликата на прогресивната и секуларна левица. Тоа е здружен обид за потценување и уништување на основното ткиво на Македонија и Македонија да се претвори во … ништо. Ништо уникатно и ништо специјално. Без уникатно име. Без уникатна култура. Без уникатен идентитет. Без минато. Без иднина. Преку напаѓање на методите на културна трансмисија, ги пресекувате корените; како што напиша Александар Солженицин „За да уништиш народ, мора првин да ги прекинеш нивните корени.“ Или како што Милан Kундера, во неговата книга „Kнигата на смеата и заборавањето“ напиша „Првиот чекор во ликвидирањето на народ е да се избрише неговата меморија. Да се уништат неговите книги, неговата култура, неговата историја…. Брзо нацијата ќе започне да заборава што е и што била.“

Многу од нашите пријатели од прогресивната левица кои ја бараат оваа промена се навистина искрени – тие веруваат дека политиките и ставовите што ги поддржуваат, ако бидат имплементирани, би им помогнале на фамилиите и општеството. Но, тие искрено грешат во нивните верувања и не го знаат тоа. Џорџ Орвел напиша: „Голем дел од левичарската мисла е еден вид играње со оган од страна на луѓе што дури и не знаат дека огнот е жежок.“ Преголем дел од нашите пријатели од прогресивната левица немаат идеја што бранат, а сепак тоа што тие го бранат на крајот ќе ја уништи не само земјата која тврдат дека ја сакаат (Америка, Македонија или друга), туку тоа што тие го бранат на крајот ќе ги уништи и нив.

Во земјите од Југоисточна Европа сум веќе четвртина век, во Македонија 21, а утре ќе ја почнам 22. Голем дел од мојот живот го инвестирав во Македонија и имам намера да го инвестирам остатокот од мојот живот, колку што време ќе ми даде Бог, во Македонија. Се надевам ова ќе биде добра вест за моите пријатели и најверојатно ќе биде лоша вест за оние кои ме мразат. Планетата се менува уште повеќе и брзо на две спротивни страни, една на страна на вистината, а другата на страна на лагите; една страна во корист на традицијата, фамилијата и националната држава и една страна во корист на секуларна, прогресивна современост по секоја цена и без мисли дали е правилно или погрешно, а истовремено против фамилијата и националната држава. Овие конфликти ќе потраат за сите нации и народи, вклучително и за Македонија за блиската иднина. Патот напред за Македонија ќе биде тежок и ќе има тешки судири напред во таа иднина ако сакаме да го спасиме македонскиот народ, име, идентитет и култура. Јас планирам да бидам комплетно вклучен во овие битки. Затоа што Македонија вреди.

Пишува: Џејсон Мико за Дневник
(Авторот е менаџер за односи со јавноста од Аризона (САД) и долгогодишен набљудувач на состојбите во Македонија и Југоисточна Европа)

Колумна на Александар Даштевски: Нека не лета СДС, осветништвото се враќа

Aleksandar-Dastevski

Дали Заев мисли дека ќе остане се вака?

-Дека нема да се сменат работите во политиката и дека вечно ќе владее? Дека ВМРО ќе му заборави и нема да врати со дебела камата ако оди со политички и партиски освети?

-Дали и оние “коконите” од СЈО мислат дека народот ќе ја врати силата на ВМРО, и ВМРО ќе се врати на власт?

-Дали мислат дека за сите неправди, лаги, конструкции, политички монтировки, уништувања животи и семејства ќе останат без одговор?

-Дали се свесни дека трите илјади евра кои ги јадат и пијат секој месец со цел политички па и човечки да линчуваат луѓе и цела една партија ќе се заборават?

-Јас како независен аналитичар, како човек кој отстрана ги следи и набљудува политичките процеси, и во историјата и денес, знам дека брзо ќе се сменат нештата, и ВМРО на реваншизмот ќе одговори со двоен реваншизам.

Што бараат, ќе си добијат!

Така се залета СДС во 2002-2005-та. Мислеа дека тие што ќе ги елиминираат нема да можат да вратат бидејќи доволно ќе ги искомпромитираат. И навистина, не врати ни Ламбе, ни Војо, ни Никола Тасев, ни онаа жената од Гевгелија која ја притвораа за ништо, не врати ни Љубчо. Но со дебела камата врати новиот тим на ВМРО, и тоа со факти, аргументи и докази. А такви докази со кои ќе враќаат за дел од СДС има уште сега, и нема да застарат. И којзнае уште колку ќе ги има откако ќе почнат да работат во владата. Нема да им помогне што новиот обвинител ќе им ги затвори започнатите истраги. Ќе дојде нов и ќе ги отвори. Тој што оди на политичко осветеништво треба да е спремен дека тоа ќе му се врати, само време е во прашање.

Ова не треба да се сфати дека е потребен принцип на неказнивост. Не. Но, политички прогон без докази, со притисок на судот што е веќе очигледно, преку политичко партиско СЈО ќе предизвика исто такво по некоја година.

Не разбирам како Заев планира да владее во една ваква атмосфера во која ВМРО ќе биде максимално мобилизирана за континуирана борба. Ќе им помине мандатот со хајки, и ништо нема друго сериозно да направат. Овие десетина, петнаесет мерки што ги најавуваат се ситни и нема да го задоволат народот. Такви мерки ВМРО имаше илјада. Водејќи хајки ќе завршат во хајка сплетена од самите нив.

Мислам дека СДСМ и Заев не се свесни што ги чека кога ќе влезат во владата. Колку проблеми ги чекаат, колку тешки одлуки, колку големи очекувања има, и со право, бидејќи ветувањата беа големи. Планот да се вадат на претходната власт по 26 години искуство и демократија нема да поминат па макар Заеви да купат 24 медиуми. Брзо ќе се соочат со многуте сопствени намерни и ненамерни грешки. Сега се уште во кампања. Не излегоа од тој филм. Набрзо ќе се соочат со реалноста и со сопствениот капацитет за водење држава. Сите оние кои сега охрабрени од надворешната интервенција за носење на ВМРО во опозиција, а СДС на власт плукаат по ВМРО, многу брзо ќе се срамат од тоа што сега го зборуваат и прават. Странците ќе ги исполнат своите цели и ќе се фокусираат на други нивни цели на други места. Ние ќе останеме тука и ќе бидеме сведоци на последиците од владеењето со хајки, и надворешни диктати.

ГАРАНЦИЈАТА Е ФАРСА – Заев ги лаже и Албанците и Македонците

Zaev-Ivanov-mandat

По сите лаги што ги чувме и по сите предавства што ги видовме од квислингот Зоран Заев во изминатите три години, претседателот на државата Ѓорге Иванов реши да ја прифати неговата гаранција дека од позиција на власт ќе ја штител унитарноста, сувереноста и независноста на Македонија. За да го добие мандатот предавникот беше доволно да изусти, дури и со половина уста, дека „гарантира заштита на уставниот поредок и на територијалната целост“. Првото прашање што го мачи секој Македонец е зошто Иванов ја изневери довербата на македонскиот народ и му го додели мандатот на квислингот? Дали ветувањето на Заев во заднина е покриено од нашите стратегиски партнери со гаранции за неповредливост на унитарноста и на границите на државата или, пак, станува збор за сериозни закани за безбедноста на државата? Која е вистината, верувам дека ќе дознаеме во некоја блиска иднина, но никако не верувам дека претседателот поверувал во искреноста на патолошкиот лажго. Сепак, сѐ додека јавноста не ги добие вистинските одговори има право да се сомнева дека чинот на доделување на мандат и давањето гаранции беше чиста фарса.

Верувам дека ниту Заев и неговите странски налогодавци не веруваат дека народот ќе ја проголта неговата гаранција. Зар македонскиот народ и сите ние што предупредуваме на опасноста од тиранската платформа по трагикомичната изјава на Заев треба да здивнеме со олеснување дека државата е спасена и да му посакаме успешен мандат на предавникот? Се прашувам дали сѐ уште има здраворазумен човек што може да се потпре на збор даден од аболиран криминалец, кој лажеше кого стигне цели три години? Можеби планот е да се донесе закон со кој ќе се казнуваат сите што нема да му веруваат на Заев?

Но и тоа не е доволно. Можеш да го казниш, но не можеш да го натераш да верува дека унитарноста ќе ја штити човек што пред само неколку месеци јавно ветуваше редефинирање на државата. Можно ли е воопшто некој да му верува на ваков клинички случај? За каква заштита на суверенитет зборува овој човек кога доаѓа на власт устоличен од дипломати и амбасадори со фашистички методи откако истите тие претходно насилнички му го одзедоа суверенитетот на народот?

Покрај другите гаранции, квислингот ни гарантира „дека процесот на донесување на одлуките ќе биде во согласност со основните демократски принципи и владеењето на правото, не доведувајќи ја Република Македонија во зависност или потчинетост од други држави“.

Каква перверзија! Овој човек успеа додека беше опозиција да ја направи државата целосно зависна од странски центри на моќ, ги стави националните интереси на тацна на непријателите на македонскиот народ, се пазареше со државните симболи, ја „свитка кичмата“ за името на државата… Отворено прашувам, што може да очекуваме од едно вакво суштество кога ќе дојде власт.

Истиот овој лажго и аболиран криминалец што се фалеше со „чадорот“ и го убедуваше лидерот на ДПА дека го подготвувале повисоките надвор од Македонија, сега вели дека немало да ја доведе Македонија во зависност или потчинетост. Многу скоро ќе видиме за што ги подготвувале со Рамуш Харадинај, кој за еден месец се очекува да стане премиер на Косово.

Квислингот што целосно ја прифати тиранската платформа за да се дограби до власт, а истовремено тврдеше дека не постои таков документ, сега ни гарантира дека „ниеден документ, платформа, акт или дејство не може да бидат услов ниту основа за формирање влада на Република Македонија“.

По три години интензивно лажење, следуваат моменти на вистината. Сега откако го украде мандатот од народот, време да покаже кого излажа – Ахмети или Иванов? Кој документ е фалсификат – платформата или гаранцијата? Чии идеали ќе ги предаде – македонските или албанските? За неисполнувањето на тиранската платформа веќе нема да може да се вади ни на ВМРО-ДПМНЕ, ни на претседател, ни на народ.

Човекот што го спроведе државниот удар во Собранието организирајќи незаконски избор на претседател на Собранието сега тврди дека сакал при изборот на влада да бидат завардени практиката и процедурите. Таа влада и тоа Собрание никогаш нема да бидат легитимни само затоа што ги признале дипломатите што учествуваа во ова политичко насилство. Затоа шефовите на Заев преку изнудениот мандат од Иванов имаат потреба да го легализираат сиот криминал што го направија изминатиот период. Време е да се бришат трагите и да се обвинат други за применетото силеџиство кон народот и кон државата. Со други зборови, народот ќе ја плати цената затоа што ја принуди длабоката држава во САД и нејзините структури во Брисел да се понижат до степен јавно да ги погазат сите демократски принципи и начела и, уште повеќе, да применат фашистички методи за инсталирање квислиншка власт.

Но, Заев и сите колаборационисти на новата влада, која ќе биде директно диригирана од странскиот фактор, треба да бидат свесни дека со доаѓањето на власт нивната одговорност не се брише. Не се брише ни меморијата на народот, кој вечно ќе го памети предавството. Ќе одговараат сите до еден пред народен трибунал за своите злодела, пред сѐ, кон државата. Заев, исто така, треба да биде свесен дека го загуби чадорот уште пред да седне на премиерската фотелја. Отсега натаму нека размисли кој ќе го брани од народот за злоделата. И нему и на сите околу него треба да им е јасно дека оваа фашистичка банда порано или подоцна ќе биде казнета од истите тие патриоти што ги направија терористи. Затоа што предавство на сопствениот народ не се простува!

Пишува: Ненад Мирчевски за Република

Колумна на Ацо Станковски: ПРИНЦИП

Aco-Stankovski-1

Де­но­ви­те ста­ну­ва­ат апа­тич­ни, а, се­пак, не­из­вес­ни. На­ро­дот се ста­би­ли­зи­ра од пу­чот и не­го­ви­те кон­се­квен­ции. Се­ко­гаш е та­ка ко­га пу­чот ус­пе­ва, ди­ри­ги­ран од ужас­ни­те пи­па­ла на Дла­бо­ка­та др­жа­ва и чу­до­ви­ште­то што жи­вее во дла­би­ни­те на неј­зи­но­то мо­чу­ри­ште. Тоа е мо­чу­ри­ште­то на мо­ра­лот и доб­лес­но­ста, тоа е пе­кол­ни­от ам­бис на мо­ќта од овој свет.

Ова чу­до­ви­ште е стрв­но за чо­веч­ко стра­да­ние. За су­ро­во ме­со од лу­ѓе, за нив­на­та жи­вот­на си­ла, за нив­ни­те ду­ши. Ова пос­лед­но­то најм­но­гу го воз­бу­ду­ва, го по­лу­ду­ва, го фр­ла во мон­стру­о­зен транс, ова од­врат­но чу­до­ви­ште, што ле­жи во дла­би­ни­те на мо­чу­ри­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва и упра­ву­ва со сво­и­те ла­ти­фун­дии. Кам­ши­ци­те фр­чат, ро­бо­ви­те пи­ска­ат, хо­ри­зон­тот е црн. Хо­ри­зонт, соз­да­ден од бр­да и пла­ни­ни од ѓу­бре. Стра­вот­ни ча­до­ви со од­вра­тен ми­рис и отро­вен ефект од здра­ви­от раз­ум ле­ви­ти­ра­ат низ кра­јо­ли­кот.

Та­кви се твор­би­те на Дла­бо­ка­та др­жа­ва, по­доб­ни на хо­ли­вуд­ски хо­рор-филм. Ви­сок бу­џет, су­перѕ­вез­ди, су­пе­ри­о­рен пи-ар.

Ко­га по­ли­ти­ка­та кра­хи­ра, ту­ка е на­ро­дот, но ту­ка е и чу­до­ви­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва. Ко­га по­ли­ти­ка­та ќе пад­не, на­ро­дот ќе ѝ по­да­де ра­ка да ста­не или, пак, же­сто­ко ќе ги уко­ри про­та­го­ни­сти­те на пу­чот. Тие што ги ур­наа си­те прин­ци­пи на по­ли­тич­ко­то од­не­су­ва­ње и во пре­диз­бо­ри­е­то, и за вре­ме на из­бо­ри­те, и по­тоа, ко­га ‘ргнаа да ги кр­шат си­те до­го­во­ри и да гра­ба­ат кон вла­ста ка­ко по­лу­де­ни, се при­ка­жу­ва­ат ка­ко не­ви­ни жр­тви, кои тре­ба да се со­жа­лат и да им се да­де вла­ста, по ко­ја тол­ку ку­ка­ат ве­ќе со го­ди­ни. На­ви­сти­на же­лез­ни опин­ци иски­наа за да дој­дат до та­му, ка­де што се.

На до­фат, та­ка бли­ску, еве, ме­ѓу­на­род­на­та ги приз­на, го при­фа­ти пу­чот, го кру­ни­са арам­ба­ша­та на пу­чи­сти­те, без ог­лед на кр­шот што бе­ше на­пра­вен при овој чин во од­нос на Уста­вот и за­ко­ни­те.

Прин­ци­пот го воз­ви­шу­ва ка­ра­кте­рот, а прин­ци­пи­ел­но­ста соз­да­ва до­вер­ба и си­гур­ност. Без овие доб­ле­сти не­ма хар­мо­нич­ни си­сте­ми, без прин­ци­пи по­доб­ни сме на жи­вот­ни.

И, на­ви­сти­на, та­кви­те сли­ки поч­наа да се ро­јат низ си­сте­ми­те за ин­фор­ми­ра­ње, да го пре­зен­ти­ра­ат воз­не­ми­ре­ни­от бе­стри­а­ри­ум со око­ко­ре­ни очи и зи­на­ти усти. Ра­скр­ва­ве­ни и раз­др­па­ни со бле­ди ли­ца, уп­ла­ше­ни за сво­и­те жи­во­ти. Ка­ков ужас, ка­ква та­га и не­моќ, со­стој­ба гроз­на и не­при­фат­ли­ва, а, се­пак, та­ка ло­гич­но по­ста­ве­на во це­ла­та сво­ја функ­ци­ја. Овој филм оди без пре­ста­нок со го­ди­ни. На­ро­дот е до­ве­ден до ра­бот на под­нос­ли­во­ста. Одед­наш фил­мот пу­ка и до­а­ѓа до поп­ла­ва од ужас­ни емо­ции, кои по­ве­ќе не мо­жат да би­дат кон­тро­ли­ра­ни, до експ­ло­зи­ја.

На­ро­дот ја има ви­стин­ска­та моќ во свои ра­це. Ду­ри и за мо­мент да се чи­ни де­ка е по­бе­ден и раз­о­ру­жен, ста­вен под кон­тро­ла и до­бро за­уз­дан, тоа е са­мо при­вид, та­ка са­мо изг­ле­да, но во­оп­што не е та­ка. То­гаш на­ро­дот е са­мо пов­ле­чен под­ла­бо­ко во сво­и­те скро­ви­шта. Во тие ми­го­ви тој мис­ли, не­го­ви­от ум гроз­ни­ча­во ра­бо­ти, не­сфат­ли­ви ениг­ми игра­ат во не­го­ви­от ум, по ил­ја­да па­ти ги про­це­си­ра шо­кант­ни­те искус­тва.

Зо­што? Зо­што? Зо­што?

А зо­што да не?!

И, по­втор­но ед­но мач­но ро­ти­ра­ње око­лу оска­та на проб­ле­мот, но од­го­во­рот ни­ка­ко да блес­не. Во та­ква ди­хо­то­ми­ја на све­ста на истра­жу­ва­чот на му­дро­ста и ви­сти­на­та пе­не­три­ра­ат си­те ла­ги и кле­ве­ти на ма­ши­на­та за афе­ри. Се бра­ну­ва све­тог­ле­дот, збу­не­то­ста знае да по­ро­би, скеп­са­та да за­ро­би, стра­вот да вко­ча­ни.

Со дру­ги збо­ро­ви, и по­крај ем­па­ти­ја­та што се ра­ѓа кон те­па­ни­те по­ли­ти­ча­ри, не е вре­ме за сен­ти­мен­та­ли­зам, а уште по­мал­ку за за­ем­ни об­ви­ну­ва­ња, по­себ­но со оние кои беа пр­ви на удар од чу­до­ви­ште­то од мо­чу­ри­ште­то на Дла­бо­ка­та др­жа­ва од Ва­шин­гтон ДЦ.

Тре­ба да се со­бе­рат пар­чи­ња­та од скр­ше­ни­те ам­фо­ри на древ­ни­те ве­ру­ва­ња. Ќе се за­ле­пат со су­пер­ле­и­ло­то, на­ре­че­но до­вер­ба и про­сту­ва­ње, а по­тоа на­пред во све­та­та ми­си­ја за за­чу­ву­ва­ње на ре­дот и хар­мо­ни­ја­та по­ме­ѓу гра­ѓа­ни­те и др­жа­ва­та.

Тре­ба да се уви­дат гре­шки­те и на ед­ни­те, и на дру­ги­те, и на па­три­о­ти­те од по­ли­тич­ки­те пар­тии, и на из­ла­жа­ни­те гра­ѓа­ни, кои по­ра­ди нај­раз­лич­ни, по­не­ко­гаш и оправ­да­ни при­чи­ни гла­саа за СДСМ и беа ве­ќе фа­те­ни во ста­пи­ца. Ка­ко за­ја­ци, ка­ко врап­ци, ка­ко глув­ци.

Не­кои се осве­сти­ја за ова и тоа нѐ пра­ви среќ­ни си­те што ја бра­ни­ме су­ве­ре­но­ста и не­за­вис­но­ста на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја. Не­кои, пак, сѐ уште со­ну­ва­ат иди­от­ски сни­шта ка­ко зом­би, без­на­деж­но за­ко­ва­ни во без­ум­ни­те ку­тии на фа­на­тиз­мот.

Колумна на Мирка Велиновска: За да бидеш Христос, мора да имаш свој Јуда

mirka-velinovska-analizira-vo-centar-1

Пред извесен број години, додека телевизијата „Алфа“ беше сопственост на Штерјо Наков, во својата авторска емисија водителката Ана Јовевска ме праша кој би бил фотороботот на Јуда во сегашниот свет. § одговорив дека за да го насликам, односно, за да го препознам, треба да знам кој би можел да биде сегашниот Христос. Kористејќи ја ваквата аналогија и претворајќи ја основата на христијанската религија во симболика за да си го објаснам она низ што минуваат Македонија и македонскиот народ сега, ќе речам со голема доза убеденост дека Христос се Македонците, а Јуда македонската „државотворна“ политичка елита т.н. естаблишмент.
Ако веќе ја тераме приказната по официјалната васеленски договорена кројка на тогашниот ромејски естаблишмент, што решил да ги комерцијализира Христос и неговото страдање за да ги манипулира (завладее) масите, сега би требало и да ја утврдивме цената на едно вакво велепредавство. Оригиналниот Јуда, преправен како Христов ученик и потенцијален апостол, бил интелектуалец кој им служел на фарисеите. Христос наводно многу го ценел. А го предал Учителот за само 30 сребреници, што е бесрамно ниска цена за еден алчник.

Значи, за колку пари нашиве јуди ја шитнаа Македонија топтан со Македонците? Јас мислам дека секој од нив поединечно има свој интимен ценовник за сопственото бесчестие. Се работи за изговор, а не за вистинската причина. Секој предавник има свој ценовник. За категории станува збор. Некои се евтини камењарки, некои оперираат по крајпатни мотели и озлогласени хотели, некои се скапи давајгази и спонзоруши со звучни статусни титули. Топтан сите се општествен крем, демек елита. Впрочем, нели сексањето за пари ги изедначува политичарите со проститутките, а политиката со овој услужен бизнис. Kои и да им се мотивите, цената е небитна за дејството кое е непростлив злостор и по земско и по божјо право.

Да заклучам: Оваа Република Македонија, сегашниве Македонци се предадени и продадени од современи профукњачи, курсисти во школите за производство на лидери и нивните собари, судии, експерти и новинари. Е, сега, знам дека општо е чувството на разочараност. И јас сум во тоа купче. Само што не давам да ме совлада депресија, ниту малодушност и апатија. Немојте ни вие. И Христос минал низ тоа искуство, особено зашто знаел дека ќе биде предаден и знаел од кого. Знаел исто така дека најблиските, притиснати од заканите и од стравот, трипати ќе се откажат од него. Се работи за ментална состојба. Но, рационално пресметал дека токму Јуда ќе му ја обезбеди вечноста, ќе го возвиши во небесата за да стане Христос Бог кој ќе го овековечи Човекот. До крајот, нагрбачен со својот грамаден крст кој го симболизира тешкиот живот и пред кибицерска публика во која преовладувале тогашни соросоидни безидентитетни созданија, минал низ голгота за да биде распнат. И, така, Христос стана една од иконите на човештвото. Ја победи смртта. Воскресна. Што би рекол Торнтон Вајлдер „живееш додека е живо сеќавањето, односно споменот за тебе“. А него го обожија генерации и генерации.

Е, ајде сега да се вратиме во сегашноста. Во гротеската што ја режираа нашиве политички фуфици, а по сценарио на евро-атлантскиот полусвет, ние, суверените на државава што ја претворија во театарски кулиси, во политичка дивоградба, послуживме како публика. Публика за декор, ама и за оправдание пред финансиерите дека глумциве не играле во празна сала. Им послуживме уште еднаш како формално правен изговор за предавството. Станавме олеснителна околност за чистење на флекосаната совест по извршено злосторство. За тоа служат демократските процедури во вакви ситуации. Или што би рекол „генијалниот“ Хари Kостов, формално правно си ги покрија валканите и неспособни задници со 24-каратна тоалетна хартија.

Kараѓорѓе Иванов ни ги прочита параграфите од Уставот за да ни потврди дека со гаранцијата на Зоран Заев се стекнале услови за да добие мандат за состав на црпната влада. Ух, јеботе! Црпко давал валидни гаранции! Ова, бре, ќе го предава на студенти, лично Иванов кога нема да биде „преЦедник“. Претходно, трговскиот патник Никола Груевски на елегантен начин го обвини македонските гласачи дека се виновни за оваа дешавка оти, иако тој предупредувал и барал 63 пратеници на Бејлиевите избори, добил само 51 мандат, па затоа сами сме си ја скроиле судбината. Видиш ти како никој не се сеќава на пржинската платформа, каде што беа удрени темелите на тиранското предавство. Да, бе, ова ќе ве одбрани од народниот, историскиот или божјиот суд. Под услов македонски партиски адвокати да ве бранат и такви судии да ве судат.

Ние сме таму каде што н` доведовте како политички лидери, односно поглавици. Сакавте Македонија и Македонците да станат плен и пленици. Баравте да не сте во безбедносен вакуум. Сакавте да се зачлените во ЕУ и НАТО. Оти сте биле прозападни, евро-атлантски ориентирани, заљубени во американската демократија. Фактички бевте с`, и Срби, и Бугари, и Грци и Албанци, само не Македонци и македонски. Се оградивте од Македонија како од руското државно знаме од кинескиот капитал, палестинската окупација, сириската кланица, ирачката инвазија и геноцид. С` што немаше да дадете, продадовте или поклонивте. Една слика покрива илјада зборови, ама еден збор „предавство“ испиша илјада страници. Сега сака да се гради МУЗЕЈ НА ПРЕДАВНИЦИТЕ НА МАKЕДОНИЈА. Со ваша промислена акција, од рамковниот, преку мајскиот, до пржинскиот пуч, етапно н` преведовте од народ со идентитет и име во стадо земјани.

Зошто, ќе праша некој. Па затоа што се маскиравте како македонски политичари, а всушност сте биле само обични НАТО-лобисти. СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ со своите сојузници трабант-партии никогаш не биле државотворни за какви си се прогласуваа за да покријат оти се профитерски друштва. Наша вина како луѓе е што иако знаевме, а вие не криевте дека сте тоа, не презедовме мерки да ве сотреме на секои избори на кои одевме. Целата халабука и глуматарање ви беа потребни само за едно, кој да биде потписникот, односно кој да биде главниот изведувач на прогласувањето на Македонците за мртов или исчезнат народ. Единствената „победа“ на ВМРО-ДПМНЕ над СДС-балистичка е во тоа што како опозиција ќе го дочека приемот на „дис бјутифул кантри“ во светата алијанса НАТО. Ќе се вади дека таа „формално-правно“ не го сменила името на државата. Ист ќе беше изговорот и со референдумот. Ќе ја префрлеше одговорноста на народот кој не излегол во голем број на референдумот, па сам е крив што го загубил името. Иако нема да се кажеше кој и зошто го фалсификува резултатот. Kако со територијалната поделба, со пописите и други трикови.

Сега е с` како што сакаше Љубомир Фрчкоски, големиот „стратег“. Во с` друго се едномисленици и злосторници. Сега си мислат дека може да здивнат. Избори и да има и да нема, веќе не е ни важно. Сметаат на тоа дека народ нема да излегува, што за нив е од првостепена важност. Оти, по урнекот на Запад, волјата на мнозинството мора да биде исфрлена од сценариото за да живее естаблишментот од фуфици. Дечкиве се убедени дека претставата „МИ ИХ KАО НАПАДАМО, А ОНИ СЕ KАО БРАНЕ“ може да доживее две илјади изведби во секакви временски и историски услови.

Е, тука сте се заебале гадно. Предаден народ е гаден непријател. Дејствува од зад грб. Откако ќе му пројде разочарувањето, ќе тргне во акција. Се вика тоа борба. Борбата на возрасни луѓе не е иста како борбата на деца од градинка. Не мислам на возраста, мислам на зрелоста. Вие во октомври или кога било ќе истрчате со своите кандидати на теренот, ама теренот веќе не е ваш, туку станал непријателски! Тоа ја снајде Хилари Kлинтон лани и уште кутрата не може да се скурдепса од неверица. Од самобендисаност и суета уште си мисли дека ја кутнала Русија, а не „глупите“ Американци. Џабе ~ е, ни таа ни нејзините „демократи“ не можат да го вратат теренот што го загубија. Затоа ќе повторам, никој да не си ги продава имотните листови, тапиите за земја. Секој сантиметар е важен. Секое маало, улица, село, општина. Парите се еднократна добивка и се трошат. Земјата е вечна дури иако е девастирана од многу абење.

Kандидати за изборите можете да бидете сите вие. Без партиска поддршка. Не ви треба ни пропаганда, ни летоци ни спотови за брзи профити. Не повлекувајте се пред налетите на качаци и учки. Тие се силни само во глутница и кога ги штити моќник, а се кукавици пред отпор и во борба на отворено. Учете од Сиријците кои двапати во воени услови на избори гадно го поразија својот западен окупатор и нивните ИСИЛ-платеници. На избори, под удари од секакво оружје, неустрашиво излегуваа масовно и гласаа (три првиот пат и пет илјади вториот пат) за независни кандидати за парламент. Добија уставотворно собрание кое е главен фактор на оформената преговарачка маса на која аукциски се бара столче повеќе. Добро, таму немаше барем политичко предавство како во Македонија. Величествениот и храбар Башар ал-Асад не го предаде ни напушти својот мултиетнички народ. И покрај ПРИТИСОЦИТЕ кои „нашиве“ муфљузи не ни можат да ги претпостават, а камоли издржат. Затоа тој е фактор, а нашиве се најобични употребени мивки. И нас ќе н` чека такво финале. Ќе н` стават на преговарачка маса, дали балканска или ексклузивно македонска, не знам уште, ама сум сигурна дека следните парламентарни избори ќе бидат за уставотворно собрание. Ако си ја поседуваме земјата, ќе бидеме преговарачки фактор, без оглед кој ќе биде другата страна или страни.

Епизодата некои десет-петнаесет проценти етничко малцинство да управуваат со парцела која била држава со мнозински народ на кој му се згазени сите земски права е неодржлива ситуација. Затоа се вика окупација и ропство. Kога го знаеме тоа, не ни требаат малодушност и загубена самодоверба. Тоа се емотивни состојби својствени на мазени и разгалени малолетници кои не искусиле колку е тежок и опасен животот во свет со кој управуваат предатори и владеат гангстерски правила. Македонците се с`, само не мазени и галени. А да не заборавам: Ние, поразените, предадените и излажаните, можеме без секој од сегашниве предавници, кои зедоа с` што беше на народот.

Тие не можат ништо без оваа земја и народ. Имаат пари, ама газдите не им даваат да си отидат од овде зашто какви што се немаат корист од нив надвор од „дис бјутифул кантри“. Ако заминат, ќе им ги чалнат и парите што ги штедат во странски банки и куќите што ги купиле таму. И децата што веќе ги преселија ќе им бидат или шетачи на кучиња или агентчиња и слугинчиња. Нив, имено, никој нема да ги смета за македонска дијаспора, ами за колнато јудино семе. А кога веќе им е судбински одредено да умрат овде, знам дека она што им остана да одживеат ќе биде македонски дел од пеколот.

Пишува: Мирка Велиновска за Дневник

ПРАЗНИ ВЕТУВАЊА – МАМKА ЗА МАНДАТ: Зоран Заев е општа опасност за Македонија

Mihajlo-Manevski

Република Македонија се наоѓа пред големо искушение. Мандат за состав на влада бара Зоран Заев, кому ништо не може да му се верува. Тој не е човек кој држи до зборот, а мислењето го менува од денес до утре. Две и пол години државата ја држи во заложништво и ги малтретира граѓаните.

Kој може да му верува на збор дека ќе ја унапредува унитарноста на државата, кога во практиката се случува сосема спротивното. Зоран Заев и СДС не реагираат на деградација на државното знаме во кабинетот на претседателот на Собранието и на најавата на Талат Џафери дека седниците на Собранието, спротивно на Уставот и законот ќе ги води на албански јазик.

Изјавите на Зоран Заев дека се подготвени преку изјава да ги потврдат пред господинот Иванов нивните „конфирмации“ или потврди за унапредување на унитарноста на Република Македонија и целосно почитување на Уставот, немаат никакво реално покритие. Тоа се само големи лажни и празни ветувања со кои Зоран Заев се служи долго време. Тоа е неговиот психолошки капацитет.

Во наводните гаранции на Зоран Заев никаде не се споменува дека нема да се дозволи двојазичност на целата територија на Република Македонија, дека нема да се отвораат теми за промена на грбот, знамето и химната, за носење на некаква декларација за геноцид врз албанскиот народ, за ревизија на судски процеси и многу други прашања. Унитарноста на државата не се унапредува со лажни ветувања и празни зборови.

Тиранската платформа не може да биде основа за доделување мандат. Само јавно откажување од тиранската платформа од Зоран Заев и потписниците на таа платформа може да биде основ за доделување мандат. Kако може да му се верува на човек кој претставува општа опасност за Македонија. Тоа досега самиот многу пати го докажува. Ќе потсетам на некои негови изјави кои го одразуваат неговиот „демократски капацитет“, кои во континуитет ги дава:

Ќе јадеме живи луѓе кога ќе ја преземеме власта, како израз на неговото човекољубие и неговите склоности. Ќе бркаме од работа од министер до чистачка. Веќе наголемо се најавува бркање од работа на речиси 3 до 5 илјади лица.

Ќе ја виткаме кичмата за името. Виткање на кичмата е стратегија на Зоран Заев за името на државата. Виткањето на кичмата значи подготвеност за откажување од вековното име на државата Македонија и потклекнување на влијанијата и притисоците. Kичмата најлесно ја виткаат безрбетниците и само тие немаат мака со виткање кичма. Името на државата не може да биде предмет на никакви разговори.

Во целост ја прифати тиранската платформа за рушење на Македонија, објавена на 7 јануари од трите албански парламентарни партии на Божик, најголемиот празник на православните христијани. Тоа се направи во време кога граѓаните ги напуштија црковните храмови и се подготвуваа за свечениот ручек. За таква „честитка“ на празникот јавно не се извинија, со што длабоко ги повредија чувствата на православните христијани.

Двапати нареди да се пука со пиштол во Собранието. Зоран Заев му нареди на телохранителот Ацо Ангеловски да пука и тој по негова наредба двапати испука два куршума во салата за прес-конференции во Собранието. Другиот телохранител Сашо Тасевски впери пиштол кон граѓаните со закана дека ќе пука. Зоран Заев ќе остане запаметен по тоа што по 72 години по негова наредба се пукаше во Собранието со огнено оружје, кое не смее да се носи во Собранието.

Во еден ден Македонците ги направи и Срби и Бугари. Тоа е неговиот капацитет за чување на идентитетот на македонскиот народ и неговата самобитност? Со тоа потврди дека на СДС не му личи патриотизмот, а му личи ли предавството?

Целото српско раководство го прогласи за националистичко. Непредизвикан со ништо, целото раководството на Република Србија на чело со Александар Вучиќ го прогласи за националистичко. Со што е мотивирана таква изјава на еден човек кој претендира на највисоката позиција во извршната власт и во чии интереси тоа го чини? Со тоа предизвика големи и непотребни реакции и бранувања во регионот и заладување на односите помеѓу државите;

Не ги осуди изјавите на премиерот на Албанија, Еди Рама и претседателот на Kосово, Хашим Тачи за голема Албанија. Се прави дека ништо не гледа и дека ништо не слуша за овие изјави за кроење нова карта на Балканот. Никогаш досега не се мавтало со толку карти на голама Албанија како сега.

Нема никаква реакција на американскиот државјанин Вилијам Вокер, поранешен амбасадор на ОБСЕ за Kосово, кој јавно изјавува пред целата јавност и пред очите и на амбасадорот Џес Бејли дека работи за создавање голема Албанија. Нема никаква реакција на овој контроверзен Американец кој работи на дестабилизација на регионот.

Тоа ли е политиката на новото време на промени? Народот бара нови избори, како единствен излез од кризата, во која го втурна Зоран Заев и СДС со прифаќање туѓа платформа со која се урива Република Македонија. Неодамна еден словенечки весник напиша: кога те тепа сопствениот народ, не си херој, туку предавник.

Голата борба за власт на Зоран Заев, не може да се плати со цената на Република Македонија, создадена со многу жртви на најдобрите синови и ќерки на македонскиот народ. Тоа не поминува и Зоран Заев од тоа треба да се откаже што е можно побргу.

Народот нема да потклекне и да ја изгуби државата со овие  неуставни и незаконски постапки. Се лаже Зоран Заев ако мисли дека ќе го скрши отпорот на народот. Со народот никој не може да си игра. Народот нема да потклекне и да ја изгуби државата со овие  неуставни и незаконски постапки.

Пишува: Михајло Маневски за Дневник

Колумна на Ристо Никовски: Ноќната поддршка од САД за неизбраниот спикер

risto-nikovski-tv-nova

ПОСТЕПЕНО РАЗНЕБИТУВАЊЕ НА МАKЕДОНИЈА

По распадот на Југославија, САД веднаш ги признаа Словенија, Хрватска и Босна и Херцеговина (7 април 1992) додека Македонија целосно ја игнорираа иако во регионот се водеа жестоки војни и во прашање беше нејзиниот опстанок. Паралелно, Грција нелегално ни ја блокира јужната граница кога северната беше затворена од СБ на ООН со санкции врз Србија. Вашингтон воопшто не реагира иако земјата немаше железнички врски со светот и сите главни економски активности беа запрени. С` беше подготвено земјата да колабира што, за чудо – не се случи. Од тогаш, па до денес, сите исчекори на САД недвосмислено потврдуваат дека ваква каква што (с` уште) е, Македонија не се вклопува во нивните планови за регионот. За да ја постигнат целта, тие спроведуваат прецизно сценарио кое само се приспособува.

На почетокот во 1990, сметавме дека Грција е пречка за признавањето на Македонија. Во Солун се собраа преку милион на шовинистички протест, без никаква основа, пледираа дека имаат монопол на името Македонија. За нас не било никогаш спорно дека за Атина не постоиме како македонски народ. Меѓутоа, застрашувачки беш(е) фактот што Вашингтон, Лондон, Париз, Берлин, Брисел… застанаа на истата линија. Зарем и за нив сме фантоми? Зошто тие не не прифаќаат? Признавањето на државите е чиста формалност во дипломатијата. Игнорирањето на Македонија, пак, кое трае 25 години, јасно потврдува дека мора да постојат сериозни проблеми. И денес (2017), ние немаме подетална претстава кои се тие, иако е неспорно дека во прашање е народот. Само по себе, името не може да биде основа за долгата негаторска политика на САД. Ако не беше така, по приемот во ООН (8 април 1993) и по суспензијата на нашето уставно и историско име, САД и партнерите требаше веднаш да ја признаат Македонија. Тоа не се случи иако на државата и беше наметната референца, со флагрантно кршење на Повелбата (Уставот) на светската организација. Тоа е клучен доказ дека името не е причина, туку само повод за целосно редефинирање на Македонија.

По приемот во ООН, меѓутоа, поминаа уште нови осум и кусур месеци додека првите шест членки на ЕЗ (ЕУ), предводени од Велика Британија (Франција, Германија, Италија, Данска и Холандија) не го скршија мразот и на 16 декември 1993 ја признаа Македонија. Се разбира, под референцата. На Вашингтон му требаа уште два месеца да го стори истото (9 февруари 1994). Зошто се чекаше толку време ако само името беше пречка? Чиста будалштина е да се мисли дека САД не ја признаваа(т) Македонија поради Грција! Едноставно, такво нешто не е возможно. Вашингтон брани туѓи интереси само ако во нив доминираат нивните.

Веднаш по признавањето, европските земји воспоставија дипломатски односи и испратија амбасадори. На почетокот на 1994 во Скопје веќе беа Британецот Тони Милсон, Германецот Ханс Лотар Штепан, Французот Патрик Kрисман… САД повторно никаде ги немаше. Дипломатски односи со Македонија воспоставија дури на 13 септември 1995 година, по 19 месеци. Воопшто не случајно, тоа го сторија дента кога беше потпишана Привремената спогодба (ПС) со Грција. Спогодбата, која е катастрофална бидејќи целосно ја девалвира нашата позиција околу името, ни ја подметна токму Вашингтон. Тоа беше сериозен исчекор против Македонија. Kако уцена Македонија да ја прифати ПС, САД го користеше прекинувањето на нелегалната блокада на границата и, веројатно, дипломатските односи. Зошто, инаку, тие би се случиле во ист ден?

САД не брзаа ниту со отворање амбасада. Тоа се случи дури во февруари 1996, пет месеци откако беа воспоставени односите, а првиот амбасадор, Kристофер Хил, стигна кон крајот на јули. За разлика, процесот на признавање до праќање на амбасадори, во случајот со Словенија, Хрватска и БиХ, траеше шест месеци. Kај нас – 54 месеци или четири и пол години. Тоа е вистинската американска политика кон Македонија. Впрочем, по Букурешт (2008), САД се отворено главни носители на проектот за прекрстување на Македонија. Нашите јавни замајувања дека се тие наши партнери, та дури и стратегиски, говорат за аматеризам и немање самопочит, а последиците се немерливи.

Единствено логично објаснување зошто САД не брзаа со признавање… праќање на амбасадор е дека очекуваа земјата да се распадне. Ако е така, а така изгледа, не треба да има никаков сомнеж дека тие посветено и работеле на тоа. Очигледно – без успех. А, кога се уверија дека тоа не се случува, сценариото прагматично го прилагодуваа. Следеа многубројни други чекори, јавни и тајни, кои целосно ги разголуваат американските политики: војната за „ослободување на албанските територии“ (2001), беше под нивни директен менаџмент (МПРИ); геноцидното прекројување на земјата со ОРД; погубната административна поделба (2004), со која неповратно се албанизираа Струга, Kичево, Скопје…; самитот на НАТО, во Букурешт (2008), каде што ни поставија блокада, уцена и ултиматум за влез во НАТО и ЕУ – прво прекрстување, потоа членство; прислушувањето, Пржино, наместените избори во декември 2016, нелегалниот спикер… Сите овие факти кристално ја документираат нивната конзистентна и долгорочна политика во која нема место за македонскиот народ.

Детаљно објаснивме дека САД многу тешко ја признаа Македонија за да биде логично и разбирливо зошто толку лесно му дадоа легитимитет на нелегално избраниот претседателот на Собранието. Нешто што сите го видоа на телевизиите. Им требаше само саат и нешто тоа да го сторат и тоа среде ноќ. Овој политички чин е целосно комплементарен со елаборираната нивна политика и не би требало никого да изненадува. Kога е нешто во корист на Македонија, како пресудата од Хаг, тоа за нив не важи. Ама, цврсто стојат зад с` што е против нашата земја и македонскиот народ.

Ваквите американски политики ги диктираат нивните интереси на Балканот. Албанците (не Албанија) се нивниот регионален стратегиски партнер и, за возврат, или за да ги „купат“, го реализираат големоалбанскиот проект. Истото го направи и Мусолини, во Втората светска војна. Со независноста на Kосово тој е веќе преку 70 отсто завршен и сега е на ред делот во Македонија. Затоа, „тиранската платформа“ не ја измисли Рама. Тој само ја спроведе. Ако за независноста на Kосово го бомбардираа Белград што е терористички чин според меѓународното право, нелегалниот избор на нашиот спикер, за нив е – ситница. Се заедно, досега, евтино поминавме иако им пукна филмот од бројните неуспеси. Да видиме што ќе следи. Светот знае дека САД немаат политички скрупули.

Брзото легализирање на фалсификатот во Собранието, од страна на САД, ЕУ… е класично мешање во нашите внатрешни работи. Kој им дава право да пресудуваат дали изборот бил во ред или не и тоа доцна навечер? Тоа е крунски доказ дека с` е претходно подготвено од и со странските фактори. Не може амбасадор, американски или кој било, та и од ЕУ, да реагира така ако нема инструкција од централата. Со овој чин, Бејли самиот ни потврди дека САД стојат зад државниот удар бидејќи нелегалниот избор на спикерот е токму тоа. Ако не беше претходно се договорено, Бејли ќе чекаше став од Вашингтон како да постапи. Не можеа да останат по страна во финишот што предолго го чекаат. Дали целосно ќе успеат, сепак, зависи од нас.

Рекомпонирањето на Балканот не заврши со распадот на Југославија (1991). Најдобар доказ е независноста на Kосово (2008). Процесот е во тек и Македонија е сега на ред за редефинирање. Албанците се алатка во извршувањето на американските намери, исто како и во 2001, и не случајно го користат тој израз. Ноќната поддршка на неизбраниот спикер само ја потврдува докажаната американска политика кон Македонија. Тоа што дел од нашата политичка елита не ја сфаќа, дел ја игнорира, дел нема кураж да ја обелодени и, што е најстрашно, дел максимално ја користи за лични и партиски цели – е наш проблем. Мора да ни биде јасно дека спасот во никој случај не можеме да го бараме кај тие што долго не ни ја признаваа државата а веднаш прифаќаат нелегално избрани функционери (можеби ќе следат и други?). Затворањето на „македонското прашање“ полека, ама сигурно го финализираат. За жал, со голема помош од нас самите кои, заборавајќи на државата и националните интереси, живи меѓу себе ќе се изедеме и лесно и евтино се продаваме на туѓите интереси.

Ако сакаме да успееме, самите мора да ги одбраниме своите универзални права. Само така ќе опстанеме како народ и држава. Kрајно време е да се преиспитаме. Сите загрижени, а такви мора да бидат огромното мнозинство, треба да се запрашаат – што можам јас да сторам за мојата татковина и мојот народ? Ништо повеќе. Одговорот мора да ги игнорира партиските интереси. Само ако така се престроиме, ќе има шанси да опстанат и македонскиот народ и неговата современа држава. Во спротивно…

Судбината е с` уште во наши раце. Бидејќи сите наши четвртвековни голготи се вртат околу името, треба само да ги прашаме Вашингтон, Брисел, Берлин… прецизно да ни објаснат – зошто Македонија мора да се прекрстува? Издржан одговор немаат и тоа е нашата шанса.

Ако некој, сепак, реши официјално да ги праша.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник