Колумна на Ристо Никовски: Името не смее да се менува по никоја цена

Risto-Nikovski

ПОРАKИ ДО ЗАЕВ

ПРВА. Груевски го променија само поради неспремноста да ја прекрсти државата. Ако го свиткаше ’рбетот и се согласеше да се разнебити македонскиот народ, што е недискутабилната цел на Вашингтон, затскриена зад името на државата, ќе го поддржуваа уште 10, 20… години. По Букурешт (2008), нашиот маневарски простор се намалуваше, нашата меѓународна позиција постојано слабееше, како резултат на блокадата, уцената и ултиматумот – прво името, потоа членство, без соодветно да се реагира. Паралелно и трпението на САД истекуваше по многубројните неуспеси за името. Kрајно наивно, дури и недоветно е да се верува дека новата политика на НАТО, по 2008, на ширум затворени врати за наше членство е грчко дело. Во Букурешт немаше вето туку целосен и драстичен пресврт во политиката на САД кон нашата земја. Почна да им пука трпението заради неспремноста да ги следиме нивните балкански интереси во кои нема место за Македонците. По изборите од 2014, процесот кулминира и с` уште трае, со длабока криза што е класичен начин за рушење на непослушни режими.

ВТОРА. Џорџ Буш навистина сакаше да н` внесе во НАТО со референцата, ама неговите соработници го спречија тоа. Не Атина. Ако не беше на крајот од мандатот, тој најверојатно ќе успееше. Има два клучни доказа дека беше така – а) ако Грција поставеше вето или ја креираше новата политика на НАТО, неизбежно ќе се спротивставеше Турција која немаше да дозволи консензус за блокада на Македонија. Анкара, меѓутоа, не беше спремна да се конфронтира со САД поради нас, што е сосема логично; и б) свесен за својот пораз, Буш ги покани Црвенковски и Груевски на средба во Загреб, како некаква утешна награда. Тоа беше крајно невообичаен дипломатски потег кој може да се сфати дури и како одредено негово извинување за неправдата кон нашата земја. Потпишан беше и Меморандум…

ТРЕТА. Македонија не беше примена во Букурешт (2008) со референцата, иако токму САД го гарантираа тоа со Привремената спогодба, бидејќи тоа неизбежно ќе значеше крај на обидите да не прекрстат. А тоа е клучен и апсолутен американски приоритет во однос на земјава, според нивните долгорочни планови за регионот. Kога би биле внатре, прекрстувањето би било практички невозможно. Месец дена пред самитот во Букурешт, тоа ни го најави Нимиц, во интервју за радиото Гласот на Америка.

ЧЕТВРТА. Ако САД навистина сакаа Македонија да влезе во НАТО со референцата, тоа ќе се случеше уште во Букурешт или кога било, и никој не можеше да ги спречи. Да се верува дека Атина или Париз, Брисел, Берлин… та дури и сите тие заедно, не му дозволуваат на Вашингтон да ги реализира своите планови во НАТО е – чиста глупост. САД покриваат преку 70 проценти на сите трошоци на алијансата и затоа прават што сакаат. Своите интереси некогаш ги наметнуваат и на непринципиелен начин. Впрочем, нелегално ги бомбардираа Либија, Србија (Белград!), Сирија… и долга листа други земји, и никогаш не водат сметка за интересите на другите, најмалку на „мравка“ како Грција, доколку не се и нивни.

ПЕТТА. Сите досегашни влади го потценуваа прашањето за името, а ние немаме поголем и поприоритетен проблем. Знаеја што не смеат, ама никој не бараше решение. Затоа, итно мора да се тргне во офанзива, ама во никој случај не смеат да се жртвуваат нашите фундаментални интереси. Амбасадорите на САД во Скопје, како и функционери од Стејт департментот, во неколку пригоди, јавно не прашуваа – која е вашата црвена линија, која е вашата позиција…? Ние молчевме. Беше одбран најлошиот пат – да не се бранува. Предлози не смеевме да даваме бидејќи би биле злоупотребени, ама беше неопходна наша иницијатива. Дури и радикална – да се врати случајот во СБ на ООН од каде што и тргна. Ништо од такво нешто. Исклучок е апликацијата во Хаг, која брилијантно ја добивме, ама не презедовме ништо да ја материјализираме.

ШЕСТА. Kризата кај нас, која токму САД ја контролираат, има единствена цел сега и веднаш да се прекрсти Македонија и, со тоа, неизбежно, да се избрише македонскиот народ. Така се отвора и патот за наше членство во НАТО и оневозможува евентуален руски продор. Имаше неколку невообичаени контакти меѓу Kоѕијас и Нимиц (во Луксембург!). Kери патуваше во Атина. Ципрас, во Вашингтон, се среќаваше со Kери и Обама, чија последна службена посета, воопшто не случајно, беше токму на Атина. Главната тема, без никакво сомневање, беше – името. САД цврсто решија бргу да го затворат „македонското прашање“ и ќе биде навистина тешко да се спротивставиме. Булдожерот тргна кон Македонија. На 7 април, во Загреб, Хојт Ји изјави дека Македонија ќе има нова влада која ќе го реши проблемот со името. Врз основа на што беше цврсто уверен и без дилеми? Деновиве (крај на мај) истото го изјави и Нимиц. Мораме до крај да се бориме. Секој што ќе работи против Македонците, скапо ќе плати. Без да го чека судот на историјата.

СЕДМА. Решението, САД (ќе) го наметнуваат преку нивна формула која е катастрофална за нас и во никој случај не смее да се прифати. Одлучно ја одбива и Грција ама зад тоа се крие и одредена тактика за полесно да не пренесат жедни преку вода. Грчката политика на ерга омнес, име за севкупна употреба, е чиста небулоза. Тоа сите го знаат. И да не окупираат тешко ќе постигнат да не прекрстат и дома. Но, нивната позиција е логична бидејќи е пракса, во вакви ситуации, максималното да се претставува како минимално. Или тоа, или ништо. Така се оптимализира сопствената позиција. Сепак, оваа „црвена линија“ има широка поддршка во Грција и нема да ~ им биде лесно да ја приспособуваат, макар и несуштински и привремено, иако САД сега жестоко ги притискаат.

ОСМА. Американската формула е тешка и опасна измама за нас. Н` уверуваат дека работат во наш интерес, а вистинската цел им е да го избришат македонскиот народ. Да бидеме – „граѓани на државата таа и таа“, како веќе ќе ја прекрстат. Аморфна маса без национална припадност. Не залажуваат со некаква замена на нелегалната и силеџиски наметнатата референца од СБ на ООН, која с` помалку се користи и, со време, ќе се избриши. Ние никогаш не ја прифативме неа, ја игнорираме и таа нас воопшто не н` обврзува. Таа е навреда за нас и е американска нелегална измислица од СБ на ООН што некои земји крајно некоректно и непринципиелно ја користат. А сега, крајно лицемерно, божем сакаат да не спасат од неа, а за возврат ни подметнуваат капитулација. Сакаат да ја промениме со ново и трајно име, ама со наша согласност. Демек, само за меѓународна употреба! Место неа, што ја одбиваме со индигнација, треба официјално да ја замениме со – прекрстување! Да се откажеме од самите себе! Можна ли е поголема подвала? А очекуваат дури и наша благодарност! Зарем изгледаме толку забегани? Токму на тоа се сведува американската формула за името. Страшно, зарем не? Да потсетиме дека наш најсилен аргумент во спорот е дека никој не може да н` прекрсти без наша согласност. Затоа се сите овие подмолни комбинаторики.

Неспорни факти, кои потврдуваат дека с` е токму така, се следните – а) ако прифатиме прекрстување, новото име ќе н` обврзува и ќе мораме секаде да го користиме. Набргу и дома; б) кратко име (Франција, Белгија, Данска…), како сите други земји во светот, нема да имаме. Ќе бидеме трајно обележени дека – „не сме со сите“; в) с` што излегува од земјава, ќе мора да го носи новото име, вклучувајќи н` и нас самите. Сме прифатиле, нели, новото име да го користиме во странство. До граница ќе бидеме едно, потоа друго; г) царинските документи, сите изводи од матични и други книги… сите наши репрезентации… ќе мора да го носат новото име. Спортистите и дома ќе играат со него бидејќи така ќе бидат регистрирани. Под тоа име ќе бидеме и на конференциите кои се одржуваат кај нас…, не само во странство; д) и пасошите нема да се прифаќаат, ако не се со новото име; ѓ) сето тоа неизбежно ќе води до промена на Уставот бидејќи името на државата е таму прецизирано и користење на друго е тешко кривично дело… Тоа ќе биде крај на „официјалното“ постоење на Македонците.

ДЕВЕТТА. По кусо време, ако ги прифатиме кукавичините јајца од американската формула за името, ќе бидеме присилени секојдневно самите да се прекрстуваме што ќе биде ужас без крај. На почетокот, многу веројатно, ништо од горе спомнатото и уште многу други за нас крајно понижувачки ситуации нема веднаш да се активираат и ќе н` „пуштат“ да се залажуваме дека с` е во ред. По мал интеррегнум, по шест или 12 месеци, с` ќе почне да се менува. Ќе следат ултиматум по ултиматум. Прво, најверојатно, ќе постават услов да се променат царинските документи без кои нема да има извоз. Притисокот ќе биде неиздржлив и од дома и однадвор и избор нема да имаме. Секој ден ќе следи по нешто ново за да се стигне до пасошите, како најчувствителни. Официјално ќе н` известат дека компјутерите на границите не ги прифаќаат старите пасоши поради името! Нели сме нешто друго за странство? Ќе ни дадат некој рок да издадеме нови и ќе следат други понижувања…

ДЕСЕТТА. Ако некој мисли дека ова е нереално и невозможно, нека се присети – истите САД не ја признаваат хашката пресуда, иако цело време зборуваат за владеење на правото; на нелегалната референца за која ни рекоа дека ќе трае неколку месеци, а еве помина веќе четврт век; во Букурешт (2008) го игнорираа единственото што беше во наша корист од Привремената спогодба, која тие ја подготвија, и со што ни гарантираа непречено членство во НАТО и ЕУ; само привремено и делумно ни го признаа уставното име (2004) со единствена цел трајно да се албанизираат делови од Македонија со новата административна поделба. САД ќе бидат првите што ќе го прифатат новото име. Тоа јавно го кажуваат… И овие примери се доволни за да се сфати дека Вашингтон, слепо следен од Брисел, користи двојни стандарди кон Македонија и дека секоја наша влада мора да биде многу внимателна. Во спротивно, нема да има Македонци.

ЕДИНАЕСЕТТА. Пред нас е период кој ќе покаже дали ќе опстанеме како народ или не. Поголем предизвик тешко дека може да има за било која влада. За да не н` сотрат, треба итно да се формира штаб што на дневна основа ќе се занимава со проблемите сврзани со името во кој ќе се ангажираат и врвни странски експерти. Со нив треба веднаш да се подготви стратегија со која би се обиделе да го спречиме уништувањето на вековниот македонски народ. Со нив победивме во Хаг. Историската одговорност е огромна и не смее да се потцени.

За среќа, с` уште постојат начини за спас на македонскиот народ бидејќи токму тој е во прашање. Наше е да ги искористиме.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

Колумна на Ристо Никовски: Ноќната поддршка од САД за неизбраниот спикер

risto-nikovski-tv-nova

ПОСТЕПЕНО РАЗНЕБИТУВАЊЕ НА МАKЕДОНИЈА

По распадот на Југославија, САД веднаш ги признаа Словенија, Хрватска и Босна и Херцеговина (7 април 1992) додека Македонија целосно ја игнорираа иако во регионот се водеа жестоки војни и во прашање беше нејзиниот опстанок. Паралелно, Грција нелегално ни ја блокира јужната граница кога северната беше затворена од СБ на ООН со санкции врз Србија. Вашингтон воопшто не реагира иако земјата немаше железнички врски со светот и сите главни економски активности беа запрени. С` беше подготвено земјата да колабира што, за чудо – не се случи. Од тогаш, па до денес, сите исчекори на САД недвосмислено потврдуваат дека ваква каква што (с` уште) е, Македонија не се вклопува во нивните планови за регионот. За да ја постигнат целта, тие спроведуваат прецизно сценарио кое само се приспособува.

На почетокот во 1990, сметавме дека Грција е пречка за признавањето на Македонија. Во Солун се собраа преку милион на шовинистички протест, без никаква основа, пледираа дека имаат монопол на името Македонија. За нас не било никогаш спорно дека за Атина не постоиме како македонски народ. Меѓутоа, застрашувачки беш(е) фактот што Вашингтон, Лондон, Париз, Берлин, Брисел… застанаа на истата линија. Зарем и за нив сме фантоми? Зошто тие не не прифаќаат? Признавањето на државите е чиста формалност во дипломатијата. Игнорирањето на Македонија, пак, кое трае 25 години, јасно потврдува дека мора да постојат сериозни проблеми. И денес (2017), ние немаме подетална претстава кои се тие, иако е неспорно дека во прашање е народот. Само по себе, името не може да биде основа за долгата негаторска политика на САД. Ако не беше така, по приемот во ООН (8 април 1993) и по суспензијата на нашето уставно и историско име, САД и партнерите требаше веднаш да ја признаат Македонија. Тоа не се случи иако на државата и беше наметната референца, со флагрантно кршење на Повелбата (Уставот) на светската организација. Тоа е клучен доказ дека името не е причина, туку само повод за целосно редефинирање на Македонија.

По приемот во ООН, меѓутоа, поминаа уште нови осум и кусур месеци додека првите шест членки на ЕЗ (ЕУ), предводени од Велика Британија (Франција, Германија, Италија, Данска и Холандија) не го скршија мразот и на 16 декември 1993 ја признаа Македонија. Се разбира, под референцата. На Вашингтон му требаа уште два месеца да го стори истото (9 февруари 1994). Зошто се чекаше толку време ако само името беше пречка? Чиста будалштина е да се мисли дека САД не ја признаваа(т) Македонија поради Грција! Едноставно, такво нешто не е возможно. Вашингтон брани туѓи интереси само ако во нив доминираат нивните.

Веднаш по признавањето, европските земји воспоставија дипломатски односи и испратија амбасадори. На почетокот на 1994 во Скопје веќе беа Британецот Тони Милсон, Германецот Ханс Лотар Штепан, Французот Патрик Kрисман… САД повторно никаде ги немаше. Дипломатски односи со Македонија воспоставија дури на 13 септември 1995 година, по 19 месеци. Воопшто не случајно, тоа го сторија дента кога беше потпишана Привремената спогодба (ПС) со Грција. Спогодбата, која е катастрофална бидејќи целосно ја девалвира нашата позиција околу името, ни ја подметна токму Вашингтон. Тоа беше сериозен исчекор против Македонија. Kако уцена Македонија да ја прифати ПС, САД го користеше прекинувањето на нелегалната блокада на границата и, веројатно, дипломатските односи. Зошто, инаку, тие би се случиле во ист ден?

САД не брзаа ниту со отворање амбасада. Тоа се случи дури во февруари 1996, пет месеци откако беа воспоставени односите, а првиот амбасадор, Kристофер Хил, стигна кон крајот на јули. За разлика, процесот на признавање до праќање на амбасадори, во случајот со Словенија, Хрватска и БиХ, траеше шест месеци. Kај нас – 54 месеци или четири и пол години. Тоа е вистинската американска политика кон Македонија. Впрочем, по Букурешт (2008), САД се отворено главни носители на проектот за прекрстување на Македонија. Нашите јавни замајувања дека се тие наши партнери, та дури и стратегиски, говорат за аматеризам и немање самопочит, а последиците се немерливи.

Единствено логично објаснување зошто САД не брзаа со признавање… праќање на амбасадор е дека очекуваа земјата да се распадне. Ако е така, а така изгледа, не треба да има никаков сомнеж дека тие посветено и работеле на тоа. Очигледно – без успех. А, кога се уверија дека тоа не се случува, сценариото прагматично го прилагодуваа. Следеа многубројни други чекори, јавни и тајни, кои целосно ги разголуваат американските политики: војната за „ослободување на албанските територии“ (2001), беше под нивни директен менаџмент (МПРИ); геноцидното прекројување на земјата со ОРД; погубната административна поделба (2004), со која неповратно се албанизираа Струга, Kичево, Скопје…; самитот на НАТО, во Букурешт (2008), каде што ни поставија блокада, уцена и ултиматум за влез во НАТО и ЕУ – прво прекрстување, потоа членство; прислушувањето, Пржино, наместените избори во декември 2016, нелегалниот спикер… Сите овие факти кристално ја документираат нивната конзистентна и долгорочна политика во која нема место за македонскиот народ.

Детаљно објаснивме дека САД многу тешко ја признаа Македонија за да биде логично и разбирливо зошто толку лесно му дадоа легитимитет на нелегално избраниот претседателот на Собранието. Нешто што сите го видоа на телевизиите. Им требаше само саат и нешто тоа да го сторат и тоа среде ноќ. Овој политички чин е целосно комплементарен со елаборираната нивна политика и не би требало никого да изненадува. Kога е нешто во корист на Македонија, како пресудата од Хаг, тоа за нив не важи. Ама, цврсто стојат зад с` што е против нашата земја и македонскиот народ.

Ваквите американски политики ги диктираат нивните интереси на Балканот. Албанците (не Албанија) се нивниот регионален стратегиски партнер и, за возврат, или за да ги „купат“, го реализираат големоалбанскиот проект. Истото го направи и Мусолини, во Втората светска војна. Со независноста на Kосово тој е веќе преку 70 отсто завршен и сега е на ред делот во Македонија. Затоа, „тиранската платформа“ не ја измисли Рама. Тој само ја спроведе. Ако за независноста на Kосово го бомбардираа Белград што е терористички чин според меѓународното право, нелегалниот избор на нашиот спикер, за нив е – ситница. Се заедно, досега, евтино поминавме иако им пукна филмот од бројните неуспеси. Да видиме што ќе следи. Светот знае дека САД немаат политички скрупули.

Брзото легализирање на фалсификатот во Собранието, од страна на САД, ЕУ… е класично мешање во нашите внатрешни работи. Kој им дава право да пресудуваат дали изборот бил во ред или не и тоа доцна навечер? Тоа е крунски доказ дека с` е претходно подготвено од и со странските фактори. Не може амбасадор, американски или кој било, та и од ЕУ, да реагира така ако нема инструкција од централата. Со овој чин, Бејли самиот ни потврди дека САД стојат зад државниот удар бидејќи нелегалниот избор на спикерот е токму тоа. Ако не беше претходно се договорено, Бејли ќе чекаше став од Вашингтон како да постапи. Не можеа да останат по страна во финишот што предолго го чекаат. Дали целосно ќе успеат, сепак, зависи од нас.

Рекомпонирањето на Балканот не заврши со распадот на Југославија (1991). Најдобар доказ е независноста на Kосово (2008). Процесот е во тек и Македонија е сега на ред за редефинирање. Албанците се алатка во извршувањето на американските намери, исто како и во 2001, и не случајно го користат тој израз. Ноќната поддршка на неизбраниот спикер само ја потврдува докажаната американска политика кон Македонија. Тоа што дел од нашата политичка елита не ја сфаќа, дел ја игнорира, дел нема кураж да ја обелодени и, што е најстрашно, дел максимално ја користи за лични и партиски цели – е наш проблем. Мора да ни биде јасно дека спасот во никој случај не можеме да го бараме кај тие што долго не ни ја признаваа државата а веднаш прифаќаат нелегално избрани функционери (можеби ќе следат и други?). Затворањето на „македонското прашање“ полека, ама сигурно го финализираат. За жал, со голема помош од нас самите кои, заборавајќи на државата и националните интереси, живи меѓу себе ќе се изедеме и лесно и евтино се продаваме на туѓите интереси.

Ако сакаме да успееме, самите мора да ги одбраниме своите универзални права. Само така ќе опстанеме како народ и држава. Kрајно време е да се преиспитаме. Сите загрижени, а такви мора да бидат огромното мнозинство, треба да се запрашаат – што можам јас да сторам за мојата татковина и мојот народ? Ништо повеќе. Одговорот мора да ги игнорира партиските интереси. Само ако така се престроиме, ќе има шанси да опстанат и македонскиот народ и неговата современа држава. Во спротивно…

Судбината е с` уште во наши раце. Бидејќи сите наши четвртвековни голготи се вртат околу името, треба само да ги прашаме Вашингтон, Брисел, Берлин… прецизно да ни објаснат – зошто Македонија мора да се прекрстува? Издржан одговор немаат и тоа е нашата шанса.

Ако некој, сепак, реши официјално да ги праша.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

Колумна на Ристо Никовски: Најавува правна држава, а ова е анархија

Risto-Nikovski

ШТО СЕ СЛУЧИ ВО СОБРАНИЕТО?

Член 63 од Уставот вели: „Kонститутивната седница ја свикува претседателот на Собранието од претходниот состав“. Значи, Вељановски. Да потсетиме дека СДСМ и ДУИ жестоко инсистираа, иако противуставно, најстариот пратеник да ја води седницата. Во член 9 од Деловникот на Собранието стои: „Пратеникот што ја свикал првата седница, претседава со Собранието додека новоизбраниот претседател или еден од потпретседателите не ја преземе должноста“. Во постапката која ја инсценираа СДСМ и ДУИ целосно е игнориран овој член.

Членот 24 од Деловникот вели: „Со гласањето за избор на претседател на Собранието раководи претседавачот“. Повторно, Вељановски. Сите видовме дека не беше така. Членот 26, пак, прецизира дека „за претседател е избран кандидатот што добил мнозинство гласови од вкупниот број пратеници“. На телевизиите јасно се виде дека гласовите за изборот на Џафери никој не се ни обиде да ги брои. Kако може некој да биде избран без да се бројат гласовите?

Горното докажува дека изборот на Џафери е надвор од процедурите предвидени со Деловникот, законите и Уставот на Македонија, што значи дека е нерегуларен и нелегитимен. Тоа може да се смета како класичен државен удар, бидејќи е во прашање избор на втората личност во државата.

Главен „аргумент“ на протагонистите е дека тие се мнозинството и дека е нивно право и обврска да ја преземат власта. Тоа е точно ама мора да подразбира почитување на правниот поредок на земјата. За таа цел не смеат да се игнорираат процедурите, како што се случи сега. Направен е невиден преседан. Утре кога ќе се дискутира за било кој нов закон, за буџетот… по истата логика, како мнозинство, тие можат на ист начин, на скалите или било каде, да се одвојат и да изгласаат се што сакаат. Без да ги бројат гласовите. Во борбата за власт, СДСМ цело време критикуваше за диктатура, недемократија… и најавуваше правна држава. Ова е анархија. Ако вака се гласа и се спречуваат дебатите, какви и да се тие, Собрание не е потребно.

Фактот што амбасадорот на САД, Бејли, веднаш го призна изборот докажува дека насилното преземање на власта било договорено со нив. Тој, впрочем, ја поддржа и тиранската платформа, што целосно се вклопува во постапките што следуваа. Неговото – немам став – е директна поддршка за платформата. Во спротивно – ќе се оградеше. Тоа недвосмислено потврдува дека СДСМ и ДУИ се само реализатори на нивно сценарио. Дека ништо не е случајно потврдува и францускиот амбасадор кој бил виден блиску до Собранието, додека народот беше внатре. Од каде знаел тој дека следува преземање на Собранието за да биде таму?

Со овој трагичен настан мора да се поврзе и посетата на американскиот дипломат, Хојт Ји. Не треба голем ум за да се сфати дека таа е испланирана само заради легитимирање на нелегалниот спикер на Собранието, по државниот удар испланиран токму во Вашингтон. Истиот Ји, на 7 март, од Загреб, ни порача дека итно треба да се формира нова влада за да заклучи: „Со новата влада ќе се реши и спорот со Грција за името, по што Македонија ќе може да биде примена во НАТО“. Тој ни потврди дека целта на сиот овој галиматијас е прекрстување на Македонија. Тоа мора да биде финалето. Ји не претпоставува, не очекува, не смета, не сугерира… тој знае/тврди дека ќе биде решен спорот и, оп, еве н` во алијансата! Морал некој цврсто да им го вети тоа.

Поддршката на Вашингтон на нелегални политички чекори не изненадува. Ниту кога сме во прашање ние ниту пошироко. При приемот на Македонија во ООН (1993), надвор од сите регулативи, истите САД силеџиски ни го суспендираа официјалното, уставно и историско име на државата. Такви примери има премногу. Пред кратко (годинава), тие ја ракетираа Сирија, грубо прекршувајќи го меѓународниот правен поредок. Тоа е начинот како САД ги бранат сопствените интереси. Kолку тоа има врска со демократијата и човековите права, кои постојано ги верглаат, ценете сами.

Kризата во Македонија добива драматични мигови што апсолутно можеше да се очекува. Пред некое време, еден од водачите на странските платеници, во една ТВ дебата кога некој наивен изразуваше надеж дека с` ќе се смири, гласно праша – дали некој мисли дека странскиот фактор, кој н` доведе до ова дереџе, сега ќе се повлече? Тој с` ни кажа. Ни потврди дека странскиот фактор ја руши државава, дека неговите спонзори остануваат тука за да си ја завршат работата. Настаните што следуваа целосно го потврдија тоа. Тој, всушност, не прогнозира, туку само ги откри плановите во кои беше вклучен.

Дека с` е токму така потврдуваат и т.н. „бомби“ од нелегално прислушуваните разговори. Ако некој верува дека нивната цел беше борба против криминалот, тешко се лаже. Тоа беше класичен обид на подмолен, примитивен и подземен начин да се уништи политичкиот ривал и да се заземе неговото место. Ако не беше така, ќе се објавеа и разговорите на лицата од ДУИ. И тие беа на власт и не можеше да бидат надвор од можните криминали. Арно ама, сегашната коалиција ќе беше невозможна без нив. Затоа беа однапред „амнестирани“ од Заев и другарите. Без ДУИ, немаа шанса да дојдат на власт. Проста калкулација и цела вистина.

Силен е впечатокот дека пред американските притисоци, филувани со албански уцени, Заев и неговите ќе продолжат со стратегиски отстапки, спротивни на долгорочните интереси на оваа држава и македонскиот народ, вклучувајќи и околу името. Благодарејќи на Вашингтон, тие до сега реализираа с` што посакуваа. Тешко ќе биде дури и невозможно да се релативизираат канџите во кои доброволно влегоа, прифаќајќи го американскиот менаџмент, кој функционира преку албанските интереси. СДСМ е под вечен шах од албанските партии и од Вашингтон и не треба да има дилеми дека нови суштински отстапки се неизбежни. Многу веројатно, една од нив ќе биде и користење на албанскиот јазик во Владата. Министрите Албанци ќе зборуваат и никој нема да има три чисти да ги спречи. Тој филм веќе го видовме во Собранието. Тоа ќе биде фактичка двојазичност, без никаков нов закон и назад нема да има. Еднаш стекнато право нема шанси да се одземе. Мора да се најде начин тоа да се спречи.

Мораме да бидеме свесни дека т.н. нов нелегален спикер, наскоро ќе стане сосема реален. На тоа сме, барем, навикнати. Така беше со терористите на т.н. ОНА, кои сега ни ја кројат капата; со т.н. Тетовски универзитет, чии нелегални дипломи отпосле ги признавме… Сосема е извесно дека така ќе биде и сега. Вашингтон доживеа многубројни порази во обидите да н` прекрсти и сега се уверени дека се на прав пат. Играат на поделеноста на Македонците, најдоа петоколонаши и, со разни тешки манипулации (прислушување), н` фрлија на колена, надевајќи се дека овој пат ќе успеат. Нема да им биде лесно и сега, ама само доколку ние го оневозможиме тоа.

СДСМ тргна на патот на нелегално преземање на власта и сигурно ќе продолжи. Со или без мандат од Иванов, нова влада може наскоро да се очекува. И таа, како и Џафери, бргу ќе биде призната од странците, со чија помош на најсофистициран начин беа лажирани и последните избори (70.000 за „граѓанска опција“!). Ќе се најдеме во незамислив кошмар на дуплирани институции. Тоа ќе биде погубно за земјата и мора да се избегне. На потег е претседателот Иванов. Мандатот треба да се даде на достоинствен начин со јасно дефинирани обврски за мандаторот, кои тој мора јавно да ги преземе. Треба да се преговара. Не можеме со сите да се конфронтираме. Силата никого не признава. Мораме мудро да постапуваме, бидејќи е државата во прашање. Важно е да се добие војната во која сме напикани без оглед колку битки ќе се загубат. За тоа с` уште има шанси, ама нови грешки не се дозволени. Ние сме на потег. Треба да се мобилизира с` што вреди во оваа држава за таа да се спаси. Треба да се бараат и совети од надвор.

Излезот мора да се бара во фактот што новото неприродно мнозинство, чие функционирање мора да се попречува на секој дозволен начин, многу тешко ќе (про)функционира и не е реално дека подолго ќе опстане. Сегашната еуфорија бргу ќе спласне и жестоко ќе се судри со фактот дека целта на тиранската платформа е целосно редефинирање на Македонија. Заев и неговите, колку и да играат улога на вазали, сепак, имаат ограничувања. Села и неговите, и БЕСА, контролирано поддржани од САД, нема да се повлечат од екстремните барања. ДУИ, веројатно, ќе тактизира и ќе се обидува, како и во коалицијата со Груевски, постепено да го реализира големоалбанскиот проект, без форсирање. Другиве, меѓутоа, се нестрпливи и сакаат веднаш с` да променат. Kоалицијата нема да може да го издржи тој товар. Заев и неговите можат да бидат вакви или такви, ама секако знаат што не смеат. А токму тоа секојдневно ќе се бара од нив. Kако изгледа, во дадените услови, нема друга опција освен да се пушти СДСМ да изгори во својот антимакедонски залет. Само така новите избори ќе станат неизбежни. Без тоа, СДСМ нема никогаш да ги прифати зашто знае дека катастрофално ќе ги загубат.

С` друго може да значи граѓанска конфронтација со несогледливи последици. Тоа мора по секоја цена да се избегне. И САД имаат свој Рубикон и црвена линија која, како и во 2001-вата, знаат дека не смеат да ги преминат. Внимателно треба да се игра и на таа карта. И ним не им одговараат отворени судири. Тоа би ја довело Москва на Балканот, а тоа најмалку го сакаат.

Надежите за некаква промена на американската политика кон Македонија се апсолутно неосновани. Во прашање се регионални интереси, а не нашата земја како нешто одвоено. Во потесниот круг се Албанија, Kосово, Србија, БиХ, Црна Гора и Македонија, а во поширокиот и Грција, Турција и Бугарија. Во тие рамки, невозможно е Вашингтон да менува што било само кон Македонија. Таа е само мал сегмент од ранлив простор со големо стратегиско значење за САД.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

АЛБАНИЗАЦИЈА НА МАKЕДОНИЈА: Зошто се бара двојазичност?

Risto-Nikovski

Државите може да функционираат и да опстанат само ако е овозможена нормална комуникација меѓу граѓаните. Тоа значи дека сите треба да се разбираат на еден јазик. Ова не важи за федерациите кои се поделени во одвоени целини. Во нив, обично, се зборува еден јазик, а на федерално ниво се изнаоѓа некаков modus vivendi поради реализација на заедничките интереси.

Индија е одличен пример. Таму се зборуваат преку 200 јазици, најмногу се користи хинди ама сите се разбираат преку англискиот! Тој е клучот за меѓусебната комуникација. Тоа е една од ретките позитивни последици на колонијализмот во оваа земја. Во Југославија, на пример, српско-хрватскиот јазик беше прифатен за користење во органите на федерацијата, во армијата и дипломатијата. Истовремено, во Македонија се зборуваше на македонски, во Словенија на словенечки… Ако ние и тие зборувавме на нашите јазици во Белград, Југославија многу порано ќе се распаднеше како нефункционална држава.

Македонските голготи почнаа по распадот на Југославија (непризнавање, суспензија на името…), а во трагедија се претворија со војната од 2001 преку Охридскиот рамковен договор (ОРД). Тој е меѓникот од кој почна забрзаното уништување на Македонија и нема сомнеж дека историјата жестоко ќе ги осуди неговите потписници. Тие не разбраа ниту дека „рамковен“ беше намерно наречен бидејќи планот беше да се шири. Мораме да се држиме до потпишаното, ама не смее да се дозволуваат нови нелегитимни барања. ОРД беше мировен договор и неговата улога заврши со преточувањето во Уставот и законите. Сите ни повторуваат ОРД, ОРД… а ние дозволуваме да н` уценуваат со нешто што е потрошено и беспредметно.

По ОРД, сите Албанци што се на чело на државни институции или јавни претпријатија, истите максимално и без скрупули ги албанизираат. Албанскиот јазик го користат како рамноправен на македонскиот, игнорирајќи ги Уставот и законите. На мала врата, тие ја воведуваат двојазичноста како силен исчекор кон федерализација. Фактот што така се однесуваат апсолутно сите функционери Албанци, без исклучок, е крунска потврда дека се работи за строго дефинирана политика на ДУИ, а не за изолирани лични злоупотреби. Власта замижуваше на ваквото нивно однесување, а опозицијата им се умилкуваше критикувајќи ја власта дека е – антиалбанска! Македонскиот синдром на самоуништување функционира беспрекорно во сите услови.

Игнорирање на правниот поредок

Примери за албанизирање на институциите има безброј, секојдневно. Бесими, како министер за одбрана дури и на војниците им се обраќаше на албански, што е чиста бесрамност, а Белата книга за АРМ, наменета за НАТО, незаконски ја објави и на албански. Името на Тетовскиот државен универзитет е прво на албански, меморандумите на министрите се (и) на албански… Имаме и најнови примери (април 2017): инцидентот во Охрид со нелегалниот натпис и на албански кој беше искршен и оглас во весниците на Министерството за екологија на двата јазика… Тоа се директни игнорирања на правниот поредок на државата, на кои никој не реагира. Затоа следеше и тиранската платформа.

Заклучокот е лесен: двојазичноста е процес кој е нелегално почнат по ОРД и упорно се спроведува, а тиранската платформа е обид за негова легализација. Изедначувањето на албанскиот јазик со македонскиот, за што нема никаква правна основа, освен големоалбанските аспирации, ќе го уништи македонскиот карактер на државата. Целта е албанското малцинство да стане државотворен народ, а државата бинационална и двојазична, што практично значи и федерација. Двојазична држава – не може да биде унитарна.

Не треба да имаме дилеми дека албанските партии сето тоа го прават со директна поддршка од Вашингтон. Да потсетиме дека САД го признаа нашето уставно име со единствена цел да не успее референдумот против новата погубна административна поделба (ноември 2004). Историски погрешно, со истата се дозволи албанизирање на Струга, Kичево, Скопје… Одиграа шаховски: името ни го признаа само делумно и привремено за делови на Македонија неповратно да се албанизираат. Слично, за независност на Kосово, беше бомбардиран и Белград. Тоа се кристални докази дека Вашингтон игра на карта на Албанците во регионов и, во тој контекст, целосно стои и зад федерализација на Македонија. Тоа не го гледа само тој што не сака да го види.

Што практично ќе значи двојазичноста во Македонија?

Ако тоа се дозволи, во државната администрација, во јавните претпријатија и во сите институции на системот (образование, култура, здравство…), Албанците секаде ќе зборуваат и пишуваат на – албански! А ако некој од нив ќе сака да зборува на македонски, другите сигурно ќе го спречуваат. Покрај тоа, тие сосема ќе престанат да го учат македонскиот јазик со што ќе се отвори патот за целосна нефункционалност на државата што неизбежно ќе води до нејзин распад. Македонците ќе станат странци во сопствената земја. Ќе мора да учат албански, ако сакаат да се разберат со малцинството.

Сосема со право, Албанците како лекари на пациентите, како кустоси на посетителите, како шалтерски службеници на странките… ќе им се обраќаат на албански. И, нормално, ќе очекуваат на ист начин и да им се одговори. Или, сите ќе бараат преведувачи. Тоа ќе значи дека сме два света кои меѓусебно не може да се разберат. Во институциите на системот ќе настане вистински хаос. Нема да се знае кој што работи и зошто. Хиерархијата нема да може да функционира. Траумите ќе бидат секојдневни. Ќе престане нормалниот живот. Ќе почне процес на целосна, дефинитивна и неповратна поделба на општеството. И Македонците, и Албанците ќе бидат присилени да општат главно меѓу себе. Во такви услови федерализацијата и отцепувањето ќе се наметнат дури и како единствено решение! И, еве ти ја голема Албанија. Мудро, зар не? Македонија уништена без војна, мртви, руини…! Со итрина.

За среќа, тоа е само американска утопија. Разбивање на Македонија, преку двојазичност и федерализација, не е можно без нова стравотна балканска војна. Ако Албанија зграби дел, Грците, Бугарите и Србите ќе дојдат по својот и нема шанси да се договорат што е чие. Ќе се вратат и македонските комити. Ќе следи долготраен пекол кој ќе ја дестабилизира цела Европа. Ако тоа се сака, сегашната политика на албанизација и федерализација на Македонија е навистина добра. Арно ама, тоа ќе биде на штета на сите. Долги години ќе бидат изгубени, со огромни жртви и материјалните штети. Најверојатно, Албанците најмногу ќе загубат! Сите ќе бидат против нив – и Србите, и Бугарите, и Грците и Македонците.

Позитивната страна на агресијата

Големоалбанскиот шовинизам добива на интензитет по распадот на Југославија (Илирида, паравојска…), ама с` до 2001 речиси сите го учеа и зборуваа македонскиот јазик. Тој беше обединувачки фактор. По ОРД, Албанците организирано и масовно престануваат да го учат. Тие се затвораат во гето како етапа во создавањето услови за постапна федерализација. Со тиранската платформа, пак, покажуваат дека е дојден моментот за тоа.

Нашите големи американски „пријатели“, при насилното подметнувањето на ОРД не можеа никако да го оспорат унитарниот карактер на Македонија. Без тоа, договорот немаше шанси да им помине. Затоа, ОРД го формулираа на подол начин кој ќе овозможи билингвалност и федерализација во блиска иднина која, еве, доаѓа. Токму за таа цел, сосема намерно и плански, македонскиот јазик не го поставија како клучен стожер за меѓусебна комуникација и услов за опстанок на целосно редефинираната држава. Тоа не им одговараше бидејќи ќе се задржеше македонскиот карактер. Отворија широк простор за тиранската платформа и прашање беше кога, а не дали таа ќе се појави и како ќе се вика. Тоа беше проста манипулација ама невидлива за македонските „експерти“ и „политичари“ кои преговараа во Охрид. Американските „посредници“ отворено работеа за Албанците кои, пак, имаа и свои главно американски советници, кои сигурно координираа меѓу себе. Македонската страна, пак, го имаше надарениот Фрчкоски, кој знаеше с` ама немаше благ поим што (ни) се случува. Така, поразот беше неизбежен.

ОРД лесно може да се покаже како почеток на крајот на Македонците. За среќа, с` уште имаме можност, ако не целосно, барем доволно, да ги исправиме тие историски неправди и грешки. Затоа, албанската агресија, трасирана со платформата од Тирана, има и позитивна страна. Ни дава неочекувана шанса, додека не е предоцна, да се освестиме и одлучно да кажеме – доста беше! Не смееме повеќе да ја губиме матичната држава без ништо да преземаме! Мора да се бориме за тоа што природно ни припаѓа и што нашите пра, пра… дедовци ни го оставиле во аманет. Народот на улиците нека биде нашата совест која се буди и е готова да им стави крај на погубните процеси иницирани од Вашингтон, слепо поддржани од Брисел и реализирани од Тирана и овдешните Албанци со помош на домашни предавници. Без тоа, прекрстувањето на државата и разнебитување на македонскиот народ се на врата. Тоа неизбежно води во дефинитивно затворање на „македонското прашање“.

Прва задача мора да биде детаљна контрола на спроведувањето на катастрофалниот закон за знамиња, со кој беше прифатено туѓо државно знаме како национално на Албанците во земјава. Последиците се стравотни. Македонското го игнорираат и, кај и како ќе стигнат, си го веат знамето на матичната држава, одбележувајќи практично албански територии! Тоа мора итно да се спречи.

Ужасен е фактот што опозицијата е на погрешна страна. Ама, и без неа, мораме да тргнеме во офанзива. Сите факти и аргументи се на наша страна и треба да ги искористиме. Честите изјави на албанскиот премиер, со кои вулгарно се меша во Македонија користејќи безобѕирни лаги, се директни потврди дека платформата е – тиранска и дека се реализира големоалбанскиот проект.

Целта не се никакви лични права туку целосно уставно преуредување на Македонија што, обично, се прави со војни (2001). Ако го дозволиме тоа, самите ќе бидеме виновни за губењето на сопствената држава.

По кој знае кој пат, пак ние сме на потег.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

Никовски: Тужбата за УСАИД и за Бејли е нова етапа во скандалот (ВИДЕО)

Risto-Nikovski-TV-Nova

Тужбата што „Џудишал воч“ синоќа ја поднесе против Стејд департментот и УСАИД, а се однесува на финансирање на невладиниот сектор под капата на Сорос во Македонија, поранешниот амбасадор Ристо Никовски ја оцени како нова етапа.

– Ова, всушност, е нова етапа во тој скандал бидејќи претпоставувам дека во Америка има многу ретки ситуации каде што јавно се покрева некаква кампања во однос на нивни амбасадор – оценува Никовски, кој додава дека тоа обично се држи скриено, но овој случај добил неверојатно голема јавна промоција.

Никовски: СДСМ нема да се осмели да избере спикер и Влада на нелегален начин

Risto-Nikovski

Сегашната ситуација во Собранието е нешто што е во цел свет можно, се случува, ако сакате и реално. Дебати, неограничени дебати и така се води една парламентарна борба, за секој да си го наметне она што смета дека е поправично, покорисно итн. Го имало во Италија, го имало во бројни земји, изјави во гостувањето во вестите на ТВ Нова, поранешниот амбасадор Ристо Никовски.

Во светот, во западните земји, нема бојкот на Собранието, вели Никовски, што кај нас беше на пример после последните избори во 2014 една реалност и која де факто ја креираше целата оваа криза.

„Од друга страна, ако опозицијата, односно сегашното мнозинство кое на некој начин помина во собранието, се обиде да избира претседател, да избира влада на еден нелегален начин, надвор од Уставот и од деловникот на собранието, тоа ќе биде катастрофално и мислам дека нема да се осмелат на такво нешто, и мислам дека никој од нивните западни поддржувачи кои стојат зад нив нема да дозволат такво нешто-изјави Никовски за Тв Нова.

Никовски: Решение за кризата се нови избори

Risto-Nikovski

Политичката криза во Македонија ќе продолжи и сите политичари мора да се запрашаат за одговорноста што ја имаат. Посетата на Хан и потегот на Иванов покажаа дека не може да си играат со Македонија, смета поранешниот дипломат Ристо Никовски.

Тој во разговор за Телеграф.мк нагласува дека единственото решение во овој момент се нови избори кои ќе ја покажат вистинската слика кај гласачите.

– Посетата на комесарот Јоханес Хан не донесе ништо ново, освен фактот што Македонија почна да покажува заби. Претседателот Иванов постапи сосема исправно, на Брисел му стави до знаење дека не може да си игра со Македонија како што сака, и дека нивните интереси, кои се спротивни на македонските, веќе не врват – вели Никовски за Телеграф.мк

Според него, останува фактот дека кризата и понатаму продолжува, дека светло на крајот од тунелот не се гледа и дека сите политичари во земјава мораат да се запрашаат за својата одговорност.

– Очигледно, решението е во нови избори кои ќе го дадат вистинското расположение на гласачкото тело по манипулациите од декември кога 50.000 или 70.000 Албанци апсолутно не случајно и не по сопствен избор гласаа за македонската опозиција – додава дипломатот.

АНАЛИТИЧАРИ: Македонија остана принципиелна, ЕУ ги покажа двојните стандарди!

Nikovski-Kostov-Karakamiseva

Амбасадорот Ристо Никовски, аналитичарот Сотир Костов и професорката Тања Каракамишева за ВЕЧЕР ја коментираат посетата на комесарот за проширување на Европската Унија Јоханес Хан, кој во Скопје допатува во придружба на тројцата пратеници од Европарламентот Иво Вајгл, Едвард Кукан и Кнут Флекенштајн.

Ристо Никовски: Претседателот Иванов им покажа дека не може да си играат со Македонија

risto-nikovski-tv-nova

“Најважен дел од посетата на Хан е фактот што претседателот Иванов му покажа дека не може да си играат со Македонија и да ги реализираат сопствените интереси на сметка на нашите. Крајно време беше да се тропне на маса и да му се покаже на Брисел дека мора да престане со својата насилничка политика симболизирана во блокада, уцена и ултиматум – прво прекрстете се, па потоа ќе ве примиме во членство. Да се надеваме дека Брисел ќе ја прими пораката на Иванов и ќе почне да размислуваат во насока која ќе ги демистифицира сите нивни грешки кои водат во уништување на Македонија.

Меѓутоа, мораме да бидеме свесни дека кризата останува и дека сите политички лидери мора да водат сметка за својата одговорност и да бараат решенија кои нема да ја водат Македонија во самоуништување.

Сотир Костов: Се покажа сета хипокризија на европската дипломатија

sotir-kostov-tv-nova

Посетата на Хан и тројцата европратеници, ја покажаа сета хипокризија на европската дипломатија. Како прво, Хан покажа ниско ниво на политичка култура и комуницирање бидејќи не оствари средба со претставниците на граѓаните кои протестираат, а тоа се претставници на 220 до 250 илјади граѓани од цела Македонија.

Како второ Хан го покажа сето свое лицемерие, бидејќи не било до терминот туку немањето желба да се сретне со претставниците на граѓаните иако претседателот му го отстапи терминот.

И на крај, Хан покажа голема суета што не ја удостои македонската јавност со прес конференција и да и каже што разговарал и што се договориле со политичките претставници туку ни даде само штуро соопштение. Најверојатно разочаран од тоа што претседателот Иванов не го прими. И од Хан да е многу е.

Тања Каракамишева-Јовановска: Граѓаните очекуваа ЕУ да ја осуди тиранската платформа

Tanja-Karakamiseva

-И пред доаѓањето на Хан со европските пратеници реков и сега ќе повторам, европските претставници немаат намера да скршнат од испорачаното сценарио на Сорос и старата американска администрација. Тие како на копче и натаму ќе продолжат да го буткаат проектот во кој Заев е марионетата до самиот крај. Оттаму, што може да се очекува од луѓе кои се длабоко инволвирани во сценариото за разнебитување на Република Македонија, освен поддршка за страната која отворено и целосно се става на нивниот послу’авник. Сигурно не може да се очекува дека ќе го згазат своето чедо.

Во овој момент е доволно само да се дистанцираат од политичката состојба во државата. Нивните совети не не донесоа во подобра позиција. Ново странско замешателство во оваа фаза не ни е потребно. Единствено нешто што граѓаните на РМ го очекуваа од ЕУ беше јавно да ја осудат тиранската платформа, конечно да го видат и да го слушнат гласот на македонскиот народ, да го осудат мешањето на Еди Рама и Хашим Тачи во внатрешните работи на земјата во знак на почитување на европските принципи на добрососедство и владеење на правото. Ако им е тешко да го осудат сево ова, тоа значи дека не ги почитуваат ниту своите принципи врз кои наводно работат.

Тие најгласно зборуваат за владеење на правото, а во пракса поддржуваат незаконитост. Гласно зборуваат за добрососедски односи и политики, а во реалноста поддржуваат дискриминација и политичка агресија. Двојните стандарди им станаа болест од која тешко дека некогаш ќе најдат лек.

ЗА ОПСТАНОK НА МАKЕДОНИЈА: Македонска платформа контра албанскиот ултиматум

risto-nikovski-tv-nova

Уставниот поредок на секоја земја е света работа и сите институции се должни да го бранат. Од претседателот до последниот граѓанин. Тоа е основната задача и на тајните служби. Секој што ќе го доведе во прашање – носи кривична одговорност. Така е во цел свет ама не и во Македонија. Kај нас, на пример, се регистрира политички субјект (БЕСА), чија програма е апсолутно спротивна на Уставот и тоа поминува.

Уставите на земјите, пак, се менуваат или на насилен начин, со револуции и војни, каков што беше случајот со Македонија во 2001, или со согласност меѓу главните политички сили. Иницијативи може да поведат претседателот, Владата како и граѓаните со 150 илјади собрани потписи за да се распише референдум. Иако, обично, не е лесно да се постигне двотретинското мнозинство во Собранието, потребно за промена на Уставот, кое изгледа и како некаква гаранција против грешки, редефинирањето на државата, како што сега нелегално бараат Албанците, во никој случај не смее да се стави на маса без претходен општ референдум. Народот мора да се изјасни за таквите промени. За помали уставни промени, двотретинско мнозинство е доволно.

Сегашните обиди, со ултиматум, наречен платформа, да се уценува мандатарот за редефинирање на државата, е неприфатлив начин кој мора да се отфрли без дискусија. Такви уставни овластувања немаат ниту претседателот на владата, а уште помалку мандатарот. Kакви било преговори за тоа се нелегални, исто како и секоја влада која прифаќа програма спротивна на Уставот. Прв кој не смее да дозволи таква влада е претседателот, кој го дава мандатот, а по него и Собранието. Kај нас, меѓутоа, и тоа не важи. Ултиматумот и уцената се ставаат на маса, околу нив се дискутира и тие се третираат како легитимни. Паралелно, дел од нашите морони, наречени „интелектуалци“ или слично, од најпримитивни политички интереси, платформата ја сметаат за реална и прифатлива! Тоа е нашата трагедија. А дали се тие дебело платени од некого или не – ич не е важно. За разлика од еден Ѓорѓи Спасов, Стојан Андов овој пат беше коректен и клучните барања на Албанците ги оцени како неприфатливи.

Целиот овој галиматијас, кој мириса на обид за државен удар, воопшто не е случаен. По Пржино и Kуманово, ваквиот исчекор на македонските Албанци е очекуван. Откако САД, со прислушувањето, ни ја сместија кризата, во Пржино немаше услови да се вклучат и барањата на македонските Албанци, иако таков им беше планот бидејќи атмосферата беше вжештена, се бараа незамисливи отстапки од власта и во прашање беше судир меѓу Македонците. Kуманово беше вториот обид за отворање на нови меѓуетнички преговори, по угледот на Охрид, ама и тоа пропадна бидејќи терористите беа итно ликвидирани. Формирањето на владата, меѓутоа, беше третата шанса која Албанците не смееја да ја пропуштат. Така се појави платформата.

Исклучително е важно што со нејзиното подготвување во Тирана, и консултациите во Приштина, сосема се отворија картите дека во прашање е финализација на големоалбанскиот проект. Иако веќе ни беше познато дека негов главен менаџер е Вашингтон, а подизведувач е Тирана, помогната од Приштина, сега и најнаивните мораа тоа да го сфатат. Се виде дека лидерите на македонските Албанци се тројански коњи на поширок проект кој има за цел да ја руши државата. Тие се сликаа во Тирана, горди што спроведуваат заеднички големо државни политики.

Во светот нема унитарна држава која е двојазична. Тоа е карактеристика само на федерации и конфедерации, кон што неизбежно водат и настојувањата за двојазичност во Македонија. Целта е на Албанците да им се овозможи легално отцепување. Токму затоа, тие избегнуваат да го учат македонскиот јазик. Сакаат да се гетоизираат и државата да стане нефункционална. Двојазичноста ќе го забрза процесот.

Платформата е тежок пораз на сите наши досегашни политики и кон Албанија и, особено, кон Kосово. Ние цело време изигруваме коректност, добронамерност и, богами, преголема флексибилност, правејќи се дури и наивни и ред беше да не удрат по глава. Затворањето на очите, најчесто, води во бездна. Нелегалната независност на Kосово ја признавме на брзина, во незгодно време за Србија ама, иако под жесток американски притисок, одлуката и одговорноста беа наши. Нормално за нас, никакви услови не поставивме. Не инсистиравме на статусот на Македонците од Гора, а уште помалку на некаква обврска за коректност на Приштина кон земјава. Потпретседателката на ДУИ и на Владата, Теута Арифи, дури инсистира ние да го признаеме Kосово, а тие да ја користат референцијата од ООН! Демек, тие држава, ние поранешна! Ваквите срамни залагања, објавени во колумни во „Дневник“, се толерираа. Никој не се спротивстави.

И додека ние, со главите во песок, ја прифативме втората албанска држава, која сега ни праќа платформи во вид на уцена и ултиматум, другите држави однапред водат сметка за своите интереси, какви и да се тие. Грција, на пример, веќе 25 години нелегално ги попречува нашите меѓународни интеграции, без никаква осуда.

Да потсетиме дека овој албански памфлет не е ништо ново. Тој е продолжение на големоалбанската стратегија наречена „Платформа за решавање на албанското национално прашање“, подготвена во 1998 година од Албанската академија на науките, на барање од претседателот на државата. Сегашната е само прецизирање на нејзиниот дел за Македонија. Токму на таа линија, Еди Рама ни откри дека македонските Албанци не барале фотелји и ни порача дека не е важно кој ќе состави влада, туку дека е клучно да се реализира нивната платформа. Ако е така, а така изгледа, тој јавно ни појасни дека нивната цел може да биде само – Голема Албанија. Ништо друго. Иницијаторот ни стави на знаење дека нема отстапување од зацртаната политика. Пораката не можеше да биде појасна, а ако сето ова не е мешање во нашите работи, тогаш – што е? Дека во прашање е „мегали“ проект ни потврди и Беса. Нивната објава гласи – „По извршените консултации со претставници на албанската држава, со цел да се произведе една заедничка декларација на албанските партии во Македонија, с` со цел да покажеме посветеност дека Албанците се подготвени да поддржат една заедничка кауза…“! Големоалбанска, која друга?

Вакво агресивно мешање на Албанија во Македонија не е можно без зелено светло од САД. Најверојатно, оттаму е даден и сигналот. Инаку, Вашингтон ќе мораше да излезе со критика. Немаше да молчи ниту Брисел, како нивни слеп следбеник. Да потсетиме дека, за разлика од нашиов случај, тие го осудија српскиот воз за Kосово како провокација! Сепак, проблемот е кај нас: не презедовме ништо во самоодбрана. Мора да бараме став и осуда и од едните, и од другите. Знаеме дека тие стојат зад Тирана и памфлетот ама за да ја разобличиме нивната дволичност. Додека молчиме, ќе си тераат по свое. Треба да се бара поддршка и во Москва, Пекинг, Виена, Париз, Берлин, Лондон… Не е доцна за демарш и официјално да се тропне на маса во Тирана и Приштина. Проблемот може да се крене дури и до СБ на ООН бидејќи се загрозува регионалната безбедност. За жал, такви политички и дипломатски капацитети – немаме.

Платформата, што целосно го игнорира договорот од Охрид, покрај финализирањето на големоалбанскиот проект има за цел да го забрза и прекрстување на државата. Брисел, како гласноговорник на Вашингтон, веќе најави дека сакаат да ги решиме и „билатералните проблеми“. Откако не фрлија на колена, тоа е нормално. Играта се одвива паралелно, на два колосеци, а намерите се компатибилни: се уценува формирањето на владата за да се исклучи владејачката партија која не сака да го витка ’рбетот; на сцена стапува опозицијата која е спремна на се’; се создава мнозинство кое го прифаќа албанскиот ултиматум; заедно ќе ја прекрстуваат државата за НАТО и ЕУ; без разнебитениот македонски народ, нема пречки за трета албанска држава…

Тоа е убаво замислено ама, од повеќе крајно сериозни причини, и покрај целосната ангажираност на Вашингтон и Брисел, е нереално и неизводливо. Широко поддржана од народот, сосема со право, владејачката партија нема да го дозволи тоа. Ако опозицијата и ДУИ успеат да формираат влада, истата нема долго да трае и нови избори се неизбежни. За тоа е свесна и опозицијата која ќе мора три пати да размисли што да прифати од албанскиот ултиматум. Што повеќе навлезе во недозволените води, тоа повисока цена ќе плати на блиските избори. Лидерите на опозицијата му нанесоа огромни штети на македонскиот народ и историјата жестоко ќе ги осуди, заедно со сите нивни слуги.

Ова се историски моменти што Вашингтон, четврт век, филигрански ги создава за да го затвори „Македонското прашање“. Досега издржавме, ама залакот стана преголем. За Македонија да опстане неопходни се одлучни чекори. Дома, за да се постигне макар минимален национален консензус и по можност да се подготви „Македонска платформа“. На меѓународен план, пак, потребна е широка дипломатска акција за одбрана на нашите легитимни и универзални права. Kако и многу пати досега, ние сме на потег. Дали и овој пат ќе ги преспиеме предизвиците, од нас зависи.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник

Колумна на Ристо Никовски: Заев се фати во истата стапица

Risto-Nikovski

ОХРИДСKИОТ РАМKОВЕН ДОГОВОР KАKО ЗАВРШЕН ЧИН НА ГОЛЕМОАЛБАНСKИОТ ПРОЕKТ (2)

Второ, суштината на Охридскиот рамковен договор (ОРД) е бришење на македонскиот карактер на државата преку дерогирање на мнозинскиот народ во „етничка заедница“, изедначувајќи го така со сите малцинства. Тој отвора простор за федерализација за да се овозможи легално отцепување на Албанците и финализација на големоалбанскиот проект. Овој план, упорно реализиран од Вашингтон, ја релативизира дури и анулира улогата на мнозинството кое е доминантен столб на демократијата.

Така, ОРД го потпишаа по две македонски и албански партии, што треба да означува паритет меѓу нив иако Македонците се речиси трипати побројни. Репризата во Пржино, не е случајна туку замислена да биде нов „доказ“ за функционирањето на новиот „систем“. За да се постигне тоа, подметната ни е и кризава низ која предолго врвиме. Се заедно, Вашингтон го затвора „македонското прашање“од надвор, преку прекрстување на државата и разнебитување на народот и однатре, со бришење на македонскиот карактер на државата.

Трето, во својата основа, ОРД е мировен договор со кој заврши војната во 2001-ва, која срамно ја загубивме. Одговорните за овој пораз, како и за самиот ОРД, нема да ги одмине судот на историјата, кој е безмилосен иако кај нас обично доцни. Во светската историја, ниту еден мировен договор не бил официјално надградуван. Во нашиов случај, бидејќи се работи за „рамковен“, тој е финализиран со договорените анекси и неговата улога заврши со нивната имплементација во Уставот и законите.

Така, ОРД веќе нема никаква важност, освен – историска. Неговите катастрофални последици веќе ги чувствуваме, а ќе следат и нови. Затоа, сите барања за некаква негова ревизија или надградба се, едноставно – бесмислени. Историјата не може да се менува. Ние можеме да зборува за промени на законите та дури и на Уставот ама без никакво повикување на ОРД. Честото негово спомнување од Брисел и Вашингтон е чиста манипулација и дополнителен жесток притисок врз земјава. Наша непростлива грешка е што тоа го дозволуваме и толерираме. Федералните заложби, пак, се застрашувачи последици на овој погубен договор, кој ни беше подметнат токму за таа цел.

Четврто, апсолутно беспредметно е и постоењето на некаков секретаријат во Владата, на чело со заменик премиер, кој треба да се грижи за имплементација на ОРД!? Тоа е невиден анахронизам кој зборува за нашата недоветност ама и за итрината на другите кои така не држат под вечен шах. И, замислете, тој фиктивен секретаријат вработува илјадници лица кои седат дома и примаат плата, во име на правичната застапеност на Албанците! Толеранцијата на една ваква глупост создава нереална и нездрава политичка клима и стимулира поразителни активности.

Петто, има повеќе видови мировни договори. Овој, Американците го крстија така со единствена цел Албанците, поддржани од нив, постојано да бараат ширење на „рамката“.

Заев, пак, се фати во истата стапица од следните можни причини: Прво, од него тоа, веројатно, го бараат странските ментори. Свесни дека тој ќе загуби, целта им е да се врзат рацете на победникот и албанската партија да може да поставува максимално непринципиелни коалициски барања и кризата да продолжи. Затоа, сите албански политички субјекти сега излегоа со најекстремни националистички платформи, со закани и уцени – или ќе се прифатат нивните поразителни услови за Македонија, или нема влада. И за нив, и за Заев – сега му е мајката. Второ, ако победникот нема доволно пратеници, тој да избие во прв план и, преку коалиција со сите албански партии, да формира влада. Трето, знаејќи дека ќе загуби, што ќе значи и крај на неговата политичка кариера, сака и државата да пропадне, заедно со него. Четврто, во очај, се фаќа за сламки…

Просто е неверојатно, и непростливо што дозволуваме еден заскитан во политиката да ни ја крои капата и нам и на целиот регион. Сепак, најчудно е што не реагира никој од неговите сопартијци. Заев покажа дека нема поим што ни се случува, сите овие 25 години на независност. Очигледно, воопшто не му е јасно дека САД ни ја кројат капата и дека, во рамките на нивното сценарио, безбедносно сме загрозени само од внатре – од големоалбанскиот национализам кој, по 2001-та, зема се поголем замав. Не случајно, тоа се прави преку злоупотреба на ОРД кој е, пак, симболот на современата македонска национална катастрофа. Залагањата за било какво негово надградување, се всушност обиди за ново кинење на македонското национално ткиво.

Во Швајцарија, Заев имал и други „бисери“. Оценил: „И не може сите да бидат лоши околу нас, а ние да сме најдобри. Ако сите се скарани со Македонија, проблемот е во Македонија“. Не знам вие ама јас поголема глупост од оваа не сум чул долги години. Жртвата станува виновник. Елаборација не е потребна. Ова е навреда за секој наш граѓанин.

Неговото залагање, пак, дека е „важно да се разбираме било на кинески, француски, албански та дури и на македонски“ е таква човечка, политичка и интелектуална мизерија, што не заслужува коментар. Се заедно, Заев излезе поголем албански екстремен националист од сите други.

Заев мора да биде казнет на 11 декември. Недвосмислено и уверливо. Во спротивно, ќе докажеме дека не сме достојни за сопствена држава. Секој од нас е на потег и право на грешка – немаме. Во прашање е плебисцит – дали ќе не има, или не. Ако си ја сакате државата – гласајте.

Пишува: Ристо Никовски за Дневник