Колумна на Мирка Велиновска: Деташирани депонии на Дрисла

Mirka-Velinovska

Фрау ,,мадам“ Ангела Меркел веднаш по ЕУ-НАТО журките со Доналд Трамп во Брисел и на Сицилија, очигледно незадоволна од исходот, објави дека, за жал, Европа веќе не можела да се потпира на САД и затоа ќе мора да си ја земе судбината во свои раце.

Прво на што помислив кога ја слушнав е дека ,,лидерката“ на ЕУ и на Германија и верна вазалка од Прв ред на дип стејт Вашингтон и центар на радикалниот либерал-фашистички тероризам, влегува во кривина со над двесте км на саат, а без кочница. Дури ни Латас не го може тоа, иако е докажан експерт. Дали заради минхенските кригли од два литра, дали заради есенските избори, важно дека како политичарка која претставува сериозна држава, ги шокира сите колеги подопашници, марионети и лиглиња од банана плантажите (тие погрешно ги викаат држави ем европски) што ги стекнаа како воен плен САД по Втората светска војна. Оти сите топтан завршија како ебана или политички коректно кажано, поразена страна поради квислиншките им влади. Не знам како ја прими веста Цветин Чилиманов со кого лани почнавме јавна полемика по прашањето на слободата што на светот му ја донел Вашингтон, во кој правец еволуира, ама убаво се сеќавам дека јас му тврдев со докази дека американското лидерство значи исклучиво колонизација и окупација и затоа евроатлантскиот партнерај е најобичен политичко-профитерски куплерај во кој сакаат да учествуваат само тие кои се чувствуваат удобно во робовска кожа, а сон за слободата им е што повеќе да личат на својот господар на кој му служат. И сега ви се молам, оваа мистријава од Берлин, во име на целиот континент вели ќе си ја земеле својата судбина во свои раце. Може бе, зошто да не може! Само кога п-тиииит-а ќе рече куку. Не зборам само за старите и новите американски бази кои од 2013 година никнаа како печурки ширум Европа заради страв од вонпланетарна руска инвазија. Мислата ми е на десантното истоварување на американски трупи и оружје, најголемо по времето на Хитлер миротворецот. Или, што би рекол покојниот Милошевиќ: ,,Судбина? Мало морген сега!“ Сакам да кажам вие веќе не сте господари на својата судбина. Сега сте жртви на карма за с` што правевте до сега. Доаѓа време на наплата. Доналд Трамп ви кажа убаво и на човечки јазик, а богами и со прецизен говор на телото дека му должите на газдата на банана плантажите, пардон, државите, за ѓубриво, за семенски материјал, за запрашување и прскање и се некои такви трошоци. Сега бате ќе гледаме и цвичење и квичење оти трговецот Трамп им вели всушност, ќе ве препуштам на самите себе, па ќе видите брзо „пошто боранија у пролеќе“. Што значи тоа, ајде па јас да ви дешифрирам. Kаква судбина ќе си земе во свои раце овој ексклузивен клуб на раздрндани држави кој нема капацитет за самоодбрана. Освен Велика Британија. Генерали и останатото армиско ,,особље“ не се војска. И кога имаш оружје, ако немаш борци, мотивација и патриотизам, немаш ни одбрана, ни напад. Е, ама од толку самобендисан цинизам со кој ги затрувте своите поствоени генерации, сега ќе ве дотолчи ,,мудроста“ дека за идеали гинеле будали. Затоа ви е начкрабана судбината. И лошо ви се пише. Ќе ви ја испише интелигентниот Трамп или некој како него, а по него, оти светот веќе не е оној што го знаевте. На пример, сериозната политичарка Меркел која служеше како черга на американскиот империјализам си ја зијани Германија на комар. Прво со Трансатлантскиот договор за пљачкање на ресурсите на државите жртви на банкарски грабеж, па со преземањето на монструмот Монсанто од страна на Баер и со разобличувањето на шашмата и колосална светска измама на светски радикални терористи од рангот на Сорос за климатските промени предизивкани божем од човекот. Падна и Парискиот договор.

Е, тука ве чекам бе, гулапчиња. Нели премудриот ви македонски народ ве советуваше низ вековите да не летате како слепци по бумбар, оти кај и да е, ќе ве слета на гомно? И го послушавте ли макар еднаш гласот на умниот? Јок! Пошто слушате команди на далечинско и редовно атериравте меко на смрдливо гомно, сега што правиме? Дада ви Ангела ќе си ја зема својата судбина во свои раце. Вие што линија ќе следите, баш ме интересира оти судбината на Македонија и Македонците четврт век ја проигрувате на комар прогласувајќи ги евроатланските буљаши за наша единствена судбина. Демек тие имаат право да си кројат ем своја судбина, ем на сите оние на кои им го имаат меракот, а нашата ја пишуваат сетики некои евроатлански муфљузи. И немала алтернатива!?

Значи, веднаш да кажам. Има и не само една. Но, за да ги видите ви треба слободен и функционален, ајде да кажам и креативен ум. Такво нешто во моментов во политичката ,,заедница“ или, алтернативно новоговорски, во ексклузивното клупче на балкански лидери нема. Доминираат курсисти од кумровачки тип. Ние, некурсистите ги викавме ваквите бутици перални за мозок преку индоктринација. Со помош на таа лабораторија за производство на човечки шут, со помош на тие лабораториски произведени лидери, ЦИА успешно ја уништи СФРЈ. Сега драги мои се намножија лабораториите. А богами и курсистите за идни лидери. Ги гледам, ги среќавам повремено и ги жалам. Знам колку ќе им вредат ,,дипломите“ во блиска иднина. На пример, познавате ли денес некој од СДС што ќе ви каже дека бил ,,кумровачки курсист“? Па не знаете, нормално, оти овој политички моден ,,ајтом“ денес е демоде и се крие во најтемното ќоше на биографијата. Сега уште се во мода ,,школите“ курсевите на Аденауер, па на Ван дер Штул, Ван Хојте, Сорос и слични ,,великани“. Еве, Меркел ни најави време во Европа кога ќе се прави голем политички ресет. С` за што ги тренираа до сега курсистиве, ќе мора да заборават. А потоа, откако ќе поминат болен период на детоксификација, допрва преку ментална терапија ќе мора да научат самостојно да мислат, да донесуваат и судови и одлуки, па да научат да говорат на човечки јазик и да ја видат реалноста без помош на стимуланси. Е тогаш ќе може да се каже дека минале низ тешка и болна транзиција и слетале на солидна земја.

Ова секако не ги опфаќа психопатите и социопатите од калибарот на Фрчкоски, ниту ,,политичари“ црпнати од вукоебини за посебни потреби кои се наброени во доктрината на ЦИА уште во 1953 година и во која на сочен јазик е набројано какви квалитети треба да има потенцијалниот курсист или регрут. Да не должам. Предност имаат расипаните, глупавите, црпнатите, алчните, безморалните, безсовесните. Сакаш- нејќеш, мора да стигнеш до тестирање, ем екстерно и кога е за знаење и кога е за гангстерај. Освен во ,,дис бјутифул кантри“ која сега е окупирана од подрумски и курсистички одгледан политичко- интелектуален шљам кој тешко базди на нова тура евроатлански фашизам. Ем неписмен кој има уплав од јавно оценување и стандардизирање. Бањати се, а смрдат на трупла во распад. Реата што сега го загадува воздухот и животната средина во Македонија, ја прави етикетата вмровски народ со валкани нозе и влакна во носот, како добро скоцкана реклама за природен француски парфем кој е поскапоцен од било каков хемисколабораториски бучкуруш а ла сезон. Од тие соображенија, јас не ги признавам ни Собранието, ни Владата, ни СЈО ни сите други квази институции запоседнати од окупаторот. Ги сметам за деташирани депонии на Дрисла за опасен по здравје отпад. Од таков отпад не се ослободувате на обични демократски избори или со медицински маски со кои се штитите од банален смог. Сега уште нема видлив македонски Диего Дутерте. Но ќе се појави многу брзо. И не само еден. Оти нацијата е нападната од мутиран ебола вирус кој го шират глутница штакори. Штом на курсистиве брзо им проаѓа времето, и овде ќе излезат од мода малодушните лидери со зајачко срце или расипаните лидери со тенко бабуле.

За земањето на својата судбина во свои раце беше зборот. За ,,лидерката“ Ангела Меркел беше зборот. Е баш сега на оваа тема сакам да ги чујам менталните проблесоци на Ѓорѓе Иванов, Никола Груевски, Антонио Милошоски и Никола Поповски. Уште ли сме кај тоа дека немаме друга алтернатива освен својата судбина да ја препуштиме на ЕУ и НАТО оти сме делеле исти фашистичко-терористички вредности?

Намерно не го ставам во ист пакет оној пучистичко-силеџиски џган од СДС, УЧK и Бали комбтар, Фрле и Геро со ВМРО-ДПМНЕ ,,лидерите“ курсисти. Оти тие се главно жртви на политичко-идеолошка фатаморгана во услови на светски хаос. Што не ги оправдува или ослободува од директна одговорност за преведување на државата Македонија во дивоградба преку грабеж и тоа додека се власт. Слушнавте нели кој е газда, а кој извршител на микро-примерок во медиумскиот простор. И како функционира нетитканото лажно новинарство. Сорос дава пари, а Фрле ги оплодува преку корифејот на медиумските бројлери. Терористот Фрле му дава команда на самоубиецот Геро да се саморазнесе со албански експлозив над Македонија, по хоризонтала, а овој беспоговорно прифаќа. ИСИЛ гомна да јаде бе! Е тоа е новост за мене. Јас мислев дека ,,терористи“ по традиција имала само во ВМРО во 19 и 20 век. А ваму видиш, радикален тероризам да ти бил суштина на СДС идеологијата за 20 и 21 век. Лево? Од ова подесно, здравје! Значи затоа го бранеа терористичкиот џган вкопан во ,,Диво насеље“ масакрот во Смиљковци, Вејце и Kарпалак, акцијата во Бродец, а ја напаѓаа државата. Дечливе се браќа по политичка религија со ИСИЛ. А зашто Меркелка и компанија ги доведоа на власт со пуч, јасно ни е и кои се оние во Брисел и ширум Европа.Тие се креаторите на ИСИЛ и воедно негови водачи. Нивните рожби го испотепаа домицилното зомбизирано население. ,,Бомбичево“ на ју тјуб не ме изненади оти им го знам ,,сношајот“ од почеток. И едниот и другиот така се регрутирани и исповрзани ко свински црева. Но ќе ја чекам ,,професионалната“ сеирија за хоризонталното ширење на албанскиот јазик како и за шарлатанската ,,експертска“ ем правна подлога на тоа дека се што не е јасно запишано како незаконско во рамковниот Устав полн со маскирани дупки, било дозволено. Ова дечки ако не сте знаеле е алатка на панаѓурски шатри дигнати во провизорни вукоебини да глумат правна држава. А Фрле е специјалист токму за тоа. Се вика опциско (слободно) толкување на законот и Уставот. ,,Мож да буде ал не мора да значи“ кому иде. Се додека не тропне на врата кармата што си ја заработил. Виѓавам дека на тој план на ова динамично дуо лошо му се пишува. Трамп во Брисел не го спомна членот 5 за солидарност на членките во војна или напад, ЕУ и онака нема врска со солидарност од било кој вид, па овие балкански тутурутки како Фрчкоски што веруваат во моќта на чадорите произведени во атлантската оаза, ги чека големо изненадување. Ќе ги прегази шлепер како жаби на автопат со шест ленти. Штета е само што тие лично нема ни да видат и да дознаат што ги снашло. Ама нека им е за утеха дека конечно ќе бидат корисно општо место, односно, морална поука за нацијата која наумиле да ја уништат и обездомат. Јас пак се надевам дека Грците конечно ќе ни откријат за колку примен поткуп и за кои свињарии е уценет Љубомир Д.Ф. што е зачин во секоја сплетка против Македонија.

Пишува: Мирка Велиновска за Дневник

Колумна на Ристо Никовски: Името не смее да се менува по никоја цена

Risto-Nikovski

ПОРАKИ ДО ЗАЕВ

ПРВА. Груевски го променија само поради неспремноста да ја прекрсти државата. Ако го свиткаше ’рбетот и се согласеше да се разнебити македонскиот народ, што е недискутабилната цел на Вашингтон, затскриена зад името на државата, ќе го поддржуваа уште 10, 20… години. По Букурешт (2008), нашиот маневарски простор се намалуваше, нашата меѓународна позиција постојано слабееше, како резултат на блокадата, уцената и ултиматумот – прво името, потоа членство, без соодветно да се реагира. Паралелно и трпението на САД истекуваше по многубројните неуспеси за името. Kрајно наивно, дури и недоветно е да се верува дека новата политика на НАТО, по 2008, на ширум затворени врати за наше членство е грчко дело. Во Букурешт немаше вето туку целосен и драстичен пресврт во политиката на САД кон нашата земја. Почна да им пука трпението заради неспремноста да ги следиме нивните балкански интереси во кои нема место за Македонците. По изборите од 2014, процесот кулминира и с` уште трае, со длабока криза што е класичен начин за рушење на непослушни режими.

ВТОРА. Џорџ Буш навистина сакаше да н` внесе во НАТО со референцата, ама неговите соработници го спречија тоа. Не Атина. Ако не беше на крајот од мандатот, тој најверојатно ќе успееше. Има два клучни доказа дека беше така – а) ако Грција поставеше вето или ја креираше новата политика на НАТО, неизбежно ќе се спротивставеше Турција која немаше да дозволи консензус за блокада на Македонија. Анкара, меѓутоа, не беше спремна да се конфронтира со САД поради нас, што е сосема логично; и б) свесен за својот пораз, Буш ги покани Црвенковски и Груевски на средба во Загреб, како некаква утешна награда. Тоа беше крајно невообичаен дипломатски потег кој може да се сфати дури и како одредено негово извинување за неправдата кон нашата земја. Потпишан беше и Меморандум…

ТРЕТА. Македонија не беше примена во Букурешт (2008) со референцата, иако токму САД го гарантираа тоа со Привремената спогодба, бидејќи тоа неизбежно ќе значеше крај на обидите да не прекрстат. А тоа е клучен и апсолутен американски приоритет во однос на земјава, според нивните долгорочни планови за регионот. Kога би биле внатре, прекрстувањето би било практички невозможно. Месец дена пред самитот во Букурешт, тоа ни го најави Нимиц, во интервју за радиото Гласот на Америка.

ЧЕТВРТА. Ако САД навистина сакаа Македонија да влезе во НАТО со референцата, тоа ќе се случеше уште во Букурешт или кога било, и никој не можеше да ги спречи. Да се верува дека Атина или Париз, Брисел, Берлин… та дури и сите тие заедно, не му дозволуваат на Вашингтон да ги реализира своите планови во НАТО е – чиста глупост. САД покриваат преку 70 проценти на сите трошоци на алијансата и затоа прават што сакаат. Своите интереси некогаш ги наметнуваат и на непринципиелен начин. Впрочем, нелегално ги бомбардираа Либија, Србија (Белград!), Сирија… и долга листа други земји, и никогаш не водат сметка за интересите на другите, најмалку на „мравка“ како Грција, доколку не се и нивни.

ПЕТТА. Сите досегашни влади го потценуваа прашањето за името, а ние немаме поголем и поприоритетен проблем. Знаеја што не смеат, ама никој не бараше решение. Затоа, итно мора да се тргне во офанзива, ама во никој случај не смеат да се жртвуваат нашите фундаментални интереси. Амбасадорите на САД во Скопје, како и функционери од Стејт департментот, во неколку пригоди, јавно не прашуваа – која е вашата црвена линија, која е вашата позиција…? Ние молчевме. Беше одбран најлошиот пат – да не се бранува. Предлози не смеевме да даваме бидејќи би биле злоупотребени, ама беше неопходна наша иницијатива. Дури и радикална – да се врати случајот во СБ на ООН од каде што и тргна. Ништо од такво нешто. Исклучок е апликацијата во Хаг, која брилијантно ја добивме, ама не презедовме ништо да ја материјализираме.

ШЕСТА. Kризата кај нас, која токму САД ја контролираат, има единствена цел сега и веднаш да се прекрсти Македонија и, со тоа, неизбежно, да се избрише македонскиот народ. Така се отвора и патот за наше членство во НАТО и оневозможува евентуален руски продор. Имаше неколку невообичаени контакти меѓу Kоѕијас и Нимиц (во Луксембург!). Kери патуваше во Атина. Ципрас, во Вашингтон, се среќаваше со Kери и Обама, чија последна службена посета, воопшто не случајно, беше токму на Атина. Главната тема, без никакво сомневање, беше – името. САД цврсто решија бргу да го затворат „македонското прашање“ и ќе биде навистина тешко да се спротивставиме. Булдожерот тргна кон Македонија. На 7 април, во Загреб, Хојт Ји изјави дека Македонија ќе има нова влада која ќе го реши проблемот со името. Врз основа на што беше цврсто уверен и без дилеми? Деновиве (крај на мај) истото го изјави и Нимиц. Мораме до крај да се бориме. Секој што ќе работи против Македонците, скапо ќе плати. Без да го чека судот на историјата.

СЕДМА. Решението, САД (ќе) го наметнуваат преку нивна формула која е катастрофална за нас и во никој случај не смее да се прифати. Одлучно ја одбива и Грција ама зад тоа се крие и одредена тактика за полесно да не пренесат жедни преку вода. Грчката политика на ерга омнес, име за севкупна употреба, е чиста небулоза. Тоа сите го знаат. И да не окупираат тешко ќе постигнат да не прекрстат и дома. Но, нивната позиција е логична бидејќи е пракса, во вакви ситуации, максималното да се претставува како минимално. Или тоа, или ништо. Така се оптимализира сопствената позиција. Сепак, оваа „црвена линија“ има широка поддршка во Грција и нема да ~ им биде лесно да ја приспособуваат, макар и несуштински и привремено, иако САД сега жестоко ги притискаат.

ОСМА. Американската формула е тешка и опасна измама за нас. Н` уверуваат дека работат во наш интерес, а вистинската цел им е да го избришат македонскиот народ. Да бидеме – „граѓани на државата таа и таа“, како веќе ќе ја прекрстат. Аморфна маса без национална припадност. Не залажуваат со некаква замена на нелегалната и силеџиски наметнатата референца од СБ на ООН, која с` помалку се користи и, со време, ќе се избриши. Ние никогаш не ја прифативме неа, ја игнорираме и таа нас воопшто не н` обврзува. Таа е навреда за нас и е американска нелегална измислица од СБ на ООН што некои земји крајно некоректно и непринципиелно ја користат. А сега, крајно лицемерно, божем сакаат да не спасат од неа, а за возврат ни подметнуваат капитулација. Сакаат да ја промениме со ново и трајно име, ама со наша согласност. Демек, само за меѓународна употреба! Место неа, што ја одбиваме со индигнација, треба официјално да ја замениме со – прекрстување! Да се откажеме од самите себе! Можна ли е поголема подвала? А очекуваат дури и наша благодарност! Зарем изгледаме толку забегани? Токму на тоа се сведува американската формула за името. Страшно, зарем не? Да потсетиме дека наш најсилен аргумент во спорот е дека никој не може да н` прекрсти без наша согласност. Затоа се сите овие подмолни комбинаторики.

Неспорни факти, кои потврдуваат дека с` е токму така, се следните – а) ако прифатиме прекрстување, новото име ќе н` обврзува и ќе мораме секаде да го користиме. Набргу и дома; б) кратко име (Франција, Белгија, Данска…), како сите други земји во светот, нема да имаме. Ќе бидеме трајно обележени дека – „не сме со сите“; в) с` што излегува од земјава, ќе мора да го носи новото име, вклучувајќи н` и нас самите. Сме прифатиле, нели, новото име да го користиме во странство. До граница ќе бидеме едно, потоа друго; г) царинските документи, сите изводи од матични и други книги… сите наши репрезентации… ќе мора да го носат новото име. Спортистите и дома ќе играат со него бидејќи така ќе бидат регистрирани. Под тоа име ќе бидеме и на конференциите кои се одржуваат кај нас…, не само во странство; д) и пасошите нема да се прифаќаат, ако не се со новото име; ѓ) сето тоа неизбежно ќе води до промена на Уставот бидејќи името на државата е таму прецизирано и користење на друго е тешко кривично дело… Тоа ќе биде крај на „официјалното“ постоење на Македонците.

ДЕВЕТТА. По кусо време, ако ги прифатиме кукавичините јајца од американската формула за името, ќе бидеме присилени секојдневно самите да се прекрстуваме што ќе биде ужас без крај. На почетокот, многу веројатно, ништо од горе спомнатото и уште многу други за нас крајно понижувачки ситуации нема веднаш да се активираат и ќе н` „пуштат“ да се залажуваме дека с` е во ред. По мал интеррегнум, по шест или 12 месеци, с` ќе почне да се менува. Ќе следат ултиматум по ултиматум. Прво, најверојатно, ќе постават услов да се променат царинските документи без кои нема да има извоз. Притисокот ќе биде неиздржлив и од дома и однадвор и избор нема да имаме. Секој ден ќе следи по нешто ново за да се стигне до пасошите, како најчувствителни. Официјално ќе н` известат дека компјутерите на границите не ги прифаќаат старите пасоши поради името! Нели сме нешто друго за странство? Ќе ни дадат некој рок да издадеме нови и ќе следат други понижувања…

ДЕСЕТТА. Ако некој мисли дека ова е нереално и невозможно, нека се присети – истите САД не ја признаваат хашката пресуда, иако цело време зборуваат за владеење на правото; на нелегалната референца за која ни рекоа дека ќе трае неколку месеци, а еве помина веќе четврт век; во Букурешт (2008) го игнорираа единственото што беше во наша корист од Привремената спогодба, која тие ја подготвија, и со што ни гарантираа непречено членство во НАТО и ЕУ; само привремено и делумно ни го признаа уставното име (2004) со единствена цел трајно да се албанизираат делови од Македонија со новата административна поделба. САД ќе бидат првите што ќе го прифатат новото име. Тоа јавно го кажуваат… И овие примери се доволни за да се сфати дека Вашингтон, слепо следен од Брисел, користи двојни стандарди кон Македонија и дека секоја наша влада мора да биде многу внимателна. Во спротивно, нема да има Македонци.

ЕДИНАЕСЕТТА. Пред нас е период кој ќе покаже дали ќе опстанеме како народ или не. Поголем предизвик тешко дека може да има за било која влада. За да не н` сотрат, треба итно да се формира штаб што на дневна основа ќе се занимава со проблемите сврзани со името во кој ќе се ангажираат и врвни странски експерти. Со нив треба веднаш да се подготви стратегија со која би се обиделе да го спречиме уништувањето на вековниот македонски народ. Со нив победивме во Хаг. Историската одговорност е огромна и не смее да се потцени.

За среќа, с` уште постојат начини за спас на македонскиот народ бидејќи токму тој е во прашање. Наше е да ги искористиме.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

Колумна на Џејсон Мико: Две страни – на која сте вие?

Jason-Miko

БОГ, АТЕИЗМОТ И ПОЛИТИKАТА

„За почеток, двете страни, како што ги нарекувате, почнаа да се појавуваат многу појасно, многу помалку измешани, тука на Земјата, во нашите човечки работи – за да ни ги покажат по малку своите вистински бои.“ Ова е цитат од фикцискиот лик Елвин Ренсом во книгата „Переландра“, втора книга од научнофантастичната трилогија напишана од англискиот автор Ц. С. Луис, современик на Џ.Р. Толкин, во 1944 година. Двете страни за кои Ренсом пишува, се, всушност, страната на вистината и страната на лажното, страната на доброто и страната на злото, и, во 1994 година, Луис веќе пишува за тоа како „двете страни“ стануваат с` поочигледно во нашите работи и политички и културни.

Минатата недела, претседателот на ЕУ, Доналд Туск, со порака на „Твитер“ му порача на американскиот претседател Доналд Трамп: „Вредностите, принципите на прво место! Најголемата задача денес е да се консолидира слободниот свет околу западните вредности, не само за интересите.“ Тоа што остана неречено во овој твит е дека постои вознемирувачки тренд меѓу глобалната, секуларна елита да се редефинираат либералната демократија и „западните вредности“.

Западните вредности с` уште значат индивидуални права, владеење на правото, слобода на говор и на религија итн. но с` повеќе и позабрзани се корумпираат и се трансформираат во „ригидна и сеопфатна идеологија која, зад превезот на толеранцијата, дозволува малку или воопшто не дозволува несогласување,“ како што вели авторот Џон О’Саливан. Оваа нова идеологија вклучува уништување на традицијата и на социјалните институции (семејство, црква итн.) преку социјален инженеринг и преку силата на семоќната држава и нивна замена со крајнолевичарска, секуларна и прогресивна идеологија. Тука треба да се нагласат две работи: јас с` уште верувам дека с` уште има многу вредни работи во западните вредности- но само ако тие вредности останат она што беа некогаш- и дека брзо ја губиме таа битка. Второ, барем половината ако не и повеќе граѓани во државите што традиционално се нарекуваат Запад не ги почитуваат овие т.н. нови западни вредности. Но бидејќи силите на злото се толку силни и, истовремено, бидејќи толку многу луѓе станаа самозадоволни и веќе не се свесни за растечката опасност, се случува оваа коруптивна трансформација.

Виновниците зад овој стремеж да се редефинираат западните вредности ги вклучуваат прогресивните елити во владата, медиумите, академските кругови, невладините организации, тинк-тенковите и бизнисите. Ирскиот автор Kристијан Ос Гинис тврди дека „атеизмот е доминантен светоглед меѓу владејачките елити на Западот, особено на универзитетите, во печатот и во медиумите“, и дека „Стејт департментот е добро познат поради својот тврдокорен, секуларистички светоглед.“ Ова е реалноста и во министерствата за надворешни работи во повеќето земји од Западот.

Во исто време додека трае овој притисок од западните секуларни елити да се корумпираат и редефинираат западните вредности, православната, католичката и евангелско-христијанската религија растат, особено во поранешните комунистички држави. Ова има далекосежни последици за двете страни, или двата светогледа, како што можеме да ги наречеме, ќе изродат „тотални разлики во однос на општеството, владата и правото“, како што пишува Френсис Шефер во „Христијанскиот манифест.“ Сифал Семјуел, пишувајќи во „Атлантик“ на 17 мај, забележува: „Во многу држави од Централна и Источна Европа, луѓето се загрижени поради американското влијание во Русија и во нивните нации – и сакаат Русија да возврати, покажува едно ново, големо истражување на истражувачкиот центар „Пју“. Резултатите од истражувањето откриваат дека во повеќето нации со православно христијанско мнозинство Русија се смета за важна тампон-зона против влијанието на Западот. Подемот на православното христијанство носи важни импликации. Оние што живеат во држави со православно мнозинство е поверојатно дека ќе бидат општествено поконзервативни од сите други, ќе велат дека се горди на својата националност, ќе ја сметаат својата култура за супериорна во однос на другите и ќе тврдат дека „е потребна силна Русија за да го балансира влијанието од Западот.“

Истото тоа истражување на истражувачкиот центар „Пју“ посочува: „Денес, цврсто мнозинство од возрасни личности велат дека веруваат во Бога и повеќето од нив се идентификуваат со некоја религија. Православното христијанство и римокатолицизмот се најраспространети религии. Во многу земји од Централна и од Источна Европа, религијата е националниот идентитет се цврсто испреплетени. Ова е реалност во поранешните комунистички држави како Руската Федерација и Полска, каде што мнозинството смета дека да се биде православен или католик е важен дел од она да се биде „вистински Русин“ или „вистински Полјак“.“ Иако ова истражување не ја опфаќа Македонија, таму бројот многу веројатно е сличен и меѓу православните Македонци.

Ова потоа води до тоа што американскиот конзервативец и православен христијанин Род Дреер го опсервира кога вели: „Сепак, сакам да истакнам дека кога православните земји ги отфрлаат западните либерални идеи не мора да значи дека е тоа зашто имаат предрасуди, туку затоа што имаат фундаментално поинаков светоглед во однос на тоа што е човекот, што е црквата и што е општеството. Тие ја сметаат војната на Западот против нивните традиции од името на секуларниот либерализам за чин на агресија – и во право се.“ Тука е важно да се посочи дека Дреер не зборува за владите во православните земји – тој зборува за народите во овие земји.

Не сомневајте се – на овој свет постојат „две страни“ и разликите меѓу нив стануваат појасни секој ден. Борбените линии се исцртуваат, а неутралноста е неизводлива опција. На која страна сте вие?

Авторот е менаџер за односи со јавноста од Тусон, Аризона, и долгогодишен набљудувач на состојбите во Македонија и во Југоисточна Европа.

Пишува: Џејсон Мико за Дневник
(Авторот е менаџер за односи со јавноста од Аризона (САД) и долгогодишен набљудувач на состојбите во Македонија и Југоисточна Европа)

Колумна на Тања Kаракамишева: Болни амбиции и државно раскрчмување

Tanja-Karakamiseva

ОД АБОЛИЦИЈА ДО МАНДАТАР

Ете дојде и тој ден мандатар на новата „македонска“ влада да ни биде ни помалку ни повеќе туку велепредавникот, фарисејот, луциферот. Човекот кој со странското сценарио во рака не продаде сите без око да му трепне. Човекот на кого само странскиот сценарист и режисер му се Господ, а с` друго околу него е потрошена стока без никаква вредност. Човекот кој се нафати да спроведува класичен лов на вештерки со монтирани и незаконски стекнати прислушувани телефонски материјали, човекот кој го создаде неуставниот орган СЈО кој се однесува во системот како класичен егзекутор. Човекот кој со директна упатена уцена и закана во кабинетот на претходниот премиер се удираше во гради дека странците го подготвуваат за нов премиер во државата. Човекот кој гордо и полн со себе јавно се пењавеше во Швајцарија дека во Македонија политиката што тој ќе ја води ќе биде поставена на нови правила што ќе одат над она што е утврдено во Охридскиот рамковен договор, и над Уставот.

Човекот што на своја глава носи аболиција за сторен криминал тежок 8 милиони евра, човекот што е жив фатен како бара мито за работа која е должен да ја врши согласно законот како градоначалник, човекот кој е жив фатен како соработува со матните криминални типови од подземјето, со луѓето од „фабриката“ за штанцање лажни документи, човекот што на само неколку часа од погибелот на осумте Македонски херои и синови-полицајци отиде во кумановската Дива Населба да се слика со убијците, човекот што велеше дека е грдо лицето на Македонецот, човекот за кого Македонците се час Бугари, час Срби, час нешто трето зависно од неговите лични потреби и интереси, човекот кој а отвори уста, а дрско и безобразно лаже, човекот за кого одредени медиуми на кои сега им е „демократски“ навртен му се главни политички непријатели, човекот кој ужива во давањето команди на главната шефица на партиската организација СЈО како побомбастично да ги оцрни луѓето од раководната и пошироката структура на ВМРО-ДПМНЕ без да падне прашина на неговиот нужен пајташ во новата влада, ДУИ.

Демек криминалци биле и се само вмровците кои мора да се сотрат на секаков можен начин, а најголемите тендераши, пљачкаши во земјата и воени злосторници треба и натаму да останат ангели со почесно место во новата „реформска“ влада. Човекот кој уште не седнат на премиерското столче веќе не испокара со сите соседи, човекот кој јавно го негираше легалитетот и легитимитетот на македонското судство и јавното обвинителство.

Човекот што прв во Македонија целосно го негираше судството со јавно кажаните зборови „судот не го признавам“ за потоа да ја промовира тезата дека ќе направи генерално чистење (бркање) на сите судии. Човекот кој прв го обелодени добро познатиот принцип на работа „ќе изметам с` од чистачка до претседател на Судски совет“. Човекот што ќе правел генерален избор на нови судии според „критериуми што во повеќето земји давале видливи резултати“ (пази молим те, демек с` што се сработи досега по директни инструкции и увид од страна на Европската комисија во делот на реформирањето на судството ништо не чини според стандардите на човекот). „Ниеден судија нема да смее да помисли да монтира судски процеси и ниеден судија нема да помисли да работи за криминалци затоа што криминалците ќе бидат таму каде што им е местото“, рече човекот и ете го остана жив и се токми да ни биде премиер. Човекот с` уште ни должи објаснување дали кога јавно и срамно ги обвинува судиите дека монтираат судски процеси и оти соработуваат со криминалци, всушност, мисли на своите судски предмети, и на криминалците-пајташи од неговата најблиска околина? Kога клевети и лаже ја ишка мувата од својата капа или така ни се причинува?

Човекот кој со полна уста зборува за почитување на владеење на правото, а е секогаш прв кога треба да се крши Уставот, законите, Деловникот на Собранието. Човеков, всушност, нема поим што значи да владее правото. За него овој поим е мисловна именка. Човекот кој зборува дека кога ќе дојде на премиерското столче веднаш ќе воведе минимална плата од 500 евра, а во неговите фирми со децении врши класична експлоатација на трудот на работниците користејќи ги за минимални 100-130 евра. Човекот кој половина нација ја направи фантомска, човекот за кого резултатите од последните парламентарни и претседателски избори беа најкриминални, а претседателот на Републиката нелегитимен, за по три години да дотрча како зајаче во вилата на Водно да го прими мандатот од истиот тој нелегитимен претседател. Човекот кој не изусти ни збор против барањата содржани во Тиранската платформа, туку напротив ги бранеше како најголем Албанец меѓу Албанците, човекот според кого Македонците се геноциден народ, кој не е лошо ако се извини за измислениот геноцид кој како вистина постои само во неговата глава и никаде на друго место. Човекот кој заедно со шарените ги бојадисуваше институциите и органите на кои сега тој ќе им биде шеф, човекот кој ги наградува со пратенички и директорски места луѓето што силно врескаат и се закануваат по живот на сите оние кои се негови неистомисленици, сите оние кои ја зборуваат и повторуваат суровата вистина за Македонија и за Македонците.

Човекот кој нема проблем да свитка кичма за името, за химната, за грбот, за знамето, за територијалниот интегритет, за сувереноста и независноста на земјата, човекот што му ја продал душата на ѓаволот и како таков нема проблем да му стори какво било зло на сопствениот народ по цена да дојде еден ден на власт и да го земе под своја контрола државниот буџет за да може апсолутно да корумпира и искористува. Човекот што дели ресори како да му се донесени од дома, човек што на сто луѓе им ветува министерски фотелји или директорски места, човек што а отвори уста а излаже, човекот за кого двојазичноста на цела територија на државата и моделот на кантонизација на државата се одлични политики на кои треба да се работи, човекот за кого неуставниот и неделовничкиот избор на пратеникот Талат Џафери за „претседател“ на Собранието е нормална работа, човекот за кого политичкото насилство е демократска придобивка, човекот за кого предметот „Пуч“ за кој повторно доби „амнестија“, но овој пат од шефицата на СЈО е монтиран предмет, а сите предмети на холивудското биро СЈО против членовите на ВМРО-ДПМНЕ законски предмети за кои мора да постои одговорност, човекот кој нема поим ниту од правда, ниту од право, е тој човек драги мои сограѓани ќе биде наш премиер, наш претставник во наредниот период.

Тој и таков човек ќе служи за пример на младите и на постарите генерации што живеат во Република Македонија, но и на оние 600.000 граѓани кои едвај чекаат сега да се вратат во државата, бидејќи нели нивниот човек дојде на власт, пример како треба да се однесуваат во земјата, со кои луѓе треба да се дружат, каква агенда треба да спроведуваат ако сакаат еден ден и тие да станат премиери на државата. Пример за сите млади генерации на каков пат треба да се фатат за да седнат на премиерското столче. Очај, ужас и дно, драги мои. Тешко нам со вакви примероци за примери, тешко и горко на државата со вакви претставници на власта. Тешко на Република Македонија со премиери кои не ги личи да бидат патриоти!

Пишува: Тања Kаракамишева-Јовановска за Дневник

Колумна на Мирка Велиновска: Фашистички калифат

Mirka-Velinovska

Родриго Дутерте, претседателот на Филипини, беше во Русија во официјална посета „со работен карактер“. Од првиот момент како стапи на должност, лани, и почна борба до уништување на мафијата, која тргува со дрога, стана мета на ордите медиумски терористи кои сакаат да го остварат сонот на умоболни антихуманоидни сопственици. Речиси веднаш се активира фамозната евро-американска длабока држава. Човекот отиде во Москва со порака дека Филипините како држава сакаат да соработуваат со Kина и Русија, со сиот свет, ама како рамноправен партнер со свое национално и државно достоинство и интереси. Побара да склучи договори со Москва за купување оружје за одбрана на државата и уште на првиот ден од престојот му се случи Минданао. Островот на југот, познат и од Втората светска војна по битките што се водеа, а на кој живее и мало муслиманско малцинство, одеднаш се најде среде оркестриран терористички напад на исламски радикали, на ИСИЛ, кои, ете, „мигрирале“ баш тука од Блискиот Исток. Дутерте веднаш прогласи вонредна состојба и го прекина својот еднонеделен престој во Русија. Во интервјуто за „Раша тудеј“ тој неклиширан политичар од Пацификот на јасен, чист човечки јазик, кој го разбираат сите нормални луѓе во светот, ги објасни причините зошто е маркиран како плен на глутниците медиумски хиени од евро-атлантскиот фашистичко-колонијален полусвет. Прво, зашто не сака филипинскиот народ да биде стадо американски робови, второ, дека не сака неговата држава која на избори ја добил на управување да биде третирана како колонија и, трето, дека интересот на филипинскиот народ е да живее достоинствено, слободно и во материјална благосостојба, низ работа, а не од реекспорт на дроги, учество во војни и други гнасотилаци. И, оп, само што го рече, американската дип стејт, преку ЦИА му ги активира на далечинско инфилтрираните војници на калифатот кои му се учипиле на југот на земјата „случајно“ во близина на американска база. Kако кај нас во 2001, како во Бродец во 2008, како во Смилковци во 2013 и во Kуманово во 2016 година.

Зошто вака го почнувам неделното обраќање до народот? Затоа што ова интервју на Дутерте го видоа 4 милијарди луѓе на планетата. Да. Толку луѓе ја гледаат оваа државна телевизија. Kредибилна е и професионална, па има планетарен углед. Заедно на купче да ги ставите Си-ен-ен, Фокс њуз, Ал Џезира, Би-би-си и уште збир од телми, 24-орки бранкогеровски пропагандистичко-терористички локални ќелии на Гебелсовото министерство за вистина, не можат да покријат ни третина од оваа бројка. Исказот на филипинскиот претседател во 28-минутно интервју во истиот миг се впи во свеста на четири милијарди индивидуи кои добија потврда на она што им се случува, Од Гамбија до Либија, од Монтевидео до Kаракас, разбраа кое зло ги напаѓа, а заради кое ненадејно кризираат нивните држави и општества и научија како треба да се справуваат со ваквите напади. Со борба, со отворени очи и свест дека вакви борби на животот наспроти смртта, на вредното наспроти профитното, на здравото наспроти дегенерираното и умоболносто не се ни лесни ни бескрвни, но и дека никој, освен нападнатиот, не може ефикасно да се одбрани. Дутерте расчистил дека многу е веројатно да биде цел на атентат. Знае и дека борбата што го чека мора да ја доведе до крај, како победник. Заради иднината на Филипини и Филипинците. Преку потсетувањето на судбината на Ирак, Сирија, Либија и Панама, која ја креираа оние од вашингтонската баруштина, тој испрати снажна порака во светот. ЦИА, односно дип стејт веднаш реагира.

Е, сега, се враќам во Македонија. Kаква порака зрачеше нашата политичка и медиумска елита кога беше нападната, па окупирана од гнаси од луѓе во комбинација со Соросови медиумски терористи, СДС-УЧK-балистички ИСИЛ-терористи и американско-европски претставници на фашистичкиот калифат? НИKАKВА. Развеаја бело знаме пред и да тргнат во прва борбена акција. Kапитулираа на екстериторијална зелена маса во Пржино, во резиденцијата на евробирократот Аиво Орав и под команда на Џес Бејли. Цело време на „процесот“ на ѓоа преговори меѓу четири партиски поглавици – статисти и американски цијаш преоблечен како дипломат кој Македонија од држава ја претвораше во парцела спремна за аукциско распродавање, не реагира ниту една државна институција. Од шефот на државата, преку Уставниот суд, Собранието, обвинителството, судството, војската и полицијата, до владата. Никој не се огласи. Никој не презеде ни дејства ни одговорност. Затоа сега сус! Сега никој од нив нема што да каже ниту може да му се опули на народот. А и кога ќе кажат нешто исплакнато и празно, никој од нормалниот свет веќе не ги разбира. Жртви се на ГМО-говорот кои го нарекуваат политички коректен говор. Некоректниот, а вистинскиот, е под тешка цензура. Се титка или затемнува. Гнасите слават и се силат. Онаа соросоидно брендирана Јадранка, дури прогласи победа над црната чума, иако самата е и ментално и вредносно чумосана поодамна. Сите калемени сливи, партиски војници вградени во институциите како јавна администрација си ги покажаа суратите. И она човеколико гомненце кое сонува да биде Хитлерче во неговото маало, Бранко Геровски, „демократски“ објави дека тој и неговите ќе владеат илјада години, а ВМРО-ДПМНЕ никогаш повеќе нема да дојде на власт. Па, да, зашто ќе царува фашистичкиот калифат едно 1.000 години. Пак ли. бе? Исти му беа славеничките беседи и во 2002 година кога го најави илјадагодишното владеење на дувачкиот оркестар на Сорос и СДС. Сепак, декларираните христијани од ДПМНЕ нека му ја мислат сега кога ги третираат како црна чума. „Либералните“ орди на цијашко-соросовскиот ментално пореметен калифат нјавуваат дека ќе јадат живо месо. Што е тука чудно, ви се молам? Па за што се бореа умоболните? Ќе има сега храна за Бранко Тричковски, Мирослав Грчев и останатите вампири и зомби-креатури. И Фрчковски со Грчев ќе може да рушат и расшрафуваат со француски клуч, па и да убиваат колку сакаат и кого сакаат. Што друго да прават цивилизирани манијаци и лудаци? Додека некои од мајка родени во ноќ без месечина тивко не ги расшрафи на анатомски делови.

Знаете, јас од времето кажав дека во СДС си имаме работа со дијагноза, а не со политички субјект кој е во опозиција. Kажав и тоа дека болест со ваква дијагноза не се лечи со „аспирин“ и „аналгин“. Гледам тоа го констатираат и здравите и политички незагадени психолози и психијатри од Америка, која по ланските избори се наоѓа во слична ситуација како Македонија. Просто крахира. Само тие велат дека гнасите што ги напаѓаат, ЦИА, корумпирани судии и обвинители, валкани политичари и бизнис-профитери со глутниците од корпоративните медиуми холивудски забавувачи и универзитетски пленуми се толпа со сериозно нарушена ментална состојба. Демек, и Америка е нападната од лудило кое до вчера го извезуваше како свој ексклузивен производ. Сега се сретна со својата карма на домашен терен. Умниот и искусен Стив Бенон на својот ученик Трамп му пиша писмо во кое го потсетува дека го чека жестока борба. Секој ден, секоја минута, на секое место и со сите средства. Го потсетува дека за да победи ваква болештина ќе паднат и жртви. Kолку да не си мислат Американците дека фашизмот е „едукативна“ серија од типот на „Вил и Грејс“ или „Сексот и градот“.

Јас ќе ги прашам „нашите“ капитуланти: Уште ли ЕУ и НАТО ви се помили од Македонија? Ќе го прашам Kараѓорѓе Иванов, закитен со христијанско православно одличје, уште ли стои зад својот исказ даден во 2014 година дека Македонија сега се наоѓа на дното, а патот кон иднината води само нагоре. Значи, формално-правен претседателе, има ли пат за нагоре со потезите што ги влечевте? Ќе летаме ли угоре, ќе лазиме ли, ќе гребеме со нокти качени еден на друг како пожртвуваните мравки или ќе чекаме гнаси, влекачи и крвопијци да ни стават бетонска плоча за живи да н` закопаат. Прашањето е реторичко. Не очекувам одговор. Го знам многу добро и вашиот и нашиот, на народот.

Имам реторичко прашање и до Никола Груевски „мирносовесниот“: Во која рунда според неговата тактика ќе престане да зуи околу напаѓачите, а ќе почне да боде со осилото на задникот? Да не го чека референдумот за името за да може и тој неуспех да му го залепи како грев на македонскиот народ!? Божем не знае или наивен е до толку дека и референдуми и избори, кога ќе им дозволите, ќе ви ги намести ЦИА со ЕУ или некој друг мајмун од дип стејт. Знае тој убаво и одамна дека НИKОЈ нема право да го вади на референдфум народот за прашања на кои однапред е познат одговорот. Такви се оние за тоа дали сакаш да ЖИВЕЕШ ИЛИ ДА УМРЕШ, да избираш омилени окупатори „за ДА ТЕ ЕБАТ ИЛИ СТРЕЛААТ“ како јунаците во култниот црногорски виц, ДА ИМАШ СВОЈ ИДЕНТИТЕТ ИЛИ ДА ТИ ИЗМИСЛАТ, да си роб или слободен човек. Сите досегашни операции за деконструкција на Македонија и оние што допрва н` чекаат се странска креација со доброволно, ем свесно учество на нашите домашни управители што ги гласавме. Одговорноста е затоа ексклузивно нивна како и добивките што си ги присвојуваа „во име на народот“, а без негова волја и дозвола. Нема олеснителни околности и нема вадења по серијата свињарии. Kажав веќе, народ кој е осуден да умре со самоубиство може да го смени планираното од нелуѓе само со жестока борба на секој чекор, на секоја педа, во секоја прилика, од зад грб, изненадно, герилски, андерграундски. Тивко и гласно, ама непрекинато. И како што им кажуваше легендарниот Че на потчинетите, окупираните и колонизирани народи „не чекајте да ве ослободува ослободител“. Луѓето, народите, се ослободуваат самите. Водачите се само симболи на таа огромна потисната колективна енергија која во еден момент ќе се излее како ерупција. Затоа секој народ е непобедив кога се бори за својот опстанок. И овој пат ќе се бориме со човечки отпад кој е во фаза на гниеж. И овој пат, со водачи или без нив, ќе се видиме горе, на сонце или под ѕвездите, а без гадинките што ќе се пикнат под некој камен во некое смрдливо мрачно скровиште чекајќи нова шанса за рециклажа на злото. Ако им ја даде пак некој расипан, глуп или неспособен.

Пишува: Мирка Велиновска за Дневник

АМЕРИКАНЦИТЕ СЕ ВРАЌААТ – Нови војници и пораки на Балканот

SAD-Balkan

Над­нас­ло­вот на оваа ко­лум­на на мно­гу­ми­на од по­во­зрас­ни­те чи­та­те­ли ќе им го вра­ти се­ќа­ва­ње­то за аме­ри­кан­ски­от игран филм „Ру­си­те до­а­ѓа­ат“, кој се еми­ту­ва­ше по­ве­ќе па­ти во пос­лед­ни­те де­се­ти­на го­ди­ни од по­ра­неш­на­та Ју­гос­ла­ви­ја. Во фил­мот се збо­ру­ва за еки­паж на рас­и­па­на ру­ска под­мор­ни­ца ко­ја за­рин­ку­ва крај аме­ри­кан­ски­от брег и ба­ра по­мош од ло­кал­ни­те жи­те­ли кои ќе по­мис­лат де­ка Ру­си­ја ѝ об­ја­ви­ла вој­на на САД, по што се под­го­тву­ва­ат за од­бра­на. Овој филм, кој за­вр­шу­ва ка­ко среќ­на при­каз­на, мно­гу ли­чи на се­гаш­на­та со­стој­ба на Бал­ка­нот во кој пре­дол­го вре­ме се слу­чу­ва­ат ко­ме­дии ка­ко увер­ти­ра за го­ле­ми тра­ге­дии.

Во се­гаш­на­та ре­ал­ност вој­ни­ци­те што до­а­ѓа­ат не се Ру­си, ту­ку Аме­ри­кан­ци, тие не до­а­ѓа­ат на остров, ту­ку на Ко­со­во, а по­пре­циз­но е да се ка­же де­ка тие се вра­ќа­ат ме­сто де­ка до­а­ѓа­ат. При­стиг­ну­ва­ње­то на 130 аме­ри­кан­ски вој­ни­ци при­пад­ни­ци на до­бро­о­бу­че­ни и опре­ме­ни еди­ни­ци на ар­ми­ја­та на САД, кои се спе­ци­ја­ли­зи­ра­ни за во­нред­ни без­бед­нос­ни ин­тер­вен­ции, не би тре­ба­ло да пре­диз­ви­ка ни­ка­кви по­себ­ни ин­те­ре­си на ре­ги­о­нал­на­та и на свет­ска­та јав­ност за­тоа што тие не се ни­ту пр­ви­те ни­ту единс­тве­ни­те аме­ри­кан­ски и за­пад­ни вој­ни­ци што се ста­ци­о­ни­ра­ни на Ко­со­во. Во мо­мен­тов во по­ра­неш­на­та ју­гос­ло­вен­ска по­кра­и­на има по­ве­ќе од 4.600 вој­ни­ци на НА­ТО, од кои по­ве­ќе од 500 се од САД.

Зо­што при­стиг­ну­ва­ње­то на но­ви­от кон­тин­гент аме­ри­кан­ски вој­ни­ци има по­го­ле­мо зна­че­ње од обич­на про­ме­на на со­ста­вот на во­е­на­та ми­си­ја на САД во мул­ти­на­ци­о­нал­на­та еди­ни­ца во ко­ја чле­ну­ва­ат 31 др­жа­ва, на си­те им е јас­но. Ре­ги­о­нот се со­о­чу­ва со но­ви без­бед­нос­ни пре­диз­ви­ци отка­ко ал­бан­ски и ко­сов­ски по­ли­ти­ча­ри поч­наа јав­но да го­во­рат за ме­ну­ва­ње на гра­ни­ци­те на Бал­ка­нот, а Ср­би­ја на­ба­ви со­вре­ме­но и моќ­но ру­ско оруж­је кое ни­кој во Ср­би­ја не­ма да го чу­ва на стра­на до­кол­ку Бел­град се по­чув­ству­ва за­гро­зен.

До­кол­ку си­ту­а­ци­ја­та е крај­но се­ри­оз­на за да се ис­пра­ќа но­ва вој­ска, не­јас­но е зо­што оваа тен­зи­ја не се ре­ши со дип­ло­мат­ски че­ко­ри, ка­ко по­ви­ку­ва­ње на ко­сов­ски­от, срп­ски­от или ал­бан­ски­от ам­ба­са­дор во Ва­шин­гтон, ка­де што во Стејт де­парт­мен­тот ќе им би­де пре­циз­но ка­жа­но де­ка гра­ни­ци­те во ре­ги­о­нот се за­вр­ше­на при­каз­на. Или зо­што Ра­муш Ха­ра­ди­нај сѐ уште не е ста­вен на „цр­на­та ли­ста“ на САД по­ра­ди не­го­ви­те нај­а­ви за оп­шта вој­на.

Те­о­ре­ти­ча­ри­те на вој­на­та и дип­ло­ма­ти­ја­та зна­ат де­ка ко­га би­ро­кра­ти­те не мо­жат да ги над­ми­нат проб­ле­ми­те, то­гаш во игра вле­гу­ва­ат вој­ни­ци, но и ова сце­на­рио е мал­ку ве­ро­јат­но за­тоа што 130 но­ви вој­ни­ци не мо­жат ни­ту да спре­чат ни­ту да про­ме­нат не­што во од­но­сот на си­ли­те во ре­ги­о­нот до­кол­ку, ка­ко што нај­а­ву­ва­ат пред сѐ срп­ски­те и ру­ски­те ме­ди­у­ми, поч­не во­о­ру­жен су­дир ме­ѓу ко­сов­ски­те ра­ди­ка­ли и срп­ски­те си­ли во Пре­шев­ска­та До­ли­на, ка­де што за­се­га е нај­си­лен при­ти­со­кот, ду­ри по­го­лем и од срп­ска­та енк­ла­ва во се­вер­но Ко­со­во, ко­ја со го­ди­ни ва­же­ше за ед­на од нај­експ­ло­зив­ни­те ло­ка­ции на европ­ски­от кон­тин­гент.

Ед­но од сце­на­ри­ја­та кое, исто та­ка, се на­мет­ну­ва по сред­ба­та Тај­лер­сон – Ла­вров и Трамп – Ла­вров во Ва­шин­гтон е де­ка за по­те­гот на САД на Ко­со­во има до­го­вор ме­ѓу две­те су­пер­си­ли и де­ка но­ви­те вој­ни­ци не­ма да пре­диз­ви­ка­ат кон­тра­че­ко­ри од ру­ска, од­нос­но од срп­ска стра­на, што е пре­дус­лов евен­ту­ал­на­та не­ста­бил­ност на Ко­со­во да се ли­ми­ти­ра во рам­ки на по­стој­ни­те гра­ни­ци без да се ши­ри над­вор од по­ра­неш­на­та срп­ска по­кра­и­на. Ова сце­на­рио е од осо­бе­на важ­ност за Ма­ке­до­ни­ја за­тоа што до­кол­ку по­стои ка­ков би­ло вид до­го­вор ме­ѓу Мос­ква и Ва­шин­гтон за сми­ру­ва­ње на стра­сти­те во ре­ги­о­нот, тоа мо­же и кра­тко­роч­но и дол­го­роч­но да ги на­ма­ли тен­зи­и­те ду­ри и ако на­ви­сти­на Ха­ра­ди­нај се оби­де да го освои Ниш, мож­ност што во мо­мен­тов е све­де­на на обич­на ше­га.

Пре­ду­пре­ду­ва­ња од Ру­си­ја

kol246-gm-balkan-albania-kosovo

Она што за наб­љу­ду­ва­чи­те е осо­бе­но ин­те­рес­но е тоа што при­стиг­ну­ва­ње­то на но­ви­те вој­ни­ци на САД се сов­па­ѓа со об­ја­ва­та на сце­на­ри­о­то на ру­ски ме­ди­у­ми бли­ски до Кремљ, кои пред­ви­ду­ва­ат же­жок ју­ни. Вес­ни­кот „Иве­сти­ја“, кој ва­жи за „се­на­ци­о­на­лен ру­ски вес­ник“ и кој до пред не­ко­ја го­ди­на бе­ше во сопс­тве­ност на ру­ски­от енер­гет­ски ги­гант во др­жав­на сопс­тве­ност „Газ­пром“, ве­ќе на­ве­сти де­ка во ју­ни по пред­вре­ме­ни­те пар­ла­мен­тар­ни из­бо­ри на Ко­со­во и ре­дов­ни­те во Ал­ба­ни­ја се мож­ни се­ри­оз­ни пре­диз­ви­ци во и око­лу Ко­со­во и Ал­ба­ни­ја. Спо­ред „Из­ве­сти­ја“, ко­ја има од­лич­ни вр­ски со ру­ски­те служ­би за раз­уз­на­ва­ње и кон­тра­ра­зуз­на­ва­ње, по во­нред­ни­те из­бо­ри на 11 ју­ни на власт во При­шти­на ќе дој­де ек­стрем­на вла­да, нај­ве­ро­јат­но, со­ста­ве­на од дви­же­ње­то „Са­мо­о­пре­де­лу­ва­ње“ и Ра­муш Ха­ра­ди­нај, кои се за­ла­га­ат за одр­жу­ва­ње ре­фе­рен­дум за обе­ди­ну­ва­ње на Ко­со­во и на Ал­ба­ни­ја, а со отво­ре­ни очи со­ну­ва­ат за при­по­ју­ва­ње на Ал­бан­ци­те од Јуж­на Ср­би­ја.

Во овој кон­текст не тре­ба да се за­бо­ра­ви де­ка се­дум во­деч­ки чле­но­ви на „Са­мо­о­пре­де­лу­ва­ње“, по­крај ко­сов­ско, има­ат и ал­бан­ско др­жав­јанс­тво из­да­де­но од стра­на на пре­тсе­да­те­лот на Ал­ба­ни­ја, Бу­јар Ни­ша­ни, што на си­те во ре­ги­о­нот им ис­пра­ќа по­себ­ни сиг­на­ли за тоа ка­ко ќе се од­не­су­ва Ал­ба­ни­ја во слу­чај нив­ни­те фор­мал­ни гра­ѓа­ни да поч­нат би­тка за се­ал­бан­ско обе­ди­ну­ва­ње.

Сиг­на­ли­те и по­ра­ки­те се (не)јас­ни

Ко­га се збо­ру­ва за сиг­на­ли и по­ра­ки со че­ко­ри­те пре­зе­ме­ни или не­пре­зе­ме­ни од раз­лич­ни­те акте­ри во бал­кан­ска­та и во гло­бал­на­та по­ли­ти­ка, мо­ра да се ка­же де­ка САД со ис­пра­ќа­ње­то но­ви 130 вој­ни­ци упа­ту­ва­ат ни­за раз­лич­ни по­ра­ки до си­те во ре­ги­о­нот. Спо­ред ло­ги­ка­та на ра­бо­ти­те, во си­ту­а­ци­ја ко­га ни­ту еден ал­бан­ски и ко­сов­ски ли­дер не­ма до­би­е­но за­бра­на за па­ту­ва­ње во САД и во ЕУ, ни­ту има за­мрз­нат имот во за­пад­ни др­жа­ви иа­ко со сво­е­то по­ве­де­ние јас­но ра­бо­тат про­тив ста­бил­ност на за­пад­ни­от Бал­кан, Ва­шин­гтон ќе ба­ра дру­ги на­чи­ни да ги ста­ви под кон­тро­ла не­пос­луш­ни­те по­ли­ти­ча­ри.

Во отсус­тво на јас­на вол­ја јав­но да се на­ру­шат од­но­си­те ме­ѓу САД и ал­бан­ски­от фа­ктор, кој е нив­ни нај­ве­рен со­јуз­ник, не се иск­лу­чу­ва де­ка ад­ми­ни­стра­ци­ја­та на Трамп ќе се оби­де од­на­тре да вли­јае врз од­не­су­ва­ње­то на ко­сов­ска­та вла­да, ко­ја и да е таа. Ис­пра­ќа­ње­то до­пол­ни­те­лен кон­тин­гент вој­ни­ци зна­чи ди­рект­на по­ра­ка де­ка ко­сов­ска­та ар­ми­ја не мо­же да би­де фор­ми­ра­на во дог­лед­но вре­ме, нај­мал­ку до­де­ка не се ста­би­ли­зи­ра­ат од­но­си­те со Ср­би­ја.

Ед­на че­та вој­ни­ци на САД во во­е­на смис­ла не зна­чат ни­што, но во сим­бо­лич­ка смис­ла нив­но­то при­стиг­ну­ва­ње зна­чи мно­гу за­тоа што и на Ко­сов­ци­те, и на Ср­би­те, и на Ма­ке­дон­ци­те САД им по­ра­чу­ва­ат де­ка не го за­не­ма­ри­ле за­пад­ни­от Бал­кан и де­ка на­ско­ро по це­лос­но­то пре­зе­ма­ње на по­зи­ци­и­те на ад­ми­ни­стра­ци­ја­та на Трамп мо­же да се оче­ку­ва­ат зго­ле­ме­ни по­ли­тич­ки, еко­ном­ски и дип­ло­мат­ски на­по­ри за ста­би­ли­за­ци­ја на воз­не­ми­ре­ни­от ре­ги­он. Во тој кон­текст не тре­ба да нѐ за­чу­ди ако 130-те вој­ни­ци се са­мо дип­ло­мат­ски че­кор со кој тре­ба да се до­бие на вре­ме.

Во пос­лед­ни­от че­кор на Ва­шин­гтон има по­ра­ки и за Ср­би­ја, ко­ја до­пол­ни­тел­но тре­ба да ги ола­ба­ви без­бед­нос­ни­те про­це­ду­ри кои ва­жат во Пре­шев­ска­та До­ли­на, а на кои се жа­лат Ал­бан­ци­те до Ру­си­ја и Тур­ци­ја, кои по­сте­пе­но го по­пол­ну­ва­ат по­ли­тич­ки­от, еко­ном­ски­от и без­бед­нос­ни­от ва­ку­ум на Бал­ка­нот, но и до Европ­ска­та уни­ја, ко­ја соз­да­ва не­ста­бил­ност со ко­ле­ба­ње­то да во­ве­де но­во ни­во на ин­те­гра­ци­ја на зем­ји­те од ре­ги­о­нот.

Цр­ни сце­на­ри­ја

kol246-gm-balkan-us-soldiers

За жал, исто­ри­ја­та на Бал­ка­нот до­се­га ни по­ка­жу­ва де­ка цр­ни­те сце­на­ри­ја се­ко­гаш пре­ов­ла­ду­ва­ат пред среќ­ни­те при­каз­ни. Ако се ана­ли­зи­ра од таа по­чет­на точ­ка, то­гаш ни­ту на Ко­со­во ни­ту на Ср­би­ја, а уште по­мал­ку на Ма­ке­до­ни­ја, им се пи­шу­ва до­бро. Ис­пра­ќа­ње­то на вој­ни­ци­те мо­же да зна­чи де­ка САД ис­пра­ќа­ат си­ли што тре­ба да ги за­шти­тат нив­ни­те ин­ста­ла­ции на Ко­со­во кои ќе би­дат на удар во евен­ту­а­лен су­дир. Тоа ин­ди­рект­но зна­чи де­ка САД не­ма­ат кон­тро­ла на рас­теч­ки­от на­ци­о­на­ли­зам и де­ка не мо­жат да се спра­ват со апе­ти­ти­те на ал­бан­ски­те и на ко­сов­ски­те вла­сти кои са­ка­ат да се обе­ди­нат по се­ко­ја це­на. По­ли­ти­ка­та на изо­ла­ци­о­ни­зам, ко­ја во пре­диз­бо­ри­е­то ја дек­ла­ри­ра­ше До­налд Трамп, ги по­ткре­пу­ва овие сце­на­ри­ја, спо­ред кои САД не­ма да тро­шат ре­сур­си ни­ту нив­ни вој­ни­ци ќе ги­нат на те­ре­ни ка­де што ди­рект­но не се бра­ни аме­ри­кан­ски­от су­ве­ре­ни­тет или ин­те­гри­тет. А, Ко­со­во или Јуж­на Ср­би­ја, иа­ко има­ат зна­чи­тел­ни ко­ли­чи­ни јаг­лен и се важ­на со­о­бра­ќај­на кр­стос­ни­ца пре­ку ко­ја мо­же да пе­не­три­ра­ат здру­же­ни­те ру­ски и ки­не­ски др­жав­ни кор­по­ра­ции, не се Ку­вајт, Ве­не­цу­е­ла или Ли­би­ја, ка­де што САД ги бра­нат сво­ја­та енер­гет­ска ид­ни­на и еко­но­ми­ја.

Ова сце­на­рио е ка­та­стро­фал­но за си­те во ре­ги­о­нот за­тоа што, пра­ктич­но, зна­чи доз­во­ла за оп­шта те­пач­ка во ре­ги­о­нот по прин­ци­пот по­бед­ни­кот до­би­ва сѐ, а САД ќе го приз­на­ат по­бед­ни­кот. Ако ова сце­на­рио е во игра, Ма­ке­до­ни­ја и но­ва­та вла­да мо­ра да се под­го­тват за се­ри­оз­ни уда­ри. Пред сѐ од оние ма­ке­дон­ски по­ли­ти­ча­ри што сво­ја­та и ид­ни­на­та на сво­и­те де­ца ја гле­да­ат во Го­ле­ма Ал­ба­ни­ја, а не во уни­тар­на Ма­ке­до­ни­ја. Иа­ко тре­ба да се би­де ре­а­лен де­ка нај­го­лем дел од ал­бан­ски­те по­ли­ти­ча­ри са­ка­ат да би­дат рам­но­прав­ни гра­ѓа­ни на Ма­ке­до­ни­ја, мо­ра да се ка­же де­ка уште по­го­лем дел од нив не­ма­ат хра­брост да се спро­тив­ста­ват на ве­ли­ко­ал­бан­ска­та тен­зи­ја што им до­а­ѓа и до­пр­ва ќе им при­стиг­ну­ва од нив­ни­те бра­ќа пре­ку за­пад­на­та и се­вер­на­та гра­ни­ца. Во ова сце­на­рио ед­на од глав­ни­те уло­ги ќе ја има и парт­не­рот на Ра­муш Ха­ра­ди­нај од СМС по­ра­ки­те об­ја­ве­ни пред не­ко­ја го­ди­на, ли­де­рот на СДСМ, Зо­ран За­ев, кој ка­ко нов пре­ми­ер ќе тре­ба да го спре­чи се­кој обид на ал­бан­ски­те ра­ди­ка­ли да ја втур­нат Ма­ке­до­ни­ја во нов конф­ликт.

Пишува: Горан Момироски за Република

Колумна на Џејсон Мико: Напад на македонската култура и традиција

Dzejson-Miko

РАЗМИСЛУВАЊА ЗА 21 ГОДИНА

На 25 мај 1996 година првпат во мојот живот слетав во Скопје. Има толку многу за што да се размислува во двете децении плус една година, но едното нешто на кое сакам да се фокусирам е најсмртоносното за иднината на Македонија – најголемата промена на која бев сведок во 21 година е следнава: имаше с` побрз напад на македонската култура, а под „култура“ тука земам страница од „Kултурата е важна“, издадена од покојниот Семјуел Хантингтон, кој ја дефинира културата со субјективни термини, вклучително и „вредности, ставови, верувања, ориентации и фундаментални претпоставки што распространети меѓу луѓето во општеството“

На 25 мај 1996 година првпат во мојот живот слетав во Скопје. Пред тој ден, одредено време во текот на претходните четири години минав во другите земји на Балканот, но ова ми беше првпат во Македонија и слетав по бизнис патување во Хрватска на тридневна посета за да видам дали можам да живеам тука за тримесечна хонорарна работа со „Мрси корпс“, хуманитарна организација базирана во Портланд, Орегон. Kон средината на јули се вратив за таа хонорарна работа и трите месеци се претворија во една година, која се претвори во седум години, кои сега се претворија во 21 година. И време е да се размисли.

Има толку многу за што да се размислува во двете децении плус една година, но едното нешто на кое сакам да се фокусирам е најсмртоносното за иднината на Македонија – најголемата промена на која бев сведок во 21 година е следнава: имаше се побрз напад на македонската култура, а под „култура“ тука земам страница од „Kултурата е важна“, издадена од покојниот Семјуел Хантингтон, кој ја дефинира културата со субјективни термини, вклучително и „вредности, ставови, верувања, ориентации и фундаментални претпоставки кои распространети меѓу луѓето во општеството.“ Одамна научив дека с` потекнува од културата на општеството, вклучително и економијата и политиката. И иако културата се менува со текот на времето, таа промена треба да биде многу бавна и направена со голема внимателност, дебата и согласност од мнозинството од општеството. Но, брзината со која социјалните инженери на прогресивната левица (како домашни, така и меѓународни) работеа да ја променат македонската култура, беше толку брза што одзема здив. Објаснето на друг начин, истиот тој напад над американската култура започна во 1960, но во изминатите осум години добива неверојатна брзина (а кој беше претседател во изминатите осум години?).

Овој напад над културата и традицијата почнува (во Америка, Македонија, Унгарија, Полска итн.) со фамилијата и сака да ја промени самата природа на фамилијата. Во Македонија ова добива поголема димензија: преку поткопување на фамилијата, прогресивната левица се надева дека ќе го поткопа името и идентитетот на Македонија. А не ли е фамилијата онаа која го продолжува непрекинатото пренесување на тоа име и идентитет? Предавана од една генерација на следната, македонската култура, име и идентитет продолжува во вечност. Додека не престане затоа што нема кој да ја продолжи. Оттаму произлегува дека напад на основниот градежен блок на некое општество, фамилијата, е напад над македонското име и идентитет. Ирскиот автор Ос Гинис пишува вака „…мора да продолжиме да ја кажуваме приказната, не смееме никогаш да заборавиме и мораме да изградиме наши фамилијарни спомени и наши национални спомени бидејќи споменот е клучот… Со уништувањето на фамилијата преку катастрофата на таквата смислена културна промена, културната трансмисија и традиција исто така ќе бидат губитници.“

Војната со македонската култура, име и идентитет не е ништо помалку од обид за преправање на општеството во сликата на прогресивната и секуларна левица. Тоа е здружен обид за потценување и уништување на основното ткиво на Македонија и Македонија да се претвори во … ништо. Ништо уникатно и ништо специјално. Без уникатно име. Без уникатна култура. Без уникатен идентитет. Без минато. Без иднина. Преку напаѓање на методите на културна трансмисија, ги пресекувате корените; како што напиша Александар Солженицин „За да уништиш народ, мора првин да ги прекинеш нивните корени.“ Или како што Милан Kундера, во неговата книга „Kнигата на смеата и заборавањето“ напиша „Првиот чекор во ликвидирањето на народ е да се избрише неговата меморија. Да се уништат неговите книги, неговата култура, неговата историја…. Брзо нацијата ќе започне да заборава што е и што била.“

Многу од нашите пријатели од прогресивната левица кои ја бараат оваа промена се навистина искрени – тие веруваат дека политиките и ставовите што ги поддржуваат, ако бидат имплементирани, би им помогнале на фамилиите и општеството. Но, тие искрено грешат во нивните верувања и не го знаат тоа. Џорџ Орвел напиша: „Голем дел од левичарската мисла е еден вид играње со оган од страна на луѓе што дури и не знаат дека огнот е жежок.“ Преголем дел од нашите пријатели од прогресивната левица немаат идеја што бранат, а сепак тоа што тие го бранат на крајот ќе ја уништи не само земјата која тврдат дека ја сакаат (Америка, Македонија или друга), туку тоа што тие го бранат на крајот ќе ги уништи и нив.

Во земјите од Југоисточна Европа сум веќе четвртина век, во Македонија 21, а утре ќе ја почнам 22. Голем дел од мојот живот го инвестирав во Македонија и имам намера да го инвестирам остатокот од мојот живот, колку што време ќе ми даде Бог, во Македонија. Се надевам ова ќе биде добра вест за моите пријатели и најверојатно ќе биде лоша вест за оние кои ме мразат. Планетата се менува уште повеќе и брзо на две спротивни страни, една на страна на вистината, а другата на страна на лагите; една страна во корист на традицијата, фамилијата и националната држава и една страна во корист на секуларна, прогресивна современост по секоја цена и без мисли дали е правилно или погрешно, а истовремено против фамилијата и националната држава. Овие конфликти ќе потраат за сите нации и народи, вклучително и за Македонија за блиската иднина. Патот напред за Македонија ќе биде тежок и ќе има тешки судири напред во таа иднина ако сакаме да го спасиме македонскиот народ, име, идентитет и култура. Јас планирам да бидам комплетно вклучен во овие битки. Затоа што Македонија вреди.

Пишува: Џејсон Мико за Дневник
(Авторот е менаџер за односи со јавноста од Аризона (САД) и долгогодишен набљудувач на состојбите во Македонија и Југоисточна Европа)

Колумна на Александар Даштевски: Нека не лета СДС, осветништвото се враќа

Aleksandar-Dastevski

Дали Заев мисли дека ќе остане се вака?

-Дека нема да се сменат работите во политиката и дека вечно ќе владее? Дека ВМРО ќе му заборави и нема да врати со дебела камата ако оди со политички и партиски освети?

-Дали и оние “коконите” од СЈО мислат дека народот ќе ја врати силата на ВМРО, и ВМРО ќе се врати на власт?

-Дали мислат дека за сите неправди, лаги, конструкции, политички монтировки, уништувања животи и семејства ќе останат без одговор?

-Дали се свесни дека трите илјади евра кои ги јадат и пијат секој месец со цел политички па и човечки да линчуваат луѓе и цела една партија ќе се заборават?

-Јас како независен аналитичар, како човек кој отстрана ги следи и набљудува политичките процеси, и во историјата и денес, знам дека брзо ќе се сменат нештата, и ВМРО на реваншизмот ќе одговори со двоен реваншизам.

Што бараат, ќе си добијат!

Така се залета СДС во 2002-2005-та. Мислеа дека тие што ќе ги елиминираат нема да можат да вратат бидејќи доволно ќе ги искомпромитираат. И навистина, не врати ни Ламбе, ни Војо, ни Никола Тасев, ни онаа жената од Гевгелија која ја притвораа за ништо, не врати ни Љубчо. Но со дебела камата врати новиот тим на ВМРО, и тоа со факти, аргументи и докази. А такви докази со кои ќе враќаат за дел од СДС има уште сега, и нема да застарат. И којзнае уште колку ќе ги има откако ќе почнат да работат во владата. Нема да им помогне што новиот обвинител ќе им ги затвори започнатите истраги. Ќе дојде нов и ќе ги отвори. Тој што оди на политичко осветеништво треба да е спремен дека тоа ќе му се врати, само време е во прашање.

Ова не треба да се сфати дека е потребен принцип на неказнивост. Не. Но, политички прогон без докази, со притисок на судот што е веќе очигледно, преку политичко партиско СЈО ќе предизвика исто такво по некоја година.

Не разбирам како Заев планира да владее во една ваква атмосфера во која ВМРО ќе биде максимално мобилизирана за континуирана борба. Ќе им помине мандатот со хајки, и ништо нема друго сериозно да направат. Овие десетина, петнаесет мерки што ги најавуваат се ситни и нема да го задоволат народот. Такви мерки ВМРО имаше илјада. Водејќи хајки ќе завршат во хајка сплетена од самите нив.

Мислам дека СДСМ и Заев не се свесни што ги чека кога ќе влезат во владата. Колку проблеми ги чекаат, колку тешки одлуки, колку големи очекувања има, и со право, бидејќи ветувањата беа големи. Планот да се вадат на претходната власт по 26 години искуство и демократија нема да поминат па макар Заеви да купат 24 медиуми. Брзо ќе се соочат со многуте сопствени намерни и ненамерни грешки. Сега се уште во кампања. Не излегоа од тој филм. Набрзо ќе се соочат со реалноста и со сопствениот капацитет за водење држава. Сите оние кои сега охрабрени од надворешната интервенција за носење на ВМРО во опозиција, а СДС на власт плукаат по ВМРО, многу брзо ќе се срамат од тоа што сега го зборуваат и прават. Странците ќе ги исполнат своите цели и ќе се фокусираат на други нивни цели на други места. Ние ќе останеме тука и ќе бидеме сведоци на последиците од владеењето со хајки, и надворешни диктати.

ГАРАНЦИЈАТА Е ФАРСА – Заев ги лаже и Албанците и Македонците

Zaev-Ivanov-mandat

По сите лаги што ги чувме и по сите предавства што ги видовме од квислингот Зоран Заев во изминатите три години, претседателот на државата Ѓорге Иванов реши да ја прифати неговата гаранција дека од позиција на власт ќе ја штител унитарноста, сувереноста и независноста на Македонија. За да го добие мандатот предавникот беше доволно да изусти, дури и со половина уста, дека „гарантира заштита на уставниот поредок и на територијалната целост“. Првото прашање што го мачи секој Македонец е зошто Иванов ја изневери довербата на македонскиот народ и му го додели мандатот на квислингот? Дали ветувањето на Заев во заднина е покриено од нашите стратегиски партнери со гаранции за неповредливост на унитарноста и на границите на државата или, пак, станува збор за сериозни закани за безбедноста на државата? Која е вистината, верувам дека ќе дознаеме во некоја блиска иднина, но никако не верувам дека претседателот поверувал во искреноста на патолошкиот лажго. Сепак, сѐ додека јавноста не ги добие вистинските одговори има право да се сомнева дека чинот на доделување на мандат и давањето гаранции беше чиста фарса.

Верувам дека ниту Заев и неговите странски налогодавци не веруваат дека народот ќе ја проголта неговата гаранција. Зар македонскиот народ и сите ние што предупредуваме на опасноста од тиранската платформа по трагикомичната изјава на Заев треба да здивнеме со олеснување дека државата е спасена и да му посакаме успешен мандат на предавникот? Се прашувам дали сѐ уште има здраворазумен човек што може да се потпре на збор даден од аболиран криминалец, кој лажеше кого стигне цели три години? Можеби планот е да се донесе закон со кој ќе се казнуваат сите што нема да му веруваат на Заев?

Но и тоа не е доволно. Можеш да го казниш, но не можеш да го натераш да верува дека унитарноста ќе ја штити човек што пред само неколку месеци јавно ветуваше редефинирање на државата. Можно ли е воопшто некој да му верува на ваков клинички случај? За каква заштита на суверенитет зборува овој човек кога доаѓа на власт устоличен од дипломати и амбасадори со фашистички методи откако истите тие претходно насилнички му го одзедоа суверенитетот на народот?

Покрај другите гаранции, квислингот ни гарантира „дека процесот на донесување на одлуките ќе биде во согласност со основните демократски принципи и владеењето на правото, не доведувајќи ја Република Македонија во зависност или потчинетост од други држави“.

Каква перверзија! Овој човек успеа додека беше опозиција да ја направи државата целосно зависна од странски центри на моќ, ги стави националните интереси на тацна на непријателите на македонскиот народ, се пазареше со државните симболи, ја „свитка кичмата“ за името на државата… Отворено прашувам, што може да очекуваме од едно вакво суштество кога ќе дојде власт.

Истиот овој лажго и аболиран криминалец што се фалеше со „чадорот“ и го убедуваше лидерот на ДПА дека го подготвувале повисоките надвор од Македонија, сега вели дека немало да ја доведе Македонија во зависност или потчинетост. Многу скоро ќе видиме за што ги подготвувале со Рамуш Харадинај, кој за еден месец се очекува да стане премиер на Косово.

Квислингот што целосно ја прифати тиранската платформа за да се дограби до власт, а истовремено тврдеше дека не постои таков документ, сега ни гарантира дека „ниеден документ, платформа, акт или дејство не може да бидат услов ниту основа за формирање влада на Република Македонија“.

По три години интензивно лажење, следуваат моменти на вистината. Сега откако го украде мандатот од народот, време да покаже кого излажа – Ахмети или Иванов? Кој документ е фалсификат – платформата или гаранцијата? Чии идеали ќе ги предаде – македонските или албанските? За неисполнувањето на тиранската платформа веќе нема да може да се вади ни на ВМРО-ДПМНЕ, ни на претседател, ни на народ.

Човекот што го спроведе државниот удар во Собранието организирајќи незаконски избор на претседател на Собранието сега тврди дека сакал при изборот на влада да бидат завардени практиката и процедурите. Таа влада и тоа Собрание никогаш нема да бидат легитимни само затоа што ги признале дипломатите што учествуваа во ова политичко насилство. Затоа шефовите на Заев преку изнудениот мандат од Иванов имаат потреба да го легализираат сиот криминал што го направија изминатиот период. Време е да се бришат трагите и да се обвинат други за применетото силеџиство кон народот и кон државата. Со други зборови, народот ќе ја плати цената затоа што ја принуди длабоката држава во САД и нејзините структури во Брисел да се понижат до степен јавно да ги погазат сите демократски принципи и начела и, уште повеќе, да применат фашистички методи за инсталирање квислиншка власт.

Но, Заев и сите колаборационисти на новата влада, која ќе биде директно диригирана од странскиот фактор, треба да бидат свесни дека со доаѓањето на власт нивната одговорност не се брише. Не се брише ни меморијата на народот, кој вечно ќе го памети предавството. Ќе одговараат сите до еден пред народен трибунал за своите злодела, пред сѐ, кон државата. Заев, исто така, треба да биде свесен дека го загуби чадорот уште пред да седне на премиерската фотелја. Отсега натаму нека размисли кој ќе го брани од народот за злоделата. И нему и на сите околу него треба да им е јасно дека оваа фашистичка банда порано или подоцна ќе биде казнета од истите тие патриоти што ги направија терористи. Затоа што предавство на сопствениот народ не се простува!

Пишува: Ненад Мирчевски за Република

Колумна на Ацо Станковски: ПРИНЦИП

Aco-Stankovski-1

Де­но­ви­те ста­ну­ва­ат апа­тич­ни, а, се­пак, не­из­вес­ни. На­ро­дот се ста­би­ли­зи­ра од пу­чот и не­го­ви­те кон­се­квен­ции. Се­ко­гаш е та­ка ко­га пу­чот ус­пе­ва, ди­ри­ги­ран од ужас­ни­те пи­па­ла на Дла­бо­ка­та др­жа­ва и чу­до­ви­ште­то што жи­вее во дла­би­ни­те на неј­зи­но­то мо­чу­ри­ште. Тоа е мо­чу­ри­ште­то на мо­ра­лот и доб­лес­но­ста, тоа е пе­кол­ни­от ам­бис на мо­ќта од овој свет.

Ова чу­до­ви­ште е стрв­но за чо­веч­ко стра­да­ние. За су­ро­во ме­со од лу­ѓе, за нив­на­та жи­вот­на си­ла, за нив­ни­те ду­ши. Ова пос­лед­но­то најм­но­гу го воз­бу­ду­ва, го по­лу­ду­ва, го фр­ла во мон­стру­о­зен транс, ова од­врат­но чу­до­ви­ште, што ле­жи во дла­би­ни­те на мо­чу­ри­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва и упра­ву­ва со сво­и­те ла­ти­фун­дии. Кам­ши­ци­те фр­чат, ро­бо­ви­те пи­ска­ат, хо­ри­зон­тот е црн. Хо­ри­зонт, соз­да­ден од бр­да и пла­ни­ни од ѓу­бре. Стра­вот­ни ча­до­ви со од­вра­тен ми­рис и отро­вен ефект од здра­ви­от раз­ум ле­ви­ти­ра­ат низ кра­јо­ли­кот.

Та­кви се твор­би­те на Дла­бо­ка­та др­жа­ва, по­доб­ни на хо­ли­вуд­ски хо­рор-филм. Ви­сок бу­џет, су­перѕ­вез­ди, су­пе­ри­о­рен пи-ар.

Ко­га по­ли­ти­ка­та кра­хи­ра, ту­ка е на­ро­дот, но ту­ка е и чу­до­ви­ште­то од Дла­бо­ка­та др­жа­ва. Ко­га по­ли­ти­ка­та ќе пад­не, на­ро­дот ќе ѝ по­да­де ра­ка да ста­не или, пак, же­сто­ко ќе ги уко­ри про­та­го­ни­сти­те на пу­чот. Тие што ги ур­наа си­те прин­ци­пи на по­ли­тич­ко­то од­не­су­ва­ње и во пре­диз­бо­ри­е­то, и за вре­ме на из­бо­ри­те, и по­тоа, ко­га ‘ргнаа да ги кр­шат си­те до­го­во­ри и да гра­ба­ат кон вла­ста ка­ко по­лу­де­ни, се при­ка­жу­ва­ат ка­ко не­ви­ни жр­тви, кои тре­ба да се со­жа­лат и да им се да­де вла­ста, по ко­ја тол­ку ку­ка­ат ве­ќе со го­ди­ни. На­ви­сти­на же­лез­ни опин­ци иски­наа за да дој­дат до та­му, ка­де што се.

На до­фат, та­ка бли­ску, еве, ме­ѓу­на­род­на­та ги приз­на, го при­фа­ти пу­чот, го кру­ни­са арам­ба­ша­та на пу­чи­сти­те, без ог­лед на кр­шот што бе­ше на­пра­вен при овој чин во од­нос на Уста­вот и за­ко­ни­те.

Прин­ци­пот го воз­ви­шу­ва ка­ра­кте­рот, а прин­ци­пи­ел­но­ста соз­да­ва до­вер­ба и си­гур­ност. Без овие доб­ле­сти не­ма хар­мо­нич­ни си­сте­ми, без прин­ци­пи по­доб­ни сме на жи­вот­ни.

И, на­ви­сти­на, та­кви­те сли­ки поч­наа да се ро­јат низ си­сте­ми­те за ин­фор­ми­ра­ње, да го пре­зен­ти­ра­ат воз­не­ми­ре­ни­от бе­стри­а­ри­ум со око­ко­ре­ни очи и зи­на­ти усти. Ра­скр­ва­ве­ни и раз­др­па­ни со бле­ди ли­ца, уп­ла­ше­ни за сво­и­те жи­во­ти. Ка­ков ужас, ка­ква та­га и не­моќ, со­стој­ба гроз­на и не­при­фат­ли­ва, а, се­пак, та­ка ло­гич­но по­ста­ве­на во це­ла­та сво­ја функ­ци­ја. Овој филм оди без пре­ста­нок со го­ди­ни. На­ро­дот е до­ве­ден до ра­бот на под­нос­ли­во­ста. Одед­наш фил­мот пу­ка и до­а­ѓа до поп­ла­ва од ужас­ни емо­ции, кои по­ве­ќе не мо­жат да би­дат кон­тро­ли­ра­ни, до експ­ло­зи­ја.

На­ро­дот ја има ви­стин­ска­та моќ во свои ра­це. Ду­ри и за мо­мент да се чи­ни де­ка е по­бе­ден и раз­о­ру­жен, ста­вен под кон­тро­ла и до­бро за­уз­дан, тоа е са­мо при­вид, та­ка са­мо изг­ле­да, но во­оп­што не е та­ка. То­гаш на­ро­дот е са­мо пов­ле­чен под­ла­бо­ко во сво­и­те скро­ви­шта. Во тие ми­го­ви тој мис­ли, не­го­ви­от ум гроз­ни­ча­во ра­бо­ти, не­сфат­ли­ви ениг­ми игра­ат во не­го­ви­от ум, по ил­ја­да па­ти ги про­це­си­ра шо­кант­ни­те искус­тва.

Зо­што? Зо­што? Зо­што?

А зо­што да не?!

И, по­втор­но ед­но мач­но ро­ти­ра­ње око­лу оска­та на проб­ле­мот, но од­го­во­рот ни­ка­ко да блес­не. Во та­ква ди­хо­то­ми­ја на све­ста на истра­жу­ва­чот на му­дро­ста и ви­сти­на­та пе­не­три­ра­ат си­те ла­ги и кле­ве­ти на ма­ши­на­та за афе­ри. Се бра­ну­ва све­тог­ле­дот, збу­не­то­ста знае да по­ро­би, скеп­са­та да за­ро­би, стра­вот да вко­ча­ни.

Со дру­ги збо­ро­ви, и по­крај ем­па­ти­ја­та што се ра­ѓа кон те­па­ни­те по­ли­ти­ча­ри, не е вре­ме за сен­ти­мен­та­ли­зам, а уште по­мал­ку за за­ем­ни об­ви­ну­ва­ња, по­себ­но со оние кои беа пр­ви на удар од чу­до­ви­ште­то од мо­чу­ри­ште­то на Дла­бо­ка­та др­жа­ва од Ва­шин­гтон ДЦ.

Тре­ба да се со­бе­рат пар­чи­ња­та од скр­ше­ни­те ам­фо­ри на древ­ни­те ве­ру­ва­ња. Ќе се за­ле­пат со су­пер­ле­и­ло­то, на­ре­че­но до­вер­ба и про­сту­ва­ње, а по­тоа на­пред во све­та­та ми­си­ја за за­чу­ву­ва­ње на ре­дот и хар­мо­ни­ја­та по­ме­ѓу гра­ѓа­ни­те и др­жа­ва­та.

Тре­ба да се уви­дат гре­шки­те и на ед­ни­те, и на дру­ги­те, и на па­три­о­ти­те од по­ли­тич­ки­те пар­тии, и на из­ла­жа­ни­те гра­ѓа­ни, кои по­ра­ди нај­раз­лич­ни, по­не­ко­гаш и оправ­да­ни при­чи­ни гла­саа за СДСМ и беа ве­ќе фа­те­ни во ста­пи­ца. Ка­ко за­ја­ци, ка­ко врап­ци, ка­ко глув­ци.

Не­кои се осве­сти­ја за ова и тоа нѐ пра­ви среќ­ни си­те што ја бра­ни­ме су­ве­ре­но­ста и не­за­вис­но­ста на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја. Не­кои, пак, сѐ уште со­ну­ва­ат иди­от­ски сни­шта ка­ко зом­би, без­на­деж­но за­ко­ва­ни во без­ум­ни­те ку­тии на фа­на­тиз­мот.