Колумна на Љупчо Пренџов: Времето е на наша страна!

Zaev-vs-narod

Кри­за, пла­тфор­ма, про­во­ка­ции. Тоа се три­те кон­стан­ти што де­цид­но ја де­фи­ни­ра­ат ма­ке­дон­ска­та ствар­ност во из­ми­на­ти­те две го­ди­ни, но кул­ми­на­ци­ја­та, или пи­кот, ја до­стиг­наа во пос­лед­ни­те два-три ме­се­ци. Сле­ду­ва пер­и­од на „из­ди­шу­ва­ње“

Но, да оди­ме ге­не­рич­ки или хро­но­ло­шки. Пр­жин­ски­от до­го­вор, кој тре­ба­ше (или ба­рем нѐ убе­ду­ваа де­ка тре­ба­ше) да го раз­ре­ши по­ли­тич­ки­от ја­зол во др­жа­ва­та на кра­ток, ама и на по­долг рок, по­ка­жа и се до­ка­жа де­ка не е са­мо го­ле­ма „пр­жин­ска из­ма­ма“, ток­му ка­ко што го име­ну­ва­ше Гра­ѓан­ска­та оп­ци­ја за Ма­ке­до­ни­ја (ГРОМ), ту­ку и ини­ци­јал­на кап­су­ла на отво­ра­ње на ед­на но­ва Пан­до­ри­на ку­ти­ја, во ко­ја на дно­то оста­наа са­мо по­ли­тич­ки­от ни­хи­ли­зам и про­во­ка­ци­и­те, ек­стрем­ни­от на­ци­о­на­ли­зам кој до­би лик и те­ло во ти­ран­ска­та пла­тфор­ма и це­лос­на де­зин­сти­ту­ци­о­на­ли­за­ци­ја на др­жа­ва­та.

Ве­ќе на си­те, по­мал­ку или по­ве­ќе, им ста­на јас­но де­ка памф­ле­тот на­пи­шан во Ти­ра­на не ги отс­ли­ку­ва ба­ра­ња­та и по­тре­би­те на ма­ке­дон­ски­те Ал­бан­ци, ту­ку тоа е не­кол­ку­де­це­ни­ска ре­тро­град­на ре­то­ри­ка на на­ци­о­на­ли­сти и ире­ден­ти­сти кои ва­му-та­му ба­ра­ат про­стор за се­бе­е­таб­ли­ра­ње и соз­да­ва­ње ет­но­ви­ла­е­ти или по­страш­ни „го­ле­ми со­ни­шта“. Во оваа де­це­ни­ја та­ква­та „ме­си­јан­ска“ уло­га му при­пад­на на нај­го­ле­ми­от про­во­ка­тор на Бал­ка­нот, Еди Ра­ма. Мо­ра­ме да би­де­ме до­крај искре­ни и да ка­же­ме де­ка, во кон­текст на ова, Зо­ран За­ев не е единс­тве­ни­от Ма­ке­до­нец, љу­бен и за­шти­ту­ван од За­па­дот, што ја гле­да Ма­ке­до­ни­ја ка­ко Швај­ца­ри­ја на Бал­ка­ни­те. Мо­же мно­гу што да му се не­ги­ра на За­ев, но де­ка бил ре­дов­но при­су­тен на ча­со­ви­те по исто­ри­ја ко­га се уче­ла ван­чо­ми­хај­ло­ви­стич­ка­та иде­о­ло­ги­ја, не мо­же да му се ос­по­ри. Си ја знае лек­ци­ја­та на­и­зуст. Се­га се оби­ду­ва не­ка­ко, ако мо­же, и да ја имп­ле­мен­ти­ра. Не­што те­шко му оди!?

Ме­сто ал­бан­ски­от сон, на СДСМ му се слу­чу­ва мра­ко­бе­стие во кое тал­ка­ат ка­ко су­штес­тво­то во „Ос­ми­от пат­ник“кој од­на­тре ги раз­ја­ду­ва все­лен­ски­те ле­та­чи, за се­га сѐ под­ла­бо­ко да то­не во мрач­ни­те сце­на­ри­ја и лаж­ни­те ве­ту­ва­ња што им ги ну­де­ше и на Ма­ке­дон­ци­те и на Ал­бан­ци­те. Сѐ по­ве­ќе ал­бан­ски ме­ди­у­ми и гла­са­чи сфа­ќа­ат де­ка би­ле из­ма­ни­пу­ли­ра­ни иа­ко За­ев од пет­ни жи­ли се тру­ди пре­ку си­те ал­бан­ски те­ле­ви­зии да ѝ по­ра­ча на це­ла­та јав­ност во Ма­ке­до­ни­ја де­ка тој е по­по­ви­кан да збо­ру­ва за пра­ва­та на Ал­бан­ци­те од си­те ал­бан­ски по­ли­тич­ки ли­де­ри за­ед­но, де­мек тој ги прет­ста­ву­ва нај­го­ле­ми­от број Ал­бан­ци и нав­ле­гол во „ре­ша­ва­ње“ на ал­бан­ско­то пра­ша­ње под­ла­бо­ко од си­те нив­ни апо­ло­ге­ти со де­це­нии на­на­зад и на­на­пред во це­ли­от ре­ги­о­нот. Ама ед­но ут­нал: тој не е Бал­та­зар кој ту­ку­што ја откри тај­на­та фор­му­ла на вла­ста пре­ку „епру­ве­та“, ту­ку најм­но­гу што мо­же да до­стиг­не е до сла­ме­но­то чо­ве­че од „Вол­шеб­ни­кот од Оз“.

Ова бе­ше до­стре­лот на тие 60-70.000 гла­со­ви. Бу­ме­ран­гот, пак, мно­гу по­го­лем се слу­чи кај Ма­ке­дон­ци­те кои на­ив­но на­сед­наа на не­го­ви­те пре­диз­бор­ни ве­ту­ва­ња. Кон­тра­у­да­рот од стра­на на гра­ѓа­ни­те што му се слу­чу­ва на За­ев е нај­го­лем во Скоп­је, Охрид, Стру­ми­ца, При­леп, Би­то­ла Ве­лес, Штип или, со еден збор, се­ка­де ка­де што освои не­ре­ал­но ви­сок про­цент гла­со­ви. Му се слу­чи на­род, од­нос­но со филм­ски жар­гон ка­жа­но: „Им­пе­ри­ја­та го воз­вра­ќа уда­рот“. Де­ми­сти­фи­ка­ци­ја­та дој­де пре­ку при­о­ре­ти­зи­ра­ње­то на исфин­ги­ра­на­та во­низ­бор­на пла­тфор­ма на сме­тка на за­бо­шо­те­ни­те ег­зи­стен­ци­јал­ни те­ми за 500 евра по вра­бо­тен, 150.000 укра­де­ни гла­со­ви (кои, ви­ди чу­до, ги нај­доа?!), не­функ­ци­о­нал­ни ин­сти­ту­ции, ко­рум­пи­ра­но и пар­ти­ско судс­тво и то­тал­но ни­ште­ње на др­жа­ва­та. Др­жа­ва­та е ту­ка, ама За­ев не е на власт. На­ро­дот не­што не го са­ка.

Со­о­чен со без­из­ле­зот, За­ев се­га кре­шта­во ни се за­ка­ну­ва пре­ку Ше­ке­рин­ска и Спа­сов­ски, де­ка, всуш­ност, нас ќе нѐ каз­не­ле од За­пад по­ра­ди отсус­тво на де­мо­кра­ти­ја (ко­ја на­вод­но ја украл пре­тсе­да­те­лот Ива­нов за­ед­но со ман­да­тот) и де­ка ни прет­стои изо­ла­ци­ја, про­го­ни, цр­ни ли­сти и слич­ни скри­е­ни жел­би на очај­но­то ра­ко­водс­тво на СДСМ.

Жел­би­те се ед­но, но ре­ал­но­ста е дру­го. Пр­во, се на­де­ваа де­ка СДСМ ќе од­не­се по­бе­да со ба­рем два-три пра­те­ни­ка раз­ли­ка, па под пре­ве­зот на де­мо­кра­ти­ја­та ќе се ос­тва­ри сце­на­ри­о­то за раз­не­би­ту­ва­ње на др­жа­ва­та. Про­пад­на.

Вто­ра­та ре­ал­ност е де­ка пре­т­се­да­те­лот на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја, Ѓор­ге Ива­нов, на­вре­ме го пре­срет­на и го бло­ки­ра­ше тоа сце­на­рио. Зго­ра на тоа, тој не е из­бран од стра­на на пар­ла­мен­тот, ту­ку од стра­на на гра­ѓа­ни­те, и тоа со по­ве­ќе гла­со­ви од СДСМ и ДУИ за­ед­но, што и не е тол­ку ре­ша­вач­ко, кол­ку фа­ктот што си­те мно­гу до­бро зна­ат де­ка без ман­дат да­ден од пре­тсе­да­те­лот не мо­же да се фор­ми­ра вла­да. Да мо­же­ше, до­се­га де­сет па­ти ќе ја фор­ми­раа. Не слу­чај­но Али Ах­ме­ти бла­го ре­те­ри­ра и го тре­ска За­ев од зем­ја ка­жу­вај­ќи му де­ка без ман­дат ни­ту тој са­ми­от не вле­гу­ва во Со­бра­ние.

Тре­та­та ре­ал­ност е де­ка иа­ко им бе­ше жел­ба да по­бе­ди Хи­ла­ри Клин­тон, ама за сре­ќа на ма­ке­дон­ски­от на­род и ре­ги­о­нот по­ши­ро­ко по­бе­ди До­налд Трамп, што зна­чи „ча­до­рот“ им про­кис­на. Кај и да е, си­те бе­ло­свет­ски аген­ту­ри ќе си ги со­бе­рат ку­фе­ри­те и ќе одат на дру­го плод­но тло за нив­ни­те ме­ше­та­ре­ња. Нај­но­во­то пис­мо од ше­сте­ми­на кон­грес­ме­ни упа­те­но до др­жав­ни­от се­кре­тар за над­во­реш­ни ра­бо­ти на аме­ри­кан­ска­та ад­ми­ни­стра­ци­ја Рекс Ти­лер­сон е, најб­ла­го ре­че­но, цр­вен кар­тон до до­ми­цил­ни­те и ис­по­ста­ве­ни фи­нан­си­е­ри на обо­е­ни­те ре­во­лу­ции и раз­но-раз­ни нев­ла­ди­ни ор­га­ни­за­ции кои глу­мат де­мо­кра­ти, а, всуш­ност, се пре­тво­ра­ат во про­фи­те­ри и плу­ка­чи по де­мо­крат­ски из­бра­ни­те вла­сти на ма­ли­те и кре­вки де­мо­кра­тии, ка­ква што е ма­ке­дон­ска­та.

Ко­неч­но, очиг­ле­ден факт е де­ка Евро­па е единс­тве­на во ста­вот де­ка за бал­кан­ски­те пра­ша­ња и за во­ве­ду­ва­ње­то ка­кви би­ло санк­ции кон нив – не­ма кон­сен­зус. Нив­ни­те ин­те­ре­си се до­та­му зап­ле­тка­ни што ма­кси­му­мот што мо­же да го изв­ле­чат во овој ре­ги­он е да за­вр­шат со со­ве­то­дав­ни „ус­лу­ги“ и ве­ту­ва­ње за членс­тво во Уни­ја­та ко­ја им е на стак­ле­ни но­зе ток­му по­ра­ди нив­ни­те вна­треш­ни тур­бу­лен­ции.

Зби­рот на си­те овие со­би­ти­ја е де­ка ка­ко што ми­ну­ва вре­ме­то, та­ка им гас­не ен­ту­зи­јаз­мот на СДСМ, кои за­бре­вта­ни од са­ми­от старт на ве­те­на­та по­бе­да се соп­наа на еден го­лем ка­мен – на на­ро­дот, кој мно­гу бр­зо го про­чи­та на­ци­о­нал­но­то пре­дав­ство кое го пла­ни­раа се­то вре­ме за бе­ском­про­мис­но зграп­чу­ва­ње на вла­ста. Од глад во очај.

Се­га вле­гоа во бла­га хи­бер­на­ци­ја и ис­че­ку­ва­ње кој по­тег ќе им се на­ло­жи од­над­вор, а би­деј­ќи и од­над­вор гас­не же­шка­та под­др­шка, се­кој час им е из­гу­бен и ча­сов­ни­кот от­чу­ку­ва за из­бо­рот на на­ро­дот. За нив би­јат кам­ба­ни­те.

Пишува: м-р Љупчо Пренџов за Република

Колумна на Џејсон Мико: Другарите Сорос и Бејли

Dzejson-Miko

СЕНАТОТ, СОРОС И СНОУБОЛ

Македонските патриоти продолжуваат со своите вечерни маршеви во целата република пеејќи и танцувајќи расположени зашто тие се „среќни вони“ кои се борат за унитарниот карактер и суверенитетот на Македонија. Она што православниот верник и автор Род Дреер го пишува за кризата со која се соочува христијанската црква на Западот се однесува и на македонските патриоти: „Тие не чекаа некој да им каже што треба да прават. Тие ја препознаа сериозноста на кризата и дејствуваа“. Тоа многу ми ја зајакнува вербата во Македонците и во Македонија.

Во најновиот развој на настаните во Вашингтон минатата недела, шест американски сенатори му испратија писмо на американскиот државен секретар Рекс Тилерсон барајќи од него да покрене истрага за амбасадорот Џес Бејли и за Американската амбасада во Скопје. Kако што читателите знаат, американскиот Kонгрес, и Претставничкиот дом и сега Сенатот се загрижени поради политичкото мешање на амбасадата и улогата што УСАИД ја играла соработувајќи со Џорџ Сорос. Во своето писмо од минатата недела сенаторите побараа од Тилерсон да „ги истражат сите средства поврзани со промовирање на демократијата и владеењето и да ги прегледаат програмите, сметките и мноштвото американски ентитети вклучени во такви активности. Ние мора да прегледаме како се користат парите од нашите даноци за да се спречат активностите што поттикнуваат политички немири, не ги почитуваат националниот суверенитет и граѓанското општество и на крајот ги поткопуваат нашите обиди да изградиме корисни меѓународни односи“.

Во продолжение тие пишуваат: „Голем дел од загрижувачката активност била одржувана преку средства од УСАИД доделени на ентитетите што ги спроведувале, како „Фондацијата Отворено општество“ на Џорџ Сорос. Kако примач на многу грантови и подизведувач на УСАИД во имплементацијата на проектите во оваа мала нација од 2,1 милиона луѓе, нашата странска помош финансирана од даночните обврзници ~ овозможувала на „Фондацијата Отворено општество – Македонија“ (ФООМ) да турка прогресивна агенда и да ја зајакнува политичката левица. Нашата странска помош треба да се користи за промовирање политичка агенда само ако е за безбедноста или во економски интерес на нашата земја да го прави тоа, а дури и тогаш, мора да бидеме внимателни и да се однесуваме со почит во еден таков потфат. Мора да бидеме особено внимателни при промовирањето политики што се контроверзни дури и во нашата земја и кои потенцијално може да ~ наштетат на нашата врска со граѓаните на државите што ја примаат нашата помош“. Оваа последна реченица е особено важна.

Не е лошо да се вратиме назад и да видиме некои аспекти што откриваат многу за уверувањата на Џорџ Сорос. Во интервју за телевизиската емисија „60 минути“ во 1998 година и во однос на своите бизнис-практики Сорос призна: „Во основа јас сум таму за да правам пари. Не можам и не гледам во општествените последици од она што го правам“. Во својата основа човек може да постулира дека не ги гледа, ниту му е грижа за општествените последици на она што го прави. А еве што вели Сорос за нациите-држави и за националниот суверенитет во говор од 1997 година посветен на азиската финансиска криза: „Глобално општество не значи глобална држава. Укинувањето на постоењето на државите ниту е возможно ниту е пожелно; но с` додека постојат колективни интереси што ги надминуваат државните граници, суверенитетот на државите мора да им биде потчинет на меѓународните закони и на меѓународните институции“. Важно е да се посочи дека тој вели оти „суверенитетот на државите мора да им биде потчинет на меѓународните закони и на меѓународните институции“.

А тука веќе станува матно. Споредете го тоа со изјавите од мисијата на САД во ОБСЕ (изјава која јасно е одраз на она што го изјави американскиот амбасадор Џес Бејли): „САД остануваат разочарани што претседателот Иванов одбива да им даде можност да формираат нова влада на пратениците кои имаат јасно мнозинство. Ние веруваме дека овој потег е неконзистентен со посветеноста на ОБСЕ со основните демократски принципи и со владеењето на законот“.

Сега, споредете го сето ова со она што ликот Сноубол им го вели на другите животни во класичното дело на Џорџ Орвел, Животинска фарма. Kнигата, објавена 1945 година, е алегоричен роман за руската револуција во 1917 година и за сталинистичката ера во Советскиот Сојуз. Во романот Сноубол смело ја брани диктатурата на нивниот лидер, другарот Наполеон, велејќи им на другите животни: „Никој не верува поцврсто од другарот Наполеон дека сите животни се еднакви. Тој би бил пресреќен да ви дозволи сами да одлучувате. Но понекогаш би можеле да донесете погрешни одлуки, другари, а тогаш што би правеле?“

Да сумираме: Џорџ Сорос вели дека верува во сувереност на државите; од друга страна, вели дека таа сувереност мора да биде ограничена и потчинета не само на меѓународните закони (кој ги прави тие и кој ги избрал нив?) туку и на меѓународните институции (кој ги избира нив и кому му полагаат сметка?). Актуелните неизбрани и неодговорни бирократи во американскиот Стејт департмент, кои ги пишуваат овие изјави, потоа велат, од една страна, дека имаат целосна почит за суверенитетот на Македонија, но, од друга, овие неизбрани и неодговорни бирократи остануваат разочарани од Македонија затоа што потезите на претседателот Иванов не се конзистентни со меѓународните институции (повторно, неизбрани и неодговорни) на кои Џорџ Сорос вели дека мора да им се потчините. Со други зборови, никој не верува поцврсто од другарите Сорос и Бејли дека сите држави, како Македонија, се создадени еднакви и суверени. Другарите Сорос и Бејли би биле пресреќни да ви дозволат самите да ги носите своите одлуки. Но, понекогаш можете да донесете погрешни одлуки другари, а тогаш би правеле?

Пишува: Џејсон Мико за Дневник
(Авторот е менаџер за односи со јавноста од Аризона (САД) и долгогодишен набљудувач на состојбите во Македонија и Југоисточна Европа)

Колумна на Дарко Јаневски: Насилието на Хан

Darko-Janevski

Несфатливо е дека еден еврокомесар можеше да си дозволи да дојде во Македонија со така неподготвен протокол како завчерашниот на Јоханес Хан. Ако тој смета дека мора по секоја цена да се формира некоја Петен влада во Македонија, но за тоа нема согласност од најголемата партија и згора на тоа од клучниот фактор за доделување мандат за таква Влада – претседателот на државата – тогаш, доаѓањето во државата за да прими порака од Иванов дека нема што да се гледаат и да разговараат е еднакво или на аматеризам на еврокомесарот од најлош вид или на насилничко однесување на еврокомесарот, а со тоа и на целата Европска комисија со кое им објави војна на 80 отсто од населението што се изјасниле против тоа државата да ни ја води албанскиот премиер. Бидејќи е познато дека ЕУ-чиновниците се бирократи, кои, пред сè, ги интересира нивната неколку десетици илјади евра плата, но исто така е познато дека не се аматери за вакви работи, останува дека Хан завчера се обиде да биде само еден обичен уличен насилник. Неговата порака дека или ќе се формира влада по странски терк или ќе нè нема, барем докрај ја разголува целата операција од последните две и кусур години во која тој очигледно одвреме-навреме играше добар полицаец, до степен што странско-комуњарската банда, која сега некако замолча, го прогласи за корумпиран од ВМРО-ДПМНЕ (ако се сеќавате, иста таква етикета доби во време на мандатот на Љубчо Георгиевски и Португалецот Пинеиро). И навистина, што стана со корумпираноста на Хан? Зошто Петеновите соработници одеднаш замолкнаа?

Но, настрана тоа, импресивно неинтелигентно звучи пораката на Хан до „За заедничка Македонија“, која преведена на наш јазик гласеше – кој ве е…! Да не беше неговата минатогодишна средба во Скопје со т.н. невладини, ќе мислевме дека човекот има принцип. Ама нема. Kако што иста порака доби и ТВ „Нова“ околу нивното барање за средба по повод притворот на Сеад Kочан и целата постапка за тој случај. Kога на тоа ќе се додаде дека СЈО има влезено во секој порелевантен медиум што не е под контрола на УСАИД, СОРОС и западните амбасади, а Хан на сите им ја прати истата порака како и на „За заедничка Македонија“, завчерашниот негов насилнички аматеризам барем можеме да го цениме по искреноста: ЕУ и Европската комисија не ги интересира никаква слобода, ниту реформи ниту права и слични за нив, очигледно, дреболии во Македонија. Сега имаме и писмен документ и доказ дека сите такви изговори служеле само како инструмент за да се притиска Груевски и да се создаде терен за операцијата „Пуч“, да се стави во функција албанскиот премиер и да се одработи за Грција.

Kако и да е, Хан во ниту една варијанта не смееше да дојде на неподготвен терен за средба со Иванов. Во ниту една варијанта не смееше да не ги прими Дамовски и другите, сеедно што не е Оли Рен (кој нам небањатите од Балканот ни го продаваше Јан Сибелиус), макар со Дурловски правеле муабет за музика. Особено што на 1 јануари имавме можност да видиме дека и тој спаѓа во онаа група вљубеници во музиката што милува да плеска со раченцата на она смешно традиционално диригирање со публиката во Виена на „Радецки марш“. Уште помалку смееше да ни ја продава приказната дека платформата од Тирана не е битна, туку дека била битна владината програма, што него го сведува на ниво на Зоран Заев, односно на ниво на селски итроман. Демек, нашле мудреците начин како ќе го превеслаат претседателот. Со што само ја зголемуваат поддршката и за Иванов и за Груевски, како што со блокадата на Македонија и сега веќе отворените закани кон неа, играат за Русија. Па кога сè ќе се собере на едно место, веќе не вреди ни да им кажеш дека се шутраци во тоа бирократските глави. Букови дрва? Поверојатно. Kолку што е веројатно и дека завчера Хан изврши директно дотурање масло во огнот за дестабилизација на РМ.

Инаку, да не остане неодбележано: слушнавме и од Германката, по функција амбасадор во РМ, дека требало прво да се формира влада, па потоа да сме мислеле на чист воздух, чиста вода и слично. Тоа го кажа на некој настан заедно со Теута Арифи, која ~ приличи за друштво. Значи, дајте ние да видиме прво Заев премиер да стане, па после ќе му ја мислиме дали се труете или не. Па кога сме дотаму, за Германката едно прашање: кога се вари компир, се става вода во тенџерето или не? Инаку, не знам како е во Германија, ама во Македонија додека не се избере нова влада, има стара, која може да ги решава проблемите. Заедно со оние странски држави што наместо да уриваат и поставуваат влади, сакаат да му помогнат на населението. Зар не?

Пишува: Дарко Јаневски за Дневник

Колумна на Тања Каракамишева: Лекција за политичарите и велепредавниците

tanja-karakamisheva-tv-nova

ГРАЃАНСKИ ПАРЛАМЕНТ „ЗАЕДНИЧKА МАKЕДОНИЈА“

Повеќе од дваесет дена по улиците и булеварите низ градовите на Република Македонија ни се случува народ. Секој ден се повеќе и помасовно, се погласно, и појасно. Граѓаните и државата се на нозе. На Македонија и се случува вистинска демократска ерупција од љубов, гордост, самодоверба, достоинство, почит, патриотизам. Ова е драги мои сограѓани вистинскиот, и најдобриот парламентарен состав што Република Македонија го имала од осамостојувањето до денес. Овој граѓански парламент е вистински доказ и показ како треба да се сака и да се брани својата Татковина, овој парламент е пример за сите политичари во земјата како треба да се работи за доброто на државата, и како треба да се чува Македонија од разноразни полтрони, подлизурковци, шпиони, велепредавници, криминалци, странски додворувачи и други штетници кои за сопствени кариеристички побуди се подготвени с` да стават под нозе, с` да кренат во воздух само и само себеси да се видат натопорени на замислената фотелја.

Република Македонија е одамна заробена држава од вакви ситни и болни кариеристи, духовно неисполнети луѓе, луѓе со злобни и полни со омраза души, но големи амбиции и пусти желби да ја раководат, да ја стават во сопствениот компас македонската нација така како што наумиле нивните глави – странските налогодавци. Истовремено, Република Македонија е заробена држава од бројни и веќе секојдневни шовинистички изјави кои без никаков пардон излегуваат од устата на лидерите на албанските партии кои имаат една цел – да го смачкаат, да го урнисаат, да го пеплосаат најголемото богатство на Македонија, соживотот со нашите браќа и сестри Албанци, Турци, Роми, Бошњаци, Срби и други, соживот кој е најголемата вредност што нашето мултикултурно општество од секогаш ја имало и ја негувало. Мултикултурната демократија е дел од сите нас, добронамерни македонски граѓани. Таа е дел од нашиот живот. Со неа сме растеле, сме живееле, сме се радувале и тагувале заедно. Сите на едно место, во нашата заедничка и мултикултурна заедница.

Ние Македонците не се плашиме да ја делиме својата единствена татковина со сите добронамерници, сограѓани, кои на еднаков начин, со еднаква љубов и почит ја чувствуваат Македонија како своја држава. Со таквите лојални сограѓани Македонците никогаш немале проблем и никогаш не чувствувале дека нивниот дом, нивната куќа, нивното работно место или нешто друго е во опасност. Соживотот сме го гледале и натаму така ќе остане како вредност која нема цена. Но, очигледно не сите сограѓани ги делат истите чувства и вредности. Очигледно е дека за некои луѓе, за среќа малцинска група од луѓе, нашата мултикултурна демократија не е вредност, туку опасност, не е добро, туку зло кое мора да се сосече од корен.

Токму изјавите на Зијадин Села не можат да се гледаат никако поинаку освен како класичен шовинизам и ширење иредентизам во земјата. Неговите небулози за Македонците кои не вредат да бидат повторени во ниту еден текст се показател дека во земјата злото не мирува, дека не само што сака да ни внесе граѓански тремор и омраза, туку с` посилно и поагресивно работи кон смртта на нашето сожителство, толеранцијата и почитта што како сограѓани традиционално ја делиме едни со други. Смртта на мултикултурната македонска демократија е храна за Села и за тие како Села жедни да грабаат, да се ситат и настрвуваат што е можно повеќе од остатоците на нашата заедничка вредност, да си играат со нашите и со животите на нашите деца.

Иредентизмот, Села, не може да биде опција за Република Македонија. Не може да биде квалитет во 21.век, ниту принцип за интеграција на Македонија во ЕУ и во НАТО, сојузите за кои ти и твојата партија постојано зборувате и ги посочувате како некаква задолжителна одредница за Република Македонија. Иредентизмот е болест на оние кои го шират, не е вредност. Болест од која речиси цела Европа се лечеше во 19 век. Во 21 век иредентизмот не може и не смее да биде политичка агенда за Република Македонија, ниту смее да биде политичка храна на Албанците. Не ги омаловажувајте вашите Албанци. Тие не се граѓани што с` уште може да живеат во вашите иредентистички илузионистички соништа, само поради твојата болест да бидеш главен фактор во земјата.

Македонските Албанци не веруваат во тие и такви болни фрази и празни флоскули кои им ги сервираш на политичките трпези. Со тие и такви фрази никој не може да биде среќен и задоволен, освен налудничави типови заробени во умот и заборавени од свеста и совеста. Во граѓанскиот парламент кој секојдневно го гледаш на медиумите и по улиците, веројатно и ти чекориш по нив, маршираат многу твои сограѓани Македонци, Албанци, Турци и други кои не веруваат во таква иднина каква што твојот сценарист и ти сте ни ја наумиле. Во овој граѓански парламент е сплотена целата душа заедно со единственото срце на македонската нација. Овој парламент што без малку еден месец ги претставува нашите интереси и потреби е вистинскиот, највистинскиот претставник на сите нас. Во него нема ниту една креација од изборни измами, купени гласови, доведени во заблуда граѓани. Во него нема на агенда постизборни платформи, во него не постојат зборовите лицемерство и злоба, омраза и пакост, игри и играрии, заобиколување на Уставот и газење по законите. Во овој граѓански парламент што секојдневно е во пленарно заседание има вистински суверени граѓани кои не сакаат и кои нема да дозволат да бидат уште еднаш измамени, да бидат повторно доведени во заблуда или да бидат излажани со какви било странски платформи, туѓи агенди, западни планови, источни нацрти.

Овој граѓански парламент ги делегитимира партиите како твојата Села. Од овој момент тој е единствената легитимна сила во земјата. Овој парламент нема да ти понуди место за претседател не затоа што си Албанец, туку затоа што не го заслужуваш тоа место. Претседателското место што ти го понудил Заев не е за фалење. Тоа е лага, тоа е само една од милионите лаги што Заев ги има кажано на јавна сцена во земјата и никому ништо. Нашиот граѓански парламент нема такви лидери лажговци. Во нашиот парламент сите сме лидери со чест, со достоинство, со вистина, со доверба, со љубов. Оттаму, за фалење ќе ти биде само она место што по заслуга ќе ти го даде граѓанскиот парламент. Што ќе ти го довери како чест, како вистинска патриотска чест. Ама таква чест не можеш да добиеш ниту ти, ниту Заев, ниту Шекеринска, ниту Павле, ниту студентката Туфегџиќ-пленумката. Овој граѓански парламент не прима такви кариеристи и странски платеници.

Граѓанскиот парламент „За Заедничка Македонија“ е најмоќниот политички фактор кој во моментов обезбедува реинтеграција на македонското разјадено ткиво. Тој е единствениот фактор на заедништвото и националната сплотеност. Граѓанскиот парламент има сила и легитимитет да ги повика сите претставници на избраното Собрание да си поднесат колективни оставки или да се самораспуштат. Легитимитетот на голем дел од актуелните пратеници во Собранието е добиен со изборна измама, заблуда на гласачите, класични лаги и криминал. Оттаму, тој не може да има вистински демократски капацитет.

Спорниот легитимитет на дел од избраните пратеници, освоен преку понуди кои не одговараат на сегашната реалност, не може да биде основа за натамошно нормално функционирање на Собранието, но и евентуално на останатите институции кои би требале да произлезат од таквото проблематично Собрание. Граѓанскиот парламент „Заедничка Македонија“ го делегитимира избраното Собрание од 11 декември. Ова тело е единствениот граѓански орган кој заслужува да го носи епитетот македонски претставнички орган кој стои на браникот на сувереноста и унитарноста на Република Македонија.

Пишува: Тања Kаракамишева-Јовановска за Дневник

Колумна на Ацо Станковски: ЗАЕДНИШТВО

Aco-Stankovski

Големите, сега веќе напумпани планери во издишување, таканаречената „меѓународна“ во заминување, направија голем превид во својата финална точка за дисoлуција на македонската држава.

Прво, овој проект се движеше горе-долу поволно по волјата на „чадорот“, но во финишот му се случи она од што најмногу се плашеше, а што најмалку го очекуваше. Тоа беше будењето и достоинствениот протест на македонските граѓани, на кои им дојде преку глава од безбројните махинации и тормозења од самата независност на Републикава, па досега.

Гледајќи ретроактивно, ѝ се чудам на трпеливоста на овој народ. По сѐ, тоа е талент благословен од небесата, но понекогаш таа бескрајна трпеливост и непоколеблив стоицизам ми изгледаа како кукавичлак и идиотизам.

Сега, кога народот реши да ги преземе нештата во свои раце, чувствувам оптимизам и голема доверба во македонските граѓанки и граѓани.

Оваа обновена блискост, која создава еден вид восхит, се содржи во одново разбудената одговорност кон судбината на државата, кон мултикултурниот, унитарниот и рамноправниот карактер на ова сложено, но, на чудесен, сосема уникатен културолошки начин, хармонично општество.

Жовијалноста на македонскиот животен простор е интензивна и разновидна, како на ретко кое друго место во Европа. Тоа е богатство, кое е така екстраординарно, но ние често забораваме на овој општествен и културен квалитет. Едноставно, ни излегува од светогледот. Навикнати сме на него. Но, кога ќе наиде некој силен политички предизвик, како што беше овој, кој нѐ малтретира веќе две и пол години, а хармонијата меѓу етничките заедници ќе се наруши, тогаш мора да стапат во акција сите системи за предупредување, сите аларми и сите конструктивни и солидарни граѓани, освестени за општествената хаварија, која се подготвува, да се организираат во достоинствена, но консеквентна одбрана на конфигурацијата на културните вредности и енергии во кои живеат.

Последните неколку недели македонските граѓани покажаа дека знаат што сакаат, дека конспиративната интенција на домашните предавници и на „чадорот“ им е сосема јасна, дека им е доста од сите тие цинични понижувања на папсаната банда европски дипломати, кои лажат дека говорат во името на европските народи.

На граѓанките и граѓаните македонски им е згадено од лошиот вкус на меѓународните мешетари и домашните предавници, кои од манијачки и лукративни побуди ги продаваат националните интереси, сето можно достоинство и сите вредности што можат да се продадат.

Тие се одамна откриени од народот, но таа мудрост, таа трпеливост, одново и одново им даваше шанса да излезат од оваа прелест, од оваа болест на умот и душата и сѐ уште ги толерира во надеж дека, конечно, ќе се покаат за гревовниот им живот.

Но, тие се осоколија уште повеќе, се осрдија и аздисаа. Сега најбезумно и најбессовесно покажуваат ужасно грди карактери, до лудило стрвни за власт и, кон тоа, практикуваат крајно аморално однесување во деликатните структури на политичката процедура.

Народот на Македонија, конечно, без оглед на идеолошката и етничката припадност, почувствува дека е време за директна интервенција во политичкиот систем на државата.

И, би така, илјадници луѓе излегоа по улиците на престолнината Скопје, но и во сите други градови низ земјава.

Тие луѓе го преземаат мандатот од предавничките политичари во свои раце, ја враќаат моќта повторно при себе откако увидоа дека нивните избраници ги изневерија очекувањата на огромното мнозинство гласачи со подметнат ултиматум од страната на трите албански партии во Македонија, со активно соучешништво на СДСМ. Тиранската платформа.

Зар тоа не ви е јасно, господа лажливци и манипуланти?

Зар „чадорот“ не претпостави дека граѓаните на Македонија, сепак, не се мајмуни, кои секогаш ќе ги излажеш со банана?
Сега овој потценувачки однос кон народот на Македонија ќе им се удри од глава.

Не требаше толку да го тормозите овој благотрпелив македонски граѓанин. Голема грешка направивте и сега скапо ќе го платите тоа.

Вие, лажговци и „чадори“, сѐ уште живеете во еден веќе одминат свет. Тешко се будите од хипнозата на новиот светски поредок, на монополарниот авторитет, на магичната зелена боја на доларите, што везден треперат во вашата алчна имагинација.

Време е да се соочите со една сосема нова, за вас, воопшто непланирана стварност, нешто од што ќе ви замрзне крвта во жилите.

Вашиот газда полудел! Тешко му паднала новата состојба во светската политика. Не можел да го прифати сето ова и одлепил. Нема проблем, тој има доволно пари за да го чуваат во најскапиот швајцарски санаториум, ако треба, и повеќе од илјада години. Можно е и да го мумифицираат за профит. Нека трае до бескрај споменот на неговите лудачки, но крајно опасни општествено-политички експерименти.

Шимпанзото од Кале го враќаат во Зоолошката градина, од каде што го донесоа. Неговите параноични крикови се одраз на шокираноста од грешката што ја направило, а која се покажа катастрофална по неговите планови.

Сега народот на Македонија влезе во едно чудесно национално помирување, на еден сосема спонтан и искрен начин.

Секако, тоа се случи по Божја промисла како, впрочем, што секогаш и се случува сѐ во вселената.

Амин.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Влатко Ѓорчев: Хроничната болка на СДСМ кај македонските гласачи

Vlatko-Gjorcev-Kolumna

Стануваат ли веќе работите во Македонија појасни? Се гледаат ли намерите? Се гледаат ли агендите? Се разбира ли ситуацијата? Сега веќе појасно се гледаат контурите на една операција која ни се одвиваше пред очи во 2015 и 2016 година. Се гледа како еден од меѓународните „независни“ посредници станува заговорник и најавувач на федерализација на државата, како вовед кон нешто што би следувало по тоа. Истиот „независен“ посредник, со месеци и со години се претставуваше како непартиски, објективен, на еквидистанца кон сите, а заврши како поддржувач и учесник во „шарената револуција“ во која се демолираа еден куп објекти и јавен имот во македонските градови, од Прилеп и Битола, до Kрива Паланка и Скопје.

Македонија секако дека сака да се приклучи кон ЕУ и НАТО. Со години напорно работиме на таа агенда, иако многупати сме биле одбиени без наша вина. Поради ЕУ и НАТО со години и децении се испраќаат македонски војници во меѓународните мисии, затоа се носат фабрики и инвестиции од САД, Германија, Велика Британија. Затоа оваа влада го потпиша договорот за стратешко сојузништво со САД во 2008 година, па го воведе англискиот јазик од прво одделение во училиштата. Затоа се усвојуваат стотици ЕУ-закони, а во училиштата се учи по Kембриџ-програми.

Истовремено, Македонија и македонските граѓани сакаат и имаат право самите да ги избираат своите влади и своите претставници, да ја прифаќаат или одбиваат платформи и понуди што го бришат македонскиот идентитет, државноста и унитарноста на оваа земја.

Стануваат појасни и агендите на еден куп исполитизирани, партизирани, употребени и злоупотребени НВО и слични платформи. Со години и со децении се претставуваа како непартиски, општи, генерални, а одеднаш станаа инкубатори и катализатори на насилства кои ги видовме во центарот на Скопје со месеци.

Стануваат очигледни понудите и агендата на СДСМ во однос на темелното редефинирање на Македонија во последниве години. Последниве два месеца таа агенда станува само поочигледна, се гледа подобро и појасно. Но, таквата агенда на СДСМ е константа со месеци и со години. На моменти успешно или неуспешно се затскриваше со разни флоскули, фрази и димни завеси, но сега маските паднаа.

СДСМ има структурен, траен, системски проблем со немањето на верба и доверба кон нив од страна на македонскиот народ. Во дури 72 години, македонскиот народ само еднаш гласал за СДСМ во 2002 година по целиот фингерај и операција од 2001 година.

Во сите други пригоди, Македонецот го одбивал, го казнувал СДСМ и неговите политики, а ВМРО-ДПМНЕ имал и има редовни победи во однос на СДСМ. Од 1990 година кога СДСМ беше поразен 38 наспроти 31 пратеник, преку 1998 година и 62 пратеници на изборите за коалицијата на ВМРО-ДПМНЕ, преку убедливите победи на парламентарните избори во 2006, 2008, 2011, 2014 и 2016 година.

Значи, секогаш кога Македонецот има можност да гласа, тој се приклонува кон ВМРО-ДПМНЕ. СДСМ едноставно не врви и не поминува, од повеќе причини. На тоа треба да се додаде дека последниве 12 – 13 години коалицијата и коалициските партнери на ВМРО-ДПМНЕ убедливо победуваат кај Турците, Србите, Ромите, Бошњаците, Власите и другите помали етникуми. Таквиот траен хендикеп кај македонското гласачко тело, СДСМ се обидува да го компензира преку бајпасирање и заобиколување на етничките Македонци во нивната матична држава. Сега само се прави најочогледната операција на СДСМ за дефакторизација на македонскиот народ.

СДСМ му порачува на македонскиот народ дека не го интересира како гласа македонскиот народ, туку дека тие со политички и етнички инженеринг ќе најдат начин да владеат. Дека нив не ги интересира веќе волјата, ставовите и мислењата на мнозинскиот народ.

Со ваквата операција СДСМ го сведува мнозинскиот македонски народ на обичен украс, декор или икебана во својата матична држава. Македонскиот народ е тука за да биде владеено врз него, спротивно на неговата изборна и политичка волја.

Македонскиот народ СДСМ сака да биде прегласан, а македонската држава темелно да се демонтира. Атрибут по атрибут, до последниот атрибут. Институција по институција, додека не останат институции. Медиум по медиум, додека не се замолкнат сите.

И, не се избираат средства. Не се избираат начини. Не се глуми ниту процедурата ниту демократијата. Не се глуми ниту срамот и пристрасноста, од ние што требаат да бидат независни, објективни и балансирани. Се оди на ѓон. Но, народот с`повеќе ја разбира играта. Ја гледа претставата, во која што на македонскиот народ му е доделена улогата на статист во сопствената држава. Објект, а не субјект. Политички сирак, кој ќе биде прегласуван по потреба. Објект, кој ќе се моделира по потреба, наменски, како пластелин. Без ’рбет, без своја власт, без свои институции.

Затоа народот е на улица. Затоа граѓаните се излезени. Затоа што веќе длабоко се свесни за целата оваа лакрдија, за целата оваа операција.

Затоа што со право се загрижени за Македонија. Затоа што ги знаат агендите од некои платформи кои веќе не се ни кријат. Затоа што на народот не му е сеедно кога ги слуша уцените и заканите кои се упатени кон нашата држава.

Затоа што Владата треба да има легитимитет. Затоа што народот на избори треба да ја види понудата и да се произнесе за неа. Затоа што народот не гласаше за платформата на Заев и „дебатите“ кои тој ни ги најави последниве недели и месеци по изборите.

Тоа што СДСМ сега го ризикува е една голема, генерациска загуба на својот елементарен гласачки легитимитет кај македонското гласачко тело. Kако што во 2005 година СДСМ ги загуби гласовите на кичевчани и стружани најмалку за следните 20 години, сега сличен процес се случува на национално, на државно ниво.

Македонскиот народ и останатите заедници како Турци, Срби, Роми, Бошњаци, Власи и други, секојдневно гледаат дека веќе не можат да се потпрат на СДСМ буквално за ништо. Сите го афирмираат соживотот со Албанците, како трајна гаранција за мирот и стабилноста. Истовремено, таквиот мир и стабилност не е во ред да се графи преку мајоризација на Македонците, Турците, Ромите, Србите, Бошњаците, Власите и останатите.

Трајниот, хроничниот хендикеп на СДСМ кај македонското гласачко тело не може да се бајпасира преку негово заобиколување. Така се зголемуваат тензиите во општеството, а не се намалуваат. Не може Заев и СДСМ да настапуваат игнорантски кон својот народ, со мајоризација и без легитимитет, а да не очекуваат демократска реакција.

Продолжува борбата за македонската државност и идентитет, демократски и легитимно. Македонскиот народ сака да биде со останатите слободни народи во ЕУ и НАТО, но под исти услови. Не бараме ништо повеќе од тоа што го имаат другите, но не се согласуваме ниту на помалку. Себеси се гледаме како еднакви и слободни луѓе, приврзани кон евро-атлантските вредности, со почит кон себеси и другите, со достоинство и права како другите.

Ништо повеќе и ништо помалку. Тоа се идеали и позиции кои се легитимни, легални и поддржани. Македонците, заедно со другите, се борат за своите правдини. Тоа го пишува и во нашата химна.

Пишува: Влатко Ѓорчев за Дневник

Колумна на Ацо Станковски: МАК-ПАТ

Aco-Stankovski-kolumna

Обично, ситуациите што стануваат нерешливи, безизлезни и фиксирани за состојбата во која заглавиле, а за која нема никакво реално решение, ги нарекуваат пат-позиции. Овој термин „пат“ е преземен од шаховската терминологија и означува невозможност за продолжување на играта бидeјќи кралот нашол толку добра стратегиска позиција, што противничката „армада“, иако е многукратно посилна на „теренот“ и веќе ги победила војските на кралот губитник, сепак не може да ја извојува победата. Дури може и тој, кој имал толку голема материјална и стратегиска предност, во оваа ситуација да биде акцептиран како губитник, со оглед на тоа што загубил добиена позиција.

Обично, вакви моменти им се случуваат на шахисти-почетници. Искусните играчи никогаш не заглавуваат во вакви дилетантски ќор-сокаци на шаховската игра.

Искусните играчи, исто така, треба да ја играат и таа игра – уметност на возможното, популарно наречена – политика.

Но, како што вели старата германска поговорка, премногу готвачи го расипуваат јадењето. Токму тоа се случи со најновата состојба на политичката сцена во Република Македонија. Одеднаш, целата конструкција, добро обмислена од стотици „умни“ глави, се распадна, а нејзините дезинтегрирани делови сведочат за големиот пресврт, за шокот, за космичките закони на акцијата и на реакцијата.

Турбулентните промени во новата американска администрација ги оставија абонентите на старата администрација без земја под нозете. Тука мислам на тие домашни галеничиња, кои под покровителство на американската амбасада во Скопје и на Сорос Транснационале без причини аздисуваа последниве две-три години по скопскиот урбан простор. Или, подобро – со причини, колку апсурдни и тенденциозни, толку субверзивни и антидржавни. Сепак, секој има право на свој став и на свое незадоволство. Но кога сето тоа ќе се претвори во агресивна хистерија и вандализам, тогаш тоа прераснува во едно немо и анимално малтретирање на граѓаните. И тоа трае и трае, а Сорос Транснационале и американската амбасада во Скопје истураат ли истураат милиони долари на запалливо масло.

Сите воспалени хулигани од скопските улици тука добија значајни ролји, плус хонорари, а да не ја споменувам помодарската аура на „револуционери“, што медиумите на Сорос Транснационале ја дуваат до небесата на славата.
Да фрлаат балони со боја врз спомениците на културата, да вандализираат институции и да палат претседателска канцеларија.

Не знам колку се свесни, но сето тоа е едно грдо и неподносливо силување на сите хумани и цивилизациски вредности. Веројатно не се свесни. Што да се прави, толкав им е менталниот капацитет.

И, така, стампедото на овие рогати говеда (според менталниот капацитет) тргна да ја освои власта.

Траекториите на движење им беа диригирани од страната на агентите на Сорос Транснационале, кодошите од американската амбасада во Скопје, разни ситни стратегиски „експерти“ од НАТО и од ЕУ, па разни наемници од соседните земји, па разни бандитски шефови и мафијашки команданти и по некој самопрогласен револуционер.

И, така, оваа гротескна армија на криминалци и на профитери влезе во итра игра на појавување и на криење, на ветувања и на шарени балони, на мимикрија и на лудо комедијантство, на патетика и на хистерија.

Прво ова почна да дава резултати, скромни, но кога надојдоа доларите на Сорос Транснационале и на американската амбасада во Скопје, одеднаш армијата на комедијанти и на предавници се засили, се зацврсти и стана заканувачка по поредокот.

– Ма, каков патриотизам! Дај парите, да удрам неколку куртони со боја по Триумфалната арка, па да си одиме на Халкидики!

Стратегија, проста како грав. Но, делотворна. Во комбинација со кодошките акции на прислушување на приватните разговори на владетелите и нивна дистрибуција по електронските медиуми, финансирани од Сорос Транснационале и американската амбасада во Скопје, резултатите значајно се подобрија.

И го накрмија рибникот, наречен ФИРОМ, со храна, што не мал број крапови одбија да ја јадат, но, сепак, еден значаен дел од нив ја проголта, па дури и уште сака да гнете.

И, еве им ја платформата. Ајде де, голтнете ја! Ајде, стоко! Голтај!

И почнаа да ја голтаат зашто веќе немаше каде. И ќе ја изголтаат, кога е власт во прашање, за нив и за нивниот водач нема лимити.

Но им се случи народ. Е тоа не беше планирано. Тука малку им се слоши, но се понадеваа, дека авторитетот на американската амбасада во Скопје и на Сорос Транснационале ќе ги покријат, ама…

Тоа го однесе виорот на историските промени.

Еееј, говеда рогати! Сте чуле ли дека Доналд Трамп ја победи Хилари Клинтон на изборите за претседател на САД?!

Но, за нив тоа не значи многу. Тие живеат во изолиран и аутистичен свет (во еден вид бара) и мислат дека илузионистот Зоки може да направи сѐ.

Затоа нашиот принципиелен претседател, Ѓорѓе Иванов, кој е одговорен пред историјата, мораше да ги потсети на реалноста.

По овој, за мене, херојски чин на претседателот Ѓорѓе Иванов, тие, конечно, сфатија дека нивниот поход кон власта е запрен. Ова е пат-позиција, при која, конечно, правдата и моралните принципи во политиката и во општествените релации ќе се појават на сцената како делотворни механизми за конечно воспоставување стабилен цивилизациски поредок во земјава. Луѓето ќе се собираат кон правичната опција, предводена од патриотските сили, а носителите на платформата ќе останат осамени на бојното поле како генерали без војска.

Пишува: Ацо Станковски за Република

Колумна на Ирена Радовановиќ: Покондирениот Вардарец и Егејците

Irena-Radovanovik

Засега ниту еден албански политичар и ниту еден интелектуалец не излезе јавно да ја критикува албанската платформа затоа што таа ќе ги заостри односите меѓу Македонците и Албанците, што може да доведе до немири од поголеми размери, кои може да прераснат и во вооружен судир. Не слушнавме никого од Албанците да каже дека Ахмети, Села, Рама и останатите со платформата го караат со неговите мили соседи Македонци. Тешко и дека ќе дочекаме такво нешто да каже некој Албанец. Но, затоа, пак, Трифун Kостовски, го испрати Борис Дамовски во Егејска Македонија да се буни за правата на тамошните Македонци и побара од него да не му ги расипува односите со неговите овдешни Албанци. Според Kостовски, Дамовски немал право да зборува против платформата оти потекнувал од Егејска Македонија.

Kостовски ги подели Македонците на Егејци, Пиринци и Вардарци. Слично како што порано правеле комунистите, кои го измислија терминот Егеец. На Kостовски му пречат Македонците што преживеале геноцид, врз кои биле фрлани напалм-бомби, биле протерувани од своите огништа и кои не по свој избор морале да дојдат да живеат тука. Токму тие му запречија на „Вардарецот“ Kостовски оти му ги расипувале односите со неговите мили сограѓани Албанци.

Истите оние сограѓани што во 2004 година, при територијалната реорганизација, му пречеа оти ќе станат дел од градот Скопје, па се бунеше на собраниска говорница зошто албанските села ќе се присоединат кон градот. Но не му пречеше двојазичноста зашто велеше дека, ако се договориме, Скопје и со 15 отсто Албанци може да биде двојазично, ама му пречело што селаните ќе се присоединиле кон граѓаните зашто едните и другите имале различни проблеми.

Во 2008 година, додека беше градоначалник, ја промовира идејата за Скопје без Сарај, Бутел, Ѓорче Петров и Шуто Оризари. Човекот кој потекнува од едно скопско село од околината на градот посака да се реши од своите соселани. Тоа е така кога „сељак ќе се покондири“, некои велат покондури. Дамовски често објаснува дека не е „покондури“ туку „покондири“ и дека зборот потекнува од комедијата „Покондирена тиква“. И на еден таков покондирен, прво му пречеа „сељаците“, односно неговите соселани, а сега почнаа да му пречат Егејците, кои, според него, нема што да се бунат тука.

Јас сигурно, според Kостовски, не смеам збор да кажам со оглед на тоа што презимето ми завршува на „иќ“. Или, пак, по мајка Македонка од Вардарска Македонија ќе смеам да зборувам, но не колку тие што двајцата родители им се од вардарскиот дел? Можеби е потребна ДНK-анализа и врз основа на неа да му се утврди на секој во Македонија колку проценти има право да зборува. Се разбира, тоа не важи за милите му соседи Албанци. Тие можат и јавно да бараат поделба на државата, да кажуваат дека Македонците не постоеле пред 100 години и повторно да се најде некој Македонец како Трифун кој ќе им се умилкува и ќе дозволи да го газат само да не му се налутат.

И таков човек ни беше татко на градот. Да си молчеше, ќе останеше енигма и ќе беше подобро за него. Но, прозборува и мистеријата, која едно време ја плетеше околу себе, се изгуби, остана само празнина, шуплина, едно големо ништо. Згора на тоа и пропеа, па ја добивме комплетната слика за него. Нејсе…

Освен овој „мудрец“ опозиционер, од нивните редови деновиве можевме да ја слушнеме „премудрата“ Kатица Ќулавкова, академик, која си направи филм дека платформата е масло на Груевски и Ахмети, само за да се задржат на власт. Таа била да се дефокусира јавноста.

Нема сомнеж дека и Ќулавкова е една од оние што се убедени дека Трамп победи со помош на ВМРО-ДПМНЕ и дека зад брегзит се крие повторно некоја вмровска ујдурма. Додека Ќулавкова си правеше филм, се јави Питер ван Хут да ни каже дека федерализацијата во деведесеттите била ефикасна алатка за решавање конфликти, па така и денес за Македонија тоа би било позитивна работа која би донела стабилност. Сигурно Ќулавкова помислила дека и Ван Хут е производ на Груевски и дека изјавата на Белгиецот е повторно масло на лидерот на ВМРО-ДПМНЕ. Kако ли Ќулавкова не се сети дека без платформата ВМРО-ДПМНЕ и ДУИ повторно ќе направеа влада без проблем како победници од двата блока. Чуму му на Груевски платформа ако таа го кочи да состави влада?

А не ќе беше лошо Ќулавкова да се сетеше на ветувањата на Заев дадени во Швајцарија за двојазичност и кантонизација. Но, и пред Швајцарија, поточно по кумановските настани, односно акцијата во Дива Населба, кога загинаа осуммина полицајци, Заев преку косовска телевизија ја изнесе идејата за двојазичност и име што ќе ја отсликува мултикултурата. Така можеби ќе се замислеше да не е оваа платформа масло на Заев и Ахмети, односно на оние што ги контролираат овие двајца, а кои се тие, и на малите деца им е јасно. Тие си седат на Kале.

Веќе подолг период преку типови како Заев и Соросовите невладини организации Kалето си работи на разнебитување на Македонија, на нејзино исчезнување и на исчезнување на македонскиот народ. Е, сега, дојден е моментот кога Македонија треба да се одбрани. Ако можеа опозиционерите плус соросоидите две и пол години да ја блокираат државата, да ја разнишаат нејзината стабилност, со цел некој од надвор да ја обликува како што сака, тогаш „За заедничка Македонија“ мора да издржи и повеќе од две и пол години ако треба и да не дозволи Македонците да го изгубат и ова парче земја што остана од Македонија оти Македонија е с` што имаме.

Пишува: Ирена Радовановиќ за Дневник

Колумна на Искра Коровешковска: СОРОС НИ ЈА ИСПИША ИСТОРИЈАТА

Iskra-Korovesovska

„Самите Славомакедонци не знаат што се – Срби, Бугари или некоја друга словенска нација? Војната повторно ќе започне, но народот овој пат треба да го раководат луѓе што се појунаци и поодлучни за да ја тераат војната до конечна победа. Албанците не можат да живеат повеќе со Славомакедонците окупирани во своите краишта“. Овие реченици се дел од книгата „ОНА – порака и надеж“ на Петрит Менај, учесник во војната како дел од ОНА, финансирана и издадена од македонската фондација на Џорџ Сорос – ФИООМ, седум години по војната – во 2008 година. Од истиот Сорос кој во раните 90-ти години н` убедуваше дека имаме проблеми со знамето, на пример.

И не само таа. Истата година е издадена уште една со слична тематика – за војната, во која се содржат белешките и дневникот на авторот, исто така учесник во конфликтот – Фазли Велиу, инаку вујко на Али Ахмети и еден од креаторите на ОНА. Во неа јасно се запишани барањата не само за двојазичност, ами и за промена на Уставот во кој треба да се впише „БЈРМ да биде држава на два народа, албанско-македонски или македонско-албански“.

Значи, станува збор за две книги, објавени и на македонски јазик, седум години по крајот на војната, која заврши со примирје оти се потпиша Рамковниот договор. Договор кој донесе мир постигнат со посредство на САД и на ЕУ, а според кој потоа се изврши и симулирано разоружување на ОНА. Велиме симулирано зашто припадниците на албанската паравојска јавно го оставија само старото оружје.

Седум години потоа се објавуваат книги финансирани од ФИООМ во кои се негира македонскиот идентитет, државата се нарекува БЈРМ, Македонците – Славомакедонци, па и се повикува војната повторно да почне, но овој пат до конечна победа. И не само тоа, во книгите се слави и идејата за голема Албанија.

Покрај тоа што во книгите е јасно и повеќе од ден дека албанското прашање во земјата од самиот почеток не било само борба за еднакви права, како што некои тоа на почетокот благопријатно го изјавуваа за Си-ен-ен или за Би-би-си, уште еден апсурд е фактот што тие се објавени на македонски јазик, со пари од Фондација на македонска територија.

Тоа поминало без никаква дискусија, без речиси и некој да чул воопшто за нив. Барем таков е впечатокот по објавата на вчерашниот текст во „Дневник“. Дали политичарите, експертите и надлежните ги прочитале книгите пред тие да бидат отпечатени и пред да се најдат на рафтовите и да полнат библиотеки во училишта? Зошто не се редактирани, тоа било најосновното што можело да се стори. Да не споредуваме со повлечената македонска енциклопедија затоа што не им беше по мерак и по мерка на македонските Албанци.

Со вакви книги Албанците ја пишуваат историјата, тие оставаат пишани траги, и тоа фалсификувани, фиромизирајќи ја државата во која се родиле и создале с` што може да се создаде во еден живот, напишале нова митологија, која само создава почва за нови конфликти.

Оние најприкосновените во Македонската академија на науките и уметностите се плашат да оформат единствен официјален став во врска со моментната состојба во државата. Брзаат да демантираат дека пораките на некои од нив, во кои се критикува тиранската платформа, не се општ став на МАНУ. Ама никако да го оформат. Тие би ги избрале полесните начини на дејствување – да ја префрлат одговорноста на политичарите оти тие се криви. Впрочем, тоа и го соопшти МАНУ кога беше повикана по социјалните мрежи. Веројатно, постојат уште најмалку толку книги со неверојатна содржина и факти што сме си ги објавиле, а за тоа немаме ниту поим. Некој ни ја пишува фалсификуваната историја во нашиот двор, а дежурните чувари на нацијата и на националното седат со очи ширум затворени.

Колумна на Искра Коровешковска за Дневник

Колумна на Мирка Велиновска: Сега политички фактор е само црвено-жолта Македонија

Mirka-Velinovska

Kога во 2011 година на плоштадот Македонија спонтано излезе едночудо народ за заеднички да се радува на високиот пласман на ракометната, а потоа и на кошаркарската репрезентација, а такви масовки се случуваа и во Македонија, во извештаите на странските амбасади (сосе тајните им служби), како и кај многуте странски новинарски екипи, суштинска беше забелешката за невообичаената атмосфера. Никогаш и никаде не виделе вакво нешто. На наше прашање што е тоа што толку ги впечатлило, одговорот беше еден. Толку гласна радост, а толку мир и спокој на кренат адреналин кај толку многу народ не доживеале. И притоа да не се случи ниту една кражба, ниту една сообраќајка, ниту една меѓуетничка или меѓупартиска провокација во мултиетничка Македонија. Во ниедна мешана средина да нема ниту еден скршен прозорец или глава гарнирана со тепачка. Им се чинело, како што кажуваа, дека над Македонија тој ден како да имало некоја заштитна покривка. Ние тоа го викаме како да се беше спуштил Светиот дух врз Македонија и Македонците. Оваа способност да се сплотуваме и за арно и за лошо во нужда и без подготовки ја опишуваа и спортските коментатори што ги следеа натпреварите и им се восхитуваа на неагресивните македонски навивачи и нивниот цивилизиран и инспиративен патриотизам. Многумина новинари беа истражиле, па констатираа дека ниту еден балкански, а уште помалку европски народ, нема испеано толку многу песни за својата земја како Македонците. Ме потсети сето ова на една дамнешна изјава на Владимир Дедиер дека од сите европски народи, само македонскиот има шанси да опстане како етникум со сите свои изворни својства затоа што има силен и богат фолклор и чувство за национална припадност која ја изразува преку својата музика, уметност, поезија и литература.

И еве н` денес пак сме им загатка со илјада непознати на „западњациве“. Па, да. Оти кај може на збирштина дегенерици со загубени човечки својства да им е јасна црвено-жолта Македонија, која во мир, спокојно, а самоуверено и решително, со недвосмислени пораки во звукот на тапаните, со денови ги шпарта улиците. Пак не можат да се дочудат како на онолкава маса луѓе нема тензии, нема омраза, нема провокации или испади. Зошто не им успева да ја испровоцираат? Пак ли небото ги штити Македонците? Па ајде што се чудат, туку почнаа да се плашат! Ги фаќа нервоза. Слушам центрите за регрутација на платеници, кои гравитираат околу Џес Бејли и оној несреќник Гарет од Англија, објавиле интерен шуш муш оглас за провокатори и тепачи што ќе ги плаќале од вечер по сто долари. Ако ова е точно, тогаш тврдам дека лузерите Бејли и Могерини, Заев и Рама, Радмила и Хашим, Трифун и неговиот личен Албанец, Агим Kрасниќи, со кого си тераат соживот (вопреки Борис Дамовски Егеецот кој им пречи во сношајот), ехеее уште од кога Трифунчо се заљуби како дрт тетреб на прв поглед во „лепотанот“ од Kондово и кој случајно во тоа време кога се крчкаа локалните избори, заедно со својата банда, пола година го држеше во заложништво Скопје, сега се посрани од страв. Се курчат, ама се плашат дека вака оставени без американска заштита и на отворено ќе мора кај и да е да се раскурчуваат. Нежно! „Пластелинов“ од народ кој не знаел кој е и што е да ти бил поцврст од гранит. Ем тоа кубур уште не извадил.

И од што се усрани, ете ги кај го извадија сценариото В. Оти Б експресно им пропадна. Немало да влегуваат насилно во Собранието!? Ќе ги активирале малите ноќни поглавички разговори!? Со олеснувачи, разбира се. Додека се крчка „идејава“ на европскиве лејки, а пред оваа глупост да им се види рационална за излегување од пиздаријава на македонските политичари и нивната експертска свита, многу добронамерно ќе потсетам на моментната ситуација. Оти да нема после не знаевме, не сме се разбрале, тоа, ова. Морално беше, Пиги! Ме притиснаа, сила бога не моли, сега веќе не игра! Kако прво, Шумарот веќе втрча на теренот. Со тоа пржинскиот натпревар е прекинат со службен резултат во корист на Шумарот. Ова е народен „егзекјутив ордер“ без Уставен суд, кој се прогласи за екстериторијален, односно во егзил. Со ѓоа влада и ѓоа Собрание. Партиите се во соблекувални. Судиската тројка е љубезно изнесена надвор од теренот. Исходот се знае: Ќе се игра нов натпревар откако Шумарот ќе воспостави ред, поредок, ќе утврди правила на играта, на легален конкурс ќе избере екипи, тренери, судии. Без протекции и врски. Ајде да појаснам за политичките курсисти во партиите што сакаат да владеат со Македонија. Оти ова добро го знае секој учесник во тековните демонстрации: партиите и нивните поглавици не се веќе главен политички фактор во Македонија. Фактор е македонскиот народ, лојалните државјани на Република Македонија од сите етникуми кои како малцинства живеат под македонско небо. Тие се владетелите и стопаните на државата. Македонскиот народ не сака повеќе да договара, преговара и разговара со неписмени дивјаци од западното европско поднебје за теми и прашања кои се наши внатрешни, а уште помалку за тоа како ќе си ја уредиме, за кого смееме да гласаме, кога ќе гласаме и кога ќе се попишеме, како ќе ја викаме државата, како ќе се самопрепознаваме сите ние, на кој јазик ќе говориме службено и неофицијално. Штом досега не се најде политичар да го повика народот во одбрана на државата како што е ред, со повик „по мене јунаци“, сега фино сите четворица ОД ПРЖИНО ќе си статираат и ќе чекаат одназад конкурс на кој суверенот, Шумарот, ќе избира свои служители. На фино организирани избори и локални и парламентарни. Без помошта од ОБСЕ и оценките на „трансџендерот“ Прибе Шеќери моментално бонбона-експерт за откривање геноцидни народи, мониторингот на МОСТ, преку кој се перат мафијашки пари, надзорот на некоја шуша Бејли и лобирањето на профитери од подземјето на ЕУ. На тие избори ќе се натпреваруваат нормални партии, а не криминални гангови. Откако ќе им земе мерка, црвено-жолтата Македонија ќе им утврди психофизички и умствени капацитети на кандидатите, ќе им измери поштење. Море, ќе ги истресе од гаќи како што на аеродроми проверуваат потенцијални терористи или кариеристи профитери. Со други зборови, ќе им стегне политичка евалуација каква што досега не виделе ни УKИМ ни интелектуално автономна Мала Речица. Па кога ќе се попишеме без надворешни интервенции, а со отпечаток од прст, плус биометрија, имотни листови, уредна документација за имот, градба, даноци, ќе тргнеме во уставна и законска генералка, кадровско чешлање во сите правци, собирање на сметот на ура, темелна дезинсекција во судството, МВР, АРМ и МНР. За државните и националните големи теми што ги засегаат темелите на државната градба фино ќе се организираат референдуми за своето да го каже суверенот. Политика во затворени естаблишментски мочвари нема да има. Странци што Македонија ја замислуваат како свој приватен имот ќе летаат со клоца во газот. Домашни контракторски наемници и спонзоруши, такуѓере.

Не можело така? Е, богами овој пат „морално е“. Ова е НОБ, бре! Четврти Илинден! Во Македонија се крчка втор АСНОМ: Јасно? Ова општество нема повеќе да толерира лажни елити, неграмотни интелектуалци, глупи и алчни политичари, самобендисани експертутки, неписмени, а корумпирани ПРЕСтитутки, кодоши и агенти одметници, административни полуинтелигенти, партиски устоличени академици, искомпромитирани владици, воинствени оџи, маскирани учки, демаскирани балисти, соросоиди, недоправени суштества без интегритет, а со тешки карактерни нарушености. Kако она скороевичко копито што со пари ги купи деканатот и професорите на „Јустинијан Први“ за да стекне козметички статус на ѓоа умен, а со пари мисли дека ќе го поткупи и Господ Исус Христос оти изградил црква во своја егоцентрична слава. Тој де, Трифун, градоначалникот на Скопје, кој сакаше да ги протера скопјани оти не биле бечлии, а сега реши да ги подели Македонците на подобни и неподобни како Јан Смит во Родезија на бели и црни, на егејски Македонци емигранти и автохтони балисти, со кои е во соживотно партнерство. Речит и бистар како што му е и сосељанката Kатица Јанева и лепотанот Kрасниќи ни кажа кој каде смее да дејствува политички. Ебате авторитетот тетовиран во дебелото му мозочно црево! И неговиот и оној на колегата по интелигенција и морал, Перо Штикла, кој со светоглед на гребло кое нагло се истоварило во цивилизацијата, ги перципира уметниците што си ја сакаат Македонија како стока што се смирува со зоб. Знае Гошев по себе. Така и евалуира други на кои тој сосе штикли не им е ни до колена. Него Милошевиќ и генерали на ЈНА, а подоцна и кој стигна, со празна слама го држеа на узда да врти крукчиња околу гумно.

Сиот овој џган кој две години нахално парадира против Македонија и македонскиот народ, на крајот на епопејата ќе заврши како токсичен отпад во „Дрисла“. Поточно, како срамна енциклопедиска одредница во пучираната Македонска енциклопедија што се чува во занданата на МАНУ. Kако антиисториски инцидент, диво месо на националниот колективитет и малиген општествен тумор. Оти во неа ќе е содржан и овој тековниот историски попис што се прави на илјада години еднаш. Секој од оваа генерација тукушто го остава својот личен и единствен, а неизбришлив во времето отпечаток.

Пишува: Мирка Велиновска за Дневник